Chapter 4

Nagising ako dahil sa pagtunog ng cellphone ko, kaya agad ko itong sinagot. Hindi ko naisip na may katabi pala ako sa kama, kaya halos mataranta ako nang mapagtantong may nakayakap sa akin.

Ilang segundo pa ang lumipas bago tuluyang na-scan ng isip ko ang mga nangyari kagabi.

“Totoo ba ’to? Hindi ito panaginip?” pagtataka ko. Sumilip ako sa ilalim ng kumot para tingnan ang katawan ko. Ramdam ko pa rin ang pamamaga at pamumula nito. Hindi maikakailang katabi ko sa kama ang lalaking hindi ko kilala.

“Shit! Paano ko siya haharapin mamaya?” I mumbled habang nakatitig sa kawalan at napapailing, hawak ang noo ko.

Muling nag-ring ang cellphone ko.

“Hello?” bungad ko sa paos na boses. Napakapit ako sa bibig at medyo nainis sa sarili ko, lalo na nang maalala ko ang mga kakaibang tunog na inilabas ko kagabi. Ayoko na. Nakakahiya. Sana lamunin na ako ng lupa.

“Mina! Pakibuksan ang p***o!” sigaw ni Jackson, kaya bahagya kong inilayo ang cellphone sa tainga ko.

“Teka, bakit ganyan ang boses mo? May sakit ka ba?” Napalitan ng pag-aalala ang boses niya, kaya napairap ako. Napakapeke niya, at ngayon ko lang iyon napansin.

“Oo, inuubo ako, kaya huwag mo na akong hintayin. Wala rin ako sa bahay; nasa bahay ako ni Mama,” pagsisinungaling ko, baka mahuli niyang may kasama ako rito.

Bigla akong nagulat nang tumayo ang lalaking nasa gilid ng kama ko at niyakap ako mula sa likuran.

“Who is that?” he asked, kaya nataranta ako.

“Bakit may narinig akong lalaki sa tabi mo? Sino ’yan?” tanong ni Jackson.

“S-Si D-Dad,” pautal kong pagsisinungaling.

“Dad?” pagtataka niya sa kabilang linya.

“Right, baby girl. I can be your daddy if you want,” pang-aasar ng kasama ko. Kinagat niya ang leeg ko, kaya napahiyaw ako nang malakas. Bago ko pa mapatay ang tawag, narinig ni Jackson ang boses ko.

“T-Teka, sir, whoever you are. As adults, can we be professional? Let’s forget what happened. Just treat this as a simple transaction, okay?” paliwanag ko. Hinatak ko ang kumot para sana tumakbo palayo sa kanya, pero hindi ko inakalang mawawalan pala ng lakas ang mga hita ko, dahilan upang bumagsak ako at mapaupo sa sahig.

“I-I can’t walk,” nahihiya kong saad. Napatingin ako sa kama at nakita ang mga pulang batik doon. I glared at him. No wonder it hurt so much last night. Sinabi ko sa kanyang dahan-dahan lamang.

Tumayo siya at binuhat ako. He giggled. “Don’t worry. I’ll take responsibility. I’ll marry you,” sagot niya, pero mabilis ko siyang tinanggihan.

“No way!”

Ngumiti ako bago nagpatuloy. “I-I mean, I don’t need that. Kalimutan na lang natin ito; sapat na iyon bilang compensation. At saka, kung nakokonsensya ka dahil I’m still a virgin—ano ka ba? Nasa modern era na tayo. Hindi na malaking bagay ang virginity ng babae,” pagpapalusot ko para makalayo na sa kanya.

I had my own plan, and I promised myself that I would not seek help from others or wait for them to help me. I would find my own freedom and happiness, independent of everyone—including those related to my parents.

“I’ll take responsibility, I promise. Just wait for me,” he promised, but he had to leave early because of an urgent meeting elsewhere.

Nang makaalis siya, agad akong tumawag sa receptionist ng condo para ipawalang-bisa ang lease contract ng unit. This unit was full of fake memories we had created. From now on, I would cut ties with them.

Hindi ko na pinatagal nang ilang araw ang paglilipat bago dumating si Jackson. Ayon sa sinabi niya, aalis sila ng dad niya para sa isang business trip. Isang linggo rin iyon, kaya kailangan kong umalis at huwag magparamdam sa loob ng panahong iyon.

If they ever forced me to marry him, I would tell them about my situation. I cheated, but for now, I would let them know how good their legitimate daughter really was.

“Hello, ABZ Report? I want you to create an article about their relationship.”

Agad kong ipinadala ang mga ninakaw na larawan at ipinakiusap na i-post sa social media ang mga litrato nina Jackson at Nicole upang lumikha ng mga tsismis at magsilbing basehan ng artikulong ilalabas.

“This is just the beginning,” I mumbled bago pumasok sa bago kong condo unit, na malayo sa tirahan ng mga magulang ko.

Gaya ng inaasahan, tumawag si Mama.

“Nasaan ka?” tanong niya.

“Nasa bahay ko.”

“Pilosopo ka talaga! How dare you move out after slandering your sister out of jealousy? Anong address mo?” galit na tanong niya.

“No need to find me. Punasan mo na lang ang pekeng luha ng anak mo, because I don’t care—even if she cries tears of blood,” saad ko. Ngunit nang ibababa ko na sana ang tawag, sinumbatan ako ni Mama.

“Wala kang utang na loob. Ganoon ba ang gagawin mo pagkatapos kitang alagaan—tutuklawin mo ako? Parang hindi kita pinalaki nang maayos! Kapag hindi mo sinabi ang address mo at pinuntahan ang kapatid mo para humingi ng tawad, sisiguraduhin kong wala kang makukuhang ni isang kusing mula sa pamilyang ito. Haharangan ko rin ang iniingatan mong engagement!” pananakot niya, hindi maitago ang galit.

“Ma, tama na nga! Matagal na akong walang nakukuhang pera mula sa ipinagmamalaki mong pamilya. Simula nang maglabing-anim ako, hindi na ako nanghingi ng kahit isang piso. Pitong taon na ang lumipas; dalawampu’t tatlong taong gulang na ako. Hindi na ako bata para matakot. At tungkol sa engagement, dahil hindi naman talaga iyon para sa akin, hayaan n’yo na silang magpakasal. Mukhang totoo naman ang mga tsismis,” saad ko bago tuluyang ibaba ang tawag at tawagan ang dati kong best friend.

“Hello, si Leah ito.”

“Friend, I’m sorry… P-puwede ba tayong mag-usap?” paghingi ko ng tawad.

Si Leah Robelyn ang kasama ko nang pumasok ako sa entertainment industry. She became my manager, pero lumayo ako sa kanya nang ma-engage ako kay Jackson. Pinatawan niya ako ng distansya mula sa dati kong mga kaibigan dahil sa paniniwalang magkaiba ang mundo ng mahihirap at mayayaman. I tried to be one of them, but now I realized that I didn’t need to abandon them.

“Okay. Meet me at Selen Coffee Shop,” sagot niya bago ibaba ang tawag.

Nakangiti akong nagmadaling pumunta roon. Pagpasok ko, nandoon na siya, nakaupo sa tabi ng bintana habang hawak ang cellphone niya.

“Friend?” tawag ko dahil hindi kami nagkikibuan.

“Yeah?” tugon niya, pero hindi siya tumingin sa akin at patuloy lamang na naglalaro sa cellphone.

“I’m planning to cut ties with my family and break off my engagement. I’m willing to focus on my career. Puwede bang maging manager ulit kita?” paliwanag ko at pagsusumamo ko sa kanya.

Ibinaba niya ang cellphone at huminga nang malalim. “Finally, natauhan ka rin! Akala ko kailangan mo pang ma-rebirth tulad ng mga tauhan sa drama bago ka matauhan. Kahit anong pukpok ko sa ulo mo, hindi mo pa rin nakikita!” sermon niya.

Mula sa coffee shop ay pumunta kami sa isang resto bar. Matapos kong sabihin sa kanya ang lahat ng nangyari, pumayag siyang maging bahagi ng sweet revenge ko at bumuo ng isang masamang plano para makaganti.

“You’ve been engaged to him since you were fifteen years old. Eight years na rin. Sigurado ka bang kaya mong i-let go iyon?” tanong niya, kaya napahinto ako.

For eight years, I had been in love with him. He seemed too perfect, as if he were loyal. Para lang kaming normal na magkasintahan, kaya masakit sa akin na iwan siya. Actually, naisip ko rin kung dapat na lang ba akong magbulag-bulagan, pero…

“Yes, if I want to break this cycle of betrayal and improve myself. Kahit siya pa ang pinakatapat at pinakamapagmahal na tao sa mundo, kung siya ang dahilan kung bakit hindi ako makawala sa pamilya ko—yes, I’m willing to let him go. In fact, he only promised an engagement, not a wedding. Ever since na-engage kami, wala namang usapang kasal. At walang lalaking pupunta araw-araw sa nightclub para makipagkita sa ibang babae kung tunay siyang loyal!” sigaw ko.

I didn’t usually drink alcohol, but because I was hurting so badly and still loved him, gusto kong malunod sa alak kahit ngayong gabi lamang.

“I-I love him. I chose him. I gave up everything to follow him. I always obeyed him. But why?” sigaw ko. Kasabay ng pag-iyak ko, patuloy akong uminom upang malunod sa alak ang sakit.