Chapter 4

CHAPTER FOUR

The Unexpected Encounter

Maagang pumasok si Camille Anastasia Bellamy sa hotel na pinagtatrabahuhan niya. Tulad ng nakasanayan, simple lamang ang kanyang pananamit. Nakapusod ang mahaba niyang buhok at bahagyang nakayuko habang naglalakad patungo sa locker room upang ilagay ang kanyang mga gamit.

Isa na namang araw ng pagtatrabaho.

Isa na namang araw upang kumita ng sapat para sa pangangailangan ng kanyang mga anak.

Pagkatapos magpalit ng uniporme, dumiretso siya sa laundry area upang tingnan ang mga trabahong kailangan niyang tapusin. Ngunit bago pa man siya makapagsimula, biglang tumunog ang maliit na speaker sa buong hotel.

“Attention, all available staff. Please proceed to the main lobby for an important announcement from the management.”

Napakunot ang noo ni Camille.

“Anong mayroon?” tanong niya sa katrabahong si Maribel na kasalukuyang nag-aayos ng mga tuwalya.

“Hindi mo ba narinig? May darating daw na importanteng bisita. VIP raw. Kaya kailangang naroon ang lahat para salubungin sila.”

“VIP?” ulit ni Camille.

“Oo. Mukhang malaking tao. Kanina pa nagkakagulo ang mga supervisor. Baka may business tycoon na naman.”

Tumango lamang si Camille. Hindi naman niya kailangang malaman kung sino ang mga bisita. Ang mahalaga ay magawa niya nang maayos ang kanyang trabaho at makauwi siya sa tamang oras upang makapaghanda para sa kanyang mga anak.

Agad siyang sumunod sa iba pang empleyado patungo sa lobby.

Pagdating doon, halos lahat ng available staff ay nakahanay na. May mga receptionist sa unahan, mga concierge sa gilid, at mga housekeeping personnel na nakapuwesto sa likuran.

Lumapit ang kanilang manager at inayos ang pagkakatayo ng mga empleyado.

“Everyone, I expect professionalism today. Our guests are very important to the hotel, and I don't want any mistakes. Greet them properly, assist them with their needs, and make sure they receive excellent service. Understood?”

“Yes, sir!” sabay-sabay na sagot ng mga empleyado.

“Good. Their arrival is only a few minutes away.”

Tahimik na pumuwesto si Camille sa pinakahuling hanay. Wala siyang interes sa kung sino man ang darating. Sa totoo lang, iniisip na niya ang mga gawaing naghihintay sa kanya pagkatapos ng pagtitipong iyon.

Ngunit nagbago ang lahat nang bumukas ang pangunahing pintuan ng hotel.

“Here they come,” bulong ng katrabaheng nakatayo sa tabi niya.

Awtomatikong napatingin si Camille sa direksiyon ng entrance.

At sa isang iglap, parang huminto ang pag-ikot ng mundo.

Isang lalaking nasa edad singkuwenta ang unang pumasok. Maayos ang tindig nito, nakasuot ng mamahaling suit, at may seryosong ekspresyong tila sanay na sanay sa pagpasok sa mga lugar na pinagkakaguluhan ng mga tao.

Kasunod nito ang isang eleganteng babae na may mamahaling handbag at alahas. Nakasuot ito ng damit na halatang pinaglaanan ng malaking halaga.

At sa tabi ng babae ay may isang magandang dalagang halos kaedad lamang ni Camille noong huli niya itong nakita.

Si Chelsea.

Ang kanyang stepsister.

Nanlaki ang mga mata ni Camille.

Hindi.

Hindi maaari.

Mabilis siyang napaatras, halos mabangga ang katrabaheng nasa likuran niya.

“Camille? Are you okay?” tanong ni Maribel.

Hindi siya sumagot.

Nakatuon lamang ang mga mata niya sa tatlong taong unti-unting lumalapit sa manager ng hotel.

Ang lalaking iyon ay si Richard Bellamy.

Ang kanyang ama.

At ang babaeng katabi nito ay ang babaeng naging asawa ng kanyang ama matapos mamatay ang kanyang tunay na ina.

Hindi niya kailanman itinuring na ina ang kanyang stepmother. Hindi dahil lamang hindi sila magkadugo, kundi dahil sa lahat ng nangyari, hindi niya naramdaman na itinuring siya nitong tunay na bahagi ng pamilya.

At si Chelsea…

Ang babaeng matagal nang may galit sa kanya.

Ang babaeng palaging nakikipagkompetensiya sa kanya, kahit noong mga panahong magkasama pa silang nakatira sa iisang bahay.

Bakit?

Bakit naroon ang mga ito?

Bakit sa hotel pa na pinagtatrabahuhan niya?

At higit sa lahat, paano nila nalaman ang lugar na ito?

Nanginginig ang mga kamay ni Camille.

Limang taon.

Limang taon niyang iniwasan ang mga taong iyon. Limang taon niyang pinilit na buuin ang kanyang buhay nang wala ang kanilang suporta.

Limang taon niyang tiniis ang lahat ng panghuhusga, panlalait, at pagtalikod ng mga taong inaasahan niyang magiging kakampi niya.

Ngunit sa loob lamang ng ilang segundo, bumalik ang lahat ng alaala.

Ang araw ng kaarawan ni Damon.

Ang video sa malaking screen.

Ang mga matang puno ng pagkasuklam.

Ang mga salitang tila paulit-ulit na sumasaksak sa kanyang dibdib.

At ang mukha ng kanyang sariling ama nang sabihin nitong wala na siyang anak na gaya niya.

Napapikit si Camille.

Hindi niya kailanman nakalimutan ang araw na iyon.

Hindi niya nakalimutan kung paano siya pinaupo ng kanyang ama sa harap ng buong pamilya at pinilit siyang ipaliwanag ang sarili.

Hindi niya nakalimutan kung paano siya pinagbintangang nagdala ng kahihiyan sa pangalan ng Bellamy.

At hindi niya nakalimutan ang pinakamasakit na bahagi.

Hindi man lamang siya pinakinggan.

Ni isang beses, hindi siya pinagkatiwalaan ng kanyang sariling ama.

Samantalang ang kanyang stepmother at Chelsea ay nanatiling tahimik, hinayaang siya ang maging sentro ng kahihiyan at galit.

Nang sabihin niyang wala siyang ginawang pagtataksil, tinawanan lamang siya.

Nang humingi siya ng pagkakataong patunayan ang kanyang inosente, itinuring siyang sinungaling.

At nang tuluyan siyang umalis, wala ni isa sa kanila ang humabol upang alamin kung saan siya pupunta.

Wala ni isa ang nagtanong kung paano siya mabubuhay.

Wala ni isa ang nag-alala kung may makakain ba siya.

Lalo na kung ano ang mangyayari sa batang dinadala niya.

Napahawak si Camille sa kanyang dibdib.

Bakit ngayon pa?

Bakit kailangan ko pa silang makita?

Mabilis siyang lumihis sa hanay ng mga empleyado at nagtago sa likod ng isang malaking haligi.

Ayaw niya silang makita.

Ayaw niyang makita siya ng mga ito.

Hindi pa siya handa.

Hindi niya alam kung kaya niyang humarap sa kanyang ama nang hindi muling nararamdaman ang sakit na pilit niyang ibinaon sa nakaraan.

“Good morning, Mr. Bellamy. Welcome to our hotel,” magalang na bati ng manager.

Iniabot ni Richard ang kanyang kamay.

“Good morning. Thank you for having us.”

“It's our pleasure, sir. We hope you enjoy your stay.”

Ngumiti ang stepmother ni Camille.

“The place looks wonderful. We've heard many good things about this hotel.”

“I'm glad to hear that, ma'am. We'll do our best to make your stay comfortable.”

Samantala, si Chelsea ay abala sa pagtingin sa paligid. Para bang pag-aari niya ang lugar at inaasahan niyang lahat ng tao ay magbibigay sa kanya ng espesyal na atensiyon.

“Dad, I told you this hotel was a good choice,” aniya habang bahagyang nakangiti. “The service seems excellent.”

“Let's hope so,” sagot ni Richard.

Hindi na narinig ni Camille ang sumunod na pag-uusap.

Masyado siyang abala sa pagpigil sa sarili na huwag manginig.

Hindi niya maintindihan kung bakit naroon ang pamilya niya. Hindi naman kalayuan ang lugar na ito sa dating tirahan nila, ngunit matagal na siyang nagpalipat-lipat ng inuupahang bahay upang matiyak na walang makakahanap sa kanya.

Walang nakakaalam sa kanyang tunay na kalagayan.

Walang nakakaalam na mayroon siyang tatlong anak.

At higit sa lahat, walang nakakaalam kung sino ang ama ng mga iyon.

Hindi niya kayang isipin kung ano ang mangyayari kapag nalaman ng kanyang pamilya ang tungkol sa mga bata.

Paano kung subukan nilang kunin ang mga ito?

Paano kung gamitin nila ang mga anak niya upang pilitin siyang bumalik sa kanilang buhay?

Hindi.

Hindi niya hahayaang mangyari iyon.

Kahit ano pa ang sabihin nila sa kanya, hindi niya isasakripisyo ang kaligtasan ng kanyang mga anak.

“Camille?”

Halos mapatalon siya nang marinig ang boses ng manager.

Nakatayo ito sa harap niya, nakakunot ang noo.

“Why are you hiding here? The meeting is over.”

Napayuko siya.

“I'm sorry, sir. I just needed to—”

“Whatever it is, we can discuss it later. I need you to report to the front office.”

Napatingin siya sa manager.

“Sir?”

“The guests who just arrived will be staying with us for a while. They have several requests, and I need someone reliable to assist them personally.”

Nanlamig ang mga daliri ni Camille.

“Who will assist them, sir?”

“You.”

Parang may kung anong bumagsak sa kanyang sikmura.

“M-me?”

“Yes, Camille. You're one of our most dependable employees. You know how to handle guests, and I trust you to do your job properly.”

Hindi siya makapaniwala.

Gusto niyang tumanggi.

Gusto niyang sabihin na may emergency siya, na masama ang kanyang pakiramdam, o na may ibang empleyadong mas angkop sa trabahong iyon.

Ngunit paano niya ipapaliwanag?

Paano niya sasabihin sa manager na ang mga taong kailangan niyang pagsilbihan ay ang mismong mga taong minsang itinakwil siya?

“Sir, can I ask someone else to—”

“Is there a problem?”

Napayuko si Camille.

Wala siyang maibigay na sagot.

“I'm sorry, sir. I'll do it.”

Tumango ang manager.

“Good. Their suite is being prepared. For now, assist them with their requests and make sure they have everything they need. And Camille?”

“Yes, sir?”

“Please maintain your professionalism. Whatever happens, they're our guests.”

“Yes, sir.”

Umalis ang manager, iniwan siyang nakatayo sa pasilyo.

Napahawak si Camille sa gilid ng kanyang uniporme.

Wala na siyang atrasan.

Sa loob ng limang taon, ginawa niya ang lahat upang lumayo sa nakaraan. Pinili niyang manahimik, magtiis, at magsimulang muli kahit walang tumulong sa kanya.

Ngunit ngayon, tila mismong tadhana ang nagdala sa kanyang pamilya sa lugar na pinagtataguan niya.

At wala siyang ibang pagpipilian kundi ang humarap sa kanila.

Huminga siya nang malalim, pinunasan ang mga mata, at inayos ang kanyang uniporme.

Hindi na siya ang Camille na dating umiiyak sa harap ng kanyang ama habang nagmamakaawang pakinggan.

Isa na siyang ina.

May tatlong anak na umaasa sa kanya.

At hindi niya hahayaang makita ng mga taong iyon ang kanyang kahinaan.

Pagbalik niya sa lobby, nakita niyang nakaupo na ang pamilya niya sa lounge area.

Si Richard ay may kausap sa telepono.

Ang kanyang stepmother ay abala sa pagtingin sa menu.

Samantalang si Chelsea ay nakaupo nang nakataas ang isang paa, tila naiinip sa paghihintay.

Dahan-dahang lumapit si Camille, hawak ang maliit na notepad na ginagamit niya sa trabaho.

“Good morning, sir. Ma'am. Is there anything I can assist you with?”

Napatigil si Chelsea sa pag-scroll sa kanyang cellphone.

Dahan-dahan itong nag-angat ng mukha.

At nang magtama ang kanilang mga mata, biglang nagbago ang ekspresyon nito.

Nanlaki ang mga mata ni Chelsea.

Maging ang stepmother ni Camille ay napatingin sa kanya.

Ngunit ang pinakamasakit ay ang reaksyon ng kanyang ama.

Ibinaba ni Richard ang cellphone at matagal siyang tinitigan, na para bang hindi makapaniwala sa kanyang nakikita.

“Camille?”

Mahigpit na hinawakan ni Camille ang notepad.

“Yes, sir. How may I help you?”

Hindi niya kayang tawagin itong Daddy.

Hindi matapos ang lahat.

Hindi matapos siyang iwan nito sa oras na kailangan niya ng isang taong maniniwala sa kanya.

“Anong ginagawa mo rito?” malamig na tanong ni Chelsea.

Napatingin si Camille sa kanyang stepsister.

“I'm working.”

“Working?” ulit ni Chelsea, habang sinusuri ang kanyang uniporme mula ulo hanggang paa. “You mean, you're a housekeeper here?”

Hindi sumagot si Camille.

Ngumiti nang mapanukso si Chelsea.

“Wow. I never imagined na aabot ka sa ganito.”

“Chelsea,” saway ng kanilang ama.

Ngunit hindi iyon sapat upang pigilan ang dalaga.

“What? I'm just surprised, Dad. The last time I saw her, she was married to a billionaire. And now look at her.”

Napayuko ang ilang empleyadong nasa malapit.

Hindi gumalaw si Camille.

Sanay na siya sa ganitong pagtrato.

Ngunit kahit sanay na siya, hindi ibig sabihin ay hindi na masakit.

“Chelsea, that's enough,” malamig na sabi ni Richard.

Sa unang pagkakataon, bahagyang umasa si Camille na baka may natitira pang malasakit ang kanyang ama.

Ngunit ang sumunod nitong sinabi ang muling dumurog sa kanyang dibdib.

“We're here on business. We didn't come to discuss family matters.”

Tumango si Camille.

“Yes, sir.”

Wala siyang ibang sinabi.

Wala siyang karapatang magtanong kung bakit sila naroon.

Wala siyang karapatang humingi ng paliwanag.

At marahil, wala na rin siyang karapatang umasa na balang araw ay ituturing siyang anak muli ng kanyang ama.

Makalipas ang ilang sandali, muling nagsalita ang stepmother niya.

“Could you arrange some refreshments for us? And please make sure our luggage is brought to the suite.”

“Of course, ma'am.”

“Also, we need someone to assist us during our stay. Your manager said you would be assigned to us, correct?”

“Yes, ma'am.”

Ngumiti ito nang bahagya.

“Then I suppose we'll be seeing a lot of you.”

Napayuko si Camille.

“Yes, ma'am.”

Sa loob-loob niya, gusto niyang tumakbo.

Gusto niyang umuwi, yakapin ang kanyang mga anak, at kalimutan ang lahat ng nangyari sa araw na iyon.

Ngunit hindi niya magagawa.

Kailangan niyang magtrabaho.

Kailangan niyang kumita.

At kailangan niyang protektahan ang buhay na binuo niya sa loob ng limang taon.

Habang inaasikaso niya ang mga kahilingan ng pamilya, paulit-ulit niyang tinatanong ang sarili kung bakit sila naroon.

May negosyo ba silang kailangang asikasuhin?

May mahalagang event ba?

O may iba pang dahilan kung bakit bigla silang nagpakita sa lugar na ito?

Hindi niya alam.

Ngunit may kutob siyang hindi magiging simple ang muling pagkikita nila.

At habang nakatalikod siya upang kunin ang mga inuming ipinag-utos ng stepmother niya, narinig niya ang mahinang pag-uusap ng mag-ama.

“Dad, do you think we should tell her why we're here?”

Natigilan si Camille.

Hindi niya sinasadyang marinig iyon.

Ilang segundo ang lumipas bago sumagot si Richard.

“Not yet.”

Napahigpit ang hawak ni Camille sa tray.

“Let's see how things unfold first.”

Napatigil ang kanyang paghinga.

Not yet?

See how things unfold?

Ano ang ibig sabihin ng mga iyon?

Bakit parang may itinatago ang kanyang ama?

At bakit pakiramdam niya ay hindi basta nagkataon lamang ang pagkikita nilang ito?

Dahan-dahan siyang humarap sa kanila, dala ang tray ng mga inumin.

Pinilit niyang ngumiti kahit gusto na niyang umiyak.

“Here are your refreshments, sir.”

Tumingin si Richard sa kanya.

Sa loob ng ilang segundo, walang nagsalita.

Pagkatapos ay marahan itong nagtanong.

“Camille, how long have you been working here?”

“Almost two years, sir.”

“And where are you living now?”

Nanlamig si Camille.

Hindi niya inaasahan ang tanong na iyon.

“Why are you asking, sir?”

Bahagyang kumunot ang noo ng kanyang ama.

“I'm asking you a question. Is there a problem with that?”

Napayuko si Camille.

“No, sir.”

“Then answer me.”

Naramdaman niyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso.

Hindi niya alam kung ano ang tunay na pakay ng kanyang pamilya.

Ngunit alam niyang hindi niya maaaring basta ibigay ang impormasyong maaaring magdala sa kanila sa kanyang mga anak.

Huminga siya nang malalim bago sumagot.

“I'm living somewhere nearby, sir. I have a place of my own.”

“Alone?”

Napatigil si Camille.

Sa likuran niya, narinig niya ang mahinang pagtawa ni Chelsea.

“Dad, why are you asking her so many questions? She's just an employee here.”

Ngunit hindi inalis ni Richard ang tingin sa kanyang anak.

“I'm talking to Camille.”

Napahigpit ang hawak ni Camille sa tray.

Hindi niya alam kung ano ang susunod na sasabihin nito.

Hindi niya alam kung hanggang saan aabot ang pagtatanong.

At higit sa lahat, hindi niya alam kung gaano katagal niya kayang itago ang katotohanan.

Dahil isang maling sagot lamang…

Isang maling hakbang lamang…

At maaaring mabunyag ang sikreto na limang taon niyang pinangalagaan.

Ang kanyang tatlong anak.

Ang mga anak ni Damon Elijah Crawford.

At ang katotohanang maaaring tuluyang magbago sa buhay nilang lahat.

“Camille,” muling tawag ng kanyang ama, mas mababa na ang boses.

Dahan-dahan siyang nag-angat ng mukha.

“Yes, sir?”

Tinitigan siya ni Richard nang matagal bago nagtanong.

“Do you have children?”

Parang may malamig na kamay na humawak sa puso ni Camille.

Hindi siya nakasagot agad.

Dahil sa unang pagkakataon matapos ang limang taon, ang tanong na pinakakinatatakutan niya ay tuluyan nang binigkas ng kanyang sariling ama.