LOGIN
Eilish Rivera POV
"Sigurado ka na ba dito, Eilish?" Tanong ni Sam ang aking bestfriend. Hindi ko na mabilang kung ilang beses na niya akong tinanong tungkol sa pag-attend ko sa isang elite auction na magaganap bukas ng gabi. "I told you, Sam, this is my Lola's last wish," sagot ko sa kaibigan ko. Alam kong mahirap itong gagawin ko dahil parang niloko ko na rin si mamita pero wala akong ibang choice kundi gawin ito. Nasa hospital siya at ang sabi ng attending physician niya ay maaari raw itong mawala ano mang oras, kaya kahit wala pa sa isip ko ang pag-aasawa ay napilitan akong gawin. Lumipas ang magdamag na parang hangin lang. Nasa ospital na ulit ako para sabihin kay mamita na makikilala na niya ang lalaking mapapangasawa ko sa lalong madaling panahon. "You need to promise me, Mamita," mahigpit ang hawak ko sa kamay niya. "Promise me na tatagal ka pa hanggang sa araw ng kasal ko, because you'll meet my future husband tomorrow." "Is that true, iha,?" gulat na tanong ni mamita pero mababakas ang pagka-excite nito sa balitang sinabi ko sa kanya. "Opo, so you need to get well soon para makita mo ako wearing my wedding gown, okay?" "I'm happy for you, Apo, sa wakas hindi ko na iisipin kung paano ka pag nawala ako," nakangiting wika niya sa akin. Naluluha naman ako dahil wala namang pagmamahalan sa pagitan namin ng magiging asawa ko. Kung hindi lang talaga importante sa akin si mamita ay wala talaga akong balak na sumabak sa isang pag-aasawa lalo na't wala naman kaming nararamdaman sa isa't isa. Hapon na nang lumabas ako ng ospital, dumeretso sa parking lot para makapag handa sa auction mamayang gabi. Sana matino ang lalaking mapipili ko mamaya para naman maipaliwanag ko sa kanya ang magiging set-up namin bilang mag-asawa. Pagdating ko sa bahay ay halos dumidilim na ang kalangitan. Ang mansion ay kasing tahimik ng dati—malawak, marangya, pero palaging may pakiramdam ng lungkot sa loob. Sanay na ako sa katahimikang iyon, pero ngayong gabi ay tila mas mabigat sa dibdib. Marahil dahil sa ideya na bukas, o marahil mamayang gabi pa lang, ay may lalaking papasok sa buhay ko bilang asawa—isang lalaking hindi ko kilala, hindi ko mahal, at marahil ay hindi ko kailanman maiintindihan. Agad akong sinalubong ng aking personal assistant na si Clara pagpasok ko pa lang sa pintuan. Halata sa mukha niya ang pag-aalala habang inaabot sa akin ang tablet na may naka-schedule na mga detalye ng auction na dadaluhan ko. Ipinaliwanag niyang exclusive ang event—tanging mga piling kababaihan mula sa pinakamayayamang pamilya ang maaaring dumalo. Hindi ito karaniwang auction ng mga alahas o painting; mas komplikado at mas pribado ang mangyayari. Habang nakikinig ako sa kanya ay lalo lamang sumisikip ang dibdib ko. Hindi ko akalaing darating ako sa puntong bibili ako ng magiging asawa. Pumunta ako sa aking kwarto upang maghanda. Binuksan ko ang walk-in closet at saglit akong natigilan habang tinitingnan ang napakaraming damit na halos hindi ko naman nagagamit. Sa dami ng pagpipilian ay parang wala ni isa ang akma sa pakiramdam ko ngayon. Sa huli ay pinili ko ang isang eleganteng itim na gown—simple ngunit kapansin-pansin, sapat upang ipakita na alam ko kung sino ako at kung anong halaga ko. Kung makikipaglaro man ako sa mundong ito ng mga mayayaman at makapangyarihan, sisiguraduhin kong hindi ako magmumukhang mahina. Habang inaayos ng stylist ko ang buhok at make-up ko ay hindi ko maiwasang mapatingin sa sarili ko sa salamin. Marami ang nagsasabi na perpekto ang buhay ko—pera, pangalan, kagandahan. Ngunit kung totoo iyon, bakit parang may kulang? Bakit parang kailangan ko pang bumili ng asawa para lang matupad ang huling hiling ng taong pinakamamahal ko? Makalipas ang ilang oras ay handa na akong umalis. Paglabas ko ng mansion ay naghihintay na ang itim na luxury car sa driveway. Tahimik ang buong biyahe papunta sa venue ng auction. Ang mga ilaw ng lungsod ay dumadaan lamang sa bintana ng sasakyan habang ang isip ko ay abala sa kung anong klaseng gabi ang naghihintay sa akin. Pagdating namin sa hotel kung saan gaganapin ang auction ay agad kong napansin ang higpit ng seguridad. May mga valet, mga babaeng nakasuot ng mamahaling gowns, at mga lalaking naka-tuxedo na tila sanay sa ganitong klaseng eksklusibong pagtitipon. Ngunit kakaiba pa rin ang pakiramdam ko—parang may lihim ang lahat ng narito. Pagpasok ko sa grand ballroom ay agad akong sinalubong ng malambot na musika at ang mahinang bulungan ng mga bisita. Ang buong lugar ay napapalamutian ng kristal na chandelier at gintong dekorasyon. Sa gitna ng silid ay may maliit na entablado kung saan malinaw na doon gaganapin ang mismong auction. Hindi ko mapigilang mapalunok habang pinagmamasdan iyon. “Eilish!” Napalingon ako nang marinig ko ang pamilyar na boses. Papalapit sa akin si Sam na nakasuot ng isang champagne-colored gown. May halong kaba at excitement ang ekspresyon niya habang tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. “Wow,” sabi niya habang bahagyang napapangiti. “Kung may lalaking mapupunta sa’yo ngayong gabi, siguradong siya ang pinakamaswerteng bidder sa buong mundo.” Napailing lamang ako at bahagyang napangiti. “Hindi ito tungkol sa swerte, Sam. Isang taon lang naman ang kasunduan. Pagkatapos noon, tapos na ang lahat.” Hindi siya agad sumagot. Sa halip ay tumingin siya sa paligid ng ballroom na para bang may hinahanap. Nang muli siyang magsalita ay mas mahina na ang boses niya. “Hindi ka sigurado doon.” Bago pa ako makapagtanong kung ano ang ibig niyang sabihin ay biglang nagbago ang ilaw sa buong silid. Unti-unting tumahimik ang mga bisita habang may lalaking lumapit sa entablado—ang host ng auction. “Ladies,” malakas at malinaw ang boses niya habang ngumiti sa audience, “welcome to tonight’s most exclusive event… the Husband for Sale auction.” Biglang kumabog nang mabilis ang puso ko. “Ngayong gabi,” patuloy niya, “makikilala ninyo ang mga lalaking handang pumasok sa isang kontratang kasal. Wealthy, powerful, and carefully selected.” Isa-isang nagsimulang bumukas ang mga pinto sa likod ng entablado. Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon ay may kakaibang pakiramdam na gumapang sa dibdib ko—parang may mangyayaring hindi ko inaasahan. At hindi ko pa alam… na ang lalaking magpapabago sa buong buhay ko ay kasalukuyang naghihintay lamang na tawagin ang pangalan niya sa entablado.Eilish Rivera POVMagdamag akong hindi nakatulog matapos ang tawag ni Marcus. Kahit nasa loob ako ng silid ni Alejandro sa penthouse, pakiramdam ko ay parang patuloy pa ring umiikot sa isip ko ang bawat salitang sinabi niya sa phone. Sa tuwing ipipikit ko ang mga mata ko, bumabalik sa alaala ko ang tono ng boses niya—kalmado, halos parang naglalaro lamang, na para bang ang buong sitwasyon ay isa lamang simpleng negosasyon para sa kanya.Maagang nagising ang buong penthouse kinabukasan. Nang lumabas ako ng kwarto ay nakita ko agad si Alejandro sa living room, nakasuot na ng dark suit habang may kausap sa phone. Sa mesa sa harap niya ay nakalatag ang ilang dokumento at tablet na tila naglalaman ng kung anu-anong impormasyon tungkol sa meeting mamaya. Halatang hindi rin siya natulog nang maayos dahil bahagyang mabigat ang mga mata niya, ngunit ang postura niya ay nananatiling kalmado at kontrolado, katulad ng nakasanayan ko sa kanya.“Understood,” sabi niya sa phone bago tuluyang ibaba i
Eilish Rivera POVParang biglang tumahimik ang buong penthouse matapos maputol ang tawag. Ilang segundo akong nakatayo lamang sa gitna ng living room habang hawak pa rin ang phone sa tainga ko, tila umaasang may maririnig pa akong ibang salita mula kay Marcus. Ngunit wala na. Tanging ang mahinang ingay ng lungsod sa labas ng bintana ang natitirang tunog sa paligid namin.Dahan-dahan kong ibinaba ang phone at napatingin kay Alejandro. Hindi ko kailangang magsalita upang maintindihan niya ang ibig sabihin ng tawag na iyon. Sa paraan pa lamang ng pagkakabanggit ni Marcus sa lugar ng pagkikita, malinaw na hindi iyon simpleng banta lamang. Gusto niyang ipaalala sa amin kung saan nagsimula ang lahat—ang gabing iyon sa elite auction kung saan ko “binili” si Alejandro bilang asawa.“He wants to meet at the auction house,” sabi ko sa wakas habang inilalapag ang phone sa mesa.Tahimik si Alejandro habang nakatayo sa kabilang bahagi ng sala, bahagyang nakapamulsa ang isang kamay. Halata sa ekspr
Eilish Rivera POVPakiramdam ko ay parang biglang bumagal ang oras habang hinihintay ko ang sagot ni Hendrix. Nakatingin lamang ako sa kanya habang hawak ang gilid ng sofa, pilit pinipigilan ang sarili kong mag-isip ng kung anu-anong posibilidad. Sa mga sandaling iyon, pakiramdam ko ay parang may mabigat na bagay na nakapatong sa dibdib ko, unti-unting nagpapahirap sa paghinga ko.“Hendrix,” sabi ni Alejandro matapos ang ilang segundo ng katahimikan, “who was it?”Huminga nang mabagal si Hendrix bago tumingin sa tablet na hawak niya. Halatang mabigat din para sa kanya ang sasabihin niya, na para bang alam niyang ang susunod na pangalan na lalabas sa bibig niya ay maaaring tuluyang magbago ng sitwasyon namin.“The footage is still a little grainy,” paliwanag niya, “but the angle from the archive hallway camera was clearer than the others.”Napahigpit ang hawak ko sa sofa habang hinihintay ko ang susunod niyang sasabihin.“We enhanced the image,” dagdag niya.“Ano ang nakita ninyo?” tan
Eilish Rivera POV Parang biglang nanlamig ang buong katawan ko matapos marinig ang sinabi ni Hendrix. Live transmission. Ibig sabihin, hindi lamang basta nagre-record ang camera sa opisina ko—may taong maaaring nanonood ng lahat ng nangyayari doon sa mismong oras na nagaganap iyon. Hindi ko maiwasang isipin ang bawat meeting na ginawa ko sa loob ng kwartong iyon, bawat dokumentong inilabas ko sa mesa ko, bawat pribadong pag-uusap na akala ko ay ligtas sa loob ng sarili kong opisina. Tahimik ang buong penthouse habang nakatingin ako sa maliit na device sa ibabaw ng coffee table. Sa unang tingin ay parang walang halaga ang maliit na camera na iyon, ngunit ngayon ay para itong isang piraso ng ebidensyang kayang gumuho sa mundo ko. “Do you know where the transmission was going?” tanong ko matapos ang ilang sandali, pilit pinapanatiling steady ang boses ko. Umiling si Hendrix habang bahagyang napapabuntong-hininga. “The security team tried to trace it,” sagot niya. “But whoever set it
Eilish Rivera POV Parang biglang nanikip ang dibdib ko matapos banggitin ni Alejandro ang dalawang salitang iyon. Hidden camera. Ilang segundo akong nakatayo lamang sa gitna ng living room habang pilit inuunawa ang ibig sabihin ng sinabi niya. Hindi basta-basta opisina ang pinasok ng kung sino man ang gumawa nito—iyon ang personal workspace ko sa Rivera Holdings. Isang lugar na dapat ay kontrolado, secure, at tanging iilang tao lamang ang may access. Kung may nakapaglagay doon ng hidden camera nang hindi ko nalalaman, ibig sabihin matagal na akong minamanmanan. “A hidden camera?” ulit ko, mas mahina na ang boses kaysa sa inaasahan ko. Hindi iyon simpleng tanong; parang kumpirmasyon na rin na narinig ko nang tama ang sinabi niya. Tumango si Alejandro habang inilalapag ang phone niya sa mesa. “That’s what Hendrix said,” sagot niya. “The security team found it inside one of the decorative shelves in your office.” Dahan-dahan akong napaupo sa sofa habang iniisip kung gaano katagal maa
Eilish Rivera POV Parang may malamig na tubig na biglang ibinuhos sa akin matapos banggitin ni Alejandro ang pangalan ni Hendrix. Ilang segundo akong hindi nakagalaw, nakatayo lamang sa harap ng bintana habang sinusubukang iproseso ang sinabi niya. Hindi iyon maaaring totoo. Sa lahat ng taong posibleng masangkot sa ganitong bagay, si Hendrix ang huling taong maiisip ko. Siya ang tumulong sa akin noong nagsisimula pa lamang akong hawakan ang Rivera Holdings. Siya ang madalas kong sandalan sa tuwing may mabibigat na desisyong kailangang gawin sa kumpanya. Kung may isang taong pinagkakatiwalaan ko sa mundong iyon, siya iyon. “Alejandro… are you sure?” mahina kong tanong habang dahan-dahan akong humaharap sa kanya. Ramdam ko ang bahagyang panginginig sa boses ko kahit pilit ko itong kinokontrol. Tahimik siya sandali habang nakatingin sa screen ng phone niya, tila sinusuri muli ang detalye ng mensahe. “That’s what Hendrix said,” sagot niya nang kalmado. “The camera in the parking garage
Eilish Rivera POV Nanatili ang katahimikan sa loob ng dining room matapos magsalita ang ama ni Alejandro. Ang paraan ng pagtitig niya sa akin ay hindi basta-basta—parang sinusuri niya ang bawat galaw ko, bawat ekspresyon sa mukha ko, na para bang sinusubukan niyang basahin kung sino talaga ako. H
Eilish Rivera POVLumipas ang buong araw na parang napakabagal ang oras. Kahit sinubukan kong magtrabaho at asikasuhin ang ilang dokumento sa study, hindi ko pa rin maiwasang bumalik ang isip ko sa hapunang naghihintay sa amin mamayang gabi. Ang bawat oras na lumilipas ay parang lalo lamang nagpapa
Eilish Rivera POVNanatili ang katahimikan sa loob ng study matapos banggitin ni Hendrix ang pangalan ni Lucia Vitale. Pakiramdam ko ay biglang bumigat ang hangin sa paligid, kahit hindi ko pa nga kilala ang babaeng iyon nang personal.Napatingin ako kay Alejandro. Hindi siya nagsalita agad, ngunit
Eilish Rivera POVMainit ang kamay ni Alejandro habang hawak niya ang akin, at kahit ilang segundo lamang iyon ay parang may kakaibang kuryenteng dumaloy sa pagitan namin. Hindi ko alam kung dahil ba iyon sa tensyon ng sitwasyon o dahil sa mismong presensya ng lalaking ito. Ngunit bago pa ako makap







