Your Cruelty, My Sweetness

Alas-sais pa lang ng gabi, pangatlong beses nang tumingin si Nina Reyes sa salamin.

Hindi naman siya late. In fact, dalawang oras pa bago ang oras na sinabi ni Ivan. Pero mula nang mag-message ang lalaki kaninang hapon, hindi na siya mapakali.

Come over tonight. Eight.

Apat na salita lang.

Walang tanong kung may ginagawa siya. Walang paliwanag kung bakit bigla itong nagparamdam matapos ang halos isang linggong pananahimik.

Pero para kay Nina, sapat na iyon para baguhin ang buong araw niya.

Binuksan niya ang closet at muling pinagmasdan ang mga damit na nakasabit doon. Gusto niyang magmukhang effortless, iyong tipong hindi halatang pinag-isipan niya ang bawat detalye. Pinili niya ang itim na dress na ilang beses nang napansin ni Ivan, inayos ang buhok, at naglagay ng lipstick na alam niyang bagay sa kanya.

She wanted to look beautiful.

No, she wanted him to regret ignoring her.

Magkaiba ang dalawang iyon, pero matagal nang hindi kayang paghiwalayin ni Nina ang mga ito.

Alas-siyete y medya, nag-message siya.

Still on for tonight?

Nakita niyang online si Ivan.

Walang sagot.

Nang mag-alas-otso, nakatayo pa rin siya sa harap ng salamin. Nang mag-alas-otso kinse, nagsimula na siyang mainis sa sarili dahil naghihintay pa rin siya.

At alas-otso trenta, dumating ang sagot.

Can't make it. Something came up.

Napapikit siya.

Oh. Okay. Is everything alright?

Seen.

Wala nang kasunod.

Napaupo si Nina sa gilid ng kama. Sa loob ng ilang segundo, gusto niyang tawagan si Ivan at itanong kung ano ba talaga ang problema nito sa kanya. Gusto niyang sabihin na hindi siya isang bagay na puwedeng kunin kapag convenient at ibalik kapag hindi na kailangan.

Pero hindi niya ginawa.

Alam niya ang mangyayari kapag nagreklamo siya. Sasabihin ni Ivan na masyado siyang demanding. Na wala naman silang relasyon. Na hindi niya obligasyong i-explain ang bawat galaw niya.

Kaya binura niya ang kasunod na message na tina-type niya.

It's fine.

Iyon ang ipinadala niya sa sarili niyang dignidad.

Hindi naman niya intensiyong tingnan ang social media ni Ivan.

At least, iyon ang sinabi niya sa sarili niya nang buksan niya ang profile nito makalipas ang ilang minuto.

May bagong story.

Isang eleganteng restaurant. Isang baso ng wine. At sa gilid ng larawan, isang babaeng nakangiti habang nakaupo sa tapat ng lalaki.

Hindi malinaw ang mukha ng babae, pero sapat ang nakita ni Nina para mapansin ang magandang kamay nito na nakapatong sa mesa, ang mamahaling relo sa pulso, at ang kumpiyansang tila likas na nitong dala.

Sa susunod na story, mas malinaw na ang larawan.

Ivan, nakaupo sa tabi ng babae.

Hindi niya alam kung sino iyon. Hindi niya alam kung date ba nila iyon o simpleng dinner kasama ang mga kaibigan.

Ang alam lang niya, dalawang oras na ang nakalipas mula nang kanselahin ni Ivan ang plano nila.

At mukhang wala naman itong ibang ginawa kundi magpalit ng lugar.

Napatawa si Nina, pero walang saya sa tunog.

“Something came up,” bulong niya. “Sure.”

Nag-zoom siya sa larawan.

Sinubukan niyang maghanap ng singsing sa daliri ng babae, ng anumang palatandaang maaaring magbigay sa kanya ng dahilan para tumigil sa pag-iisip. Pero wala siyang nakita.

Mas lalo siyang nainis sa sarili.

Bakit kailangan niyang malaman?

Bakit parang responsibilidad niyang tuklasin kung sino ang kasama ni Ivan, kung sino ang kinakausap nito, at kung sino ang maaaring humalili sa kanya?

Dahil alam niya ang sagot.

Wala siyang kasiguraduhan na may puwesto siya sa buhay ng lalaki.

At kapag wala kang kasiguraduhan, bawat babae ay nagiging banta.

Alas-diyes singkwenta y siete nang tumunog ang phone niya.

You awake?

Napatingin si Nina sa screen.

Hindi niya agad sinagot. Gusto niyang maghintay nang kaunti, kahit isang minuto lang, para hindi halatang nakahawak pa rin siya sa phone niya.

Pero bago pa lumipas ang tatlumpung segundo, nag-reply siya.

Yes.

Tumawag si Ivan.

“Come over.”

Napatingin siya sa relo. “Now?”

“Do you have a problem with that?”

“Akala ko may nangyari kanina.”

“It's handled.”

Gusto niyang itanong kung ano ang nangyari. Gusto niyang itanong kung sino ang babaeng kasama nito at kung bakit kaya nitong kanselahin ang plano nila pero biglang mag-utos sa kanya sa ganitong oras.

Sa halip, tinanong niya, “Do you still want me to come?”

May katahimikan sa kabilang linya.

“Hindi ba iyon ang sinabi ko?”

Napayuko si Nina.

“Okay. I'll be there.”

“Good.”

Ibinaba nito ang tawag.

Walang see you. Walang drive safely. Walang kahit anong magpaparamdam na may halaga ang pagpunta niya.

Pero tumayo si Nina, pinalitan ang dress niya ng mas komportableng damit, inayos ulit ang buhok, at nag-book ng sasakyan.

Habang bumibiyahe, paulit-ulit niyang sinasabi sa sarili na hindi siya desperate.

Gusto lang niyang makita si Ivan.

Gusto lang niyang malaman kung bakit ito biglang nagparamdam.

Gusto lang niyang maramdaman na may halaga siya.

Hindi niya napansing iyon na pala ang dahilan kung bakit palagi siyang bumabalik.

Pagbukas ni Ivan ng p***o, agad niyang napansin ang malamig nitong mukha.

“You're late.”

Napatingin siya sa phone. “It's eleven twenty. You called me less than thirty minutes ago.”

“Then you should've left earlier.”

Napalunok si Nina.

Hindi na siya sumagot. Pumasok siya sa apartment at inilapag ang bag sa maliit na mesa sa tabi ng sofa.

Maayos ang lugar. Tahimik. Amoy pabango at bagong linis na tela. Walang anumang palatandaang may ibang tao roon kanina, maliban sa basong may kaunting wine sa kitchen counter.

Hindi niya iyon pinansin.

O pinili niyang huwag pansinin.

“Did you eat?” tanong niya.

Ivan glanced at her. “Why?”

“Just asking.”

“I'm not hungry.”

Tumango siya. “Okay.”

Naupo si Ivan sa sofa at kinuha ang phone niya. Si Nina naman ay nanatiling nakatayo sa tabi ng mesa, hindi sigurado kung dapat ba siyang umupo o hintayin munang yayain siya.

Nakakahiya mang aminin, kabisado na niya ang ganitong pakiramdam.

Ang pag-aabang sa maliliit na senyales.

Ang pag-aaral sa mukha ni Ivan para malaman kung ano ang ligtas sabihin.

Ang pagsukat sa bawat kilos niya, na para bang isang maling tanong lang ay maaari nang maging dahilan para paalisin siya nito.

“Come here,” sabi ni Ivan.

Agad siyang lumapit.

Hinila siya nito palapit at pinaupo sa tabi niya. Sandaling ipinatong ni Nina ang ulo sa balikat nito, maingat na parang natatakot na baka bigla itong umiwas.

Hindi naman umiwas si Ivan.

At sapat na iyon para gumaan ang pakiramdam niya.

“Missed me?” tanong niya nang mahina.

“Don't start.”

Napangiti si Nina kahit masakit ang sagot.

“I'm just asking.”

Ivan turned toward her. “Nina, do you really need me to say something every time you want reassurance?”

Namula ang mukha niya.

“Hindi naman.”

“Good.”

Hinawakan siya nito sa baba at hinalikan. Saglit lang, halos parang obligasyon. Pero nang lumayo ito, si Nina pa rin ang unang lumapit ulit.

She hated how easily a little affection could undo an entire evening of humiliation.

Mas kinamumuhian niya na alam iyon ni Ivan.

“Can I stay tonight?” tanong niya.

“You're already here.”

“That's not what I meant.”

Tumingin ito sa kanya nang diretso.

“Then don't ask questions you already know the answer to.”

Natahimik si Nina.

Alam niya ang ibig sabihin. Alam niya rin na kung pipilitin niyang magkaroon ng malinaw na sagot, maaari siyang pauwiin nito.

Kaya ngumiti siya.

“Okay.”

Hinaplos ni Ivan ang buhok niya nang ilang segundo bago muling tumingin sa phone.

At doon, habang nakasandal siya sa lalaking halos buong linggo niyang hinintay, may isang katotohanang pilit na kumatok sa isip niya.

Hindi siya pinili ni Ivan dahil mahalaga siya.

Nandito siya dahil gusto siya nito ngayong gabi.

Pero sa halip na tumayo at umalis, mas hinigpitan ni Nina ang kapit sa braso nito.

Dahil kung iyon lang ang kaya nitong ibigay, tatanggapin niya muna.

Baka bukas, mas marami na.

Baka balang araw, hindi na niya kailangang magmakaawa para sa isang oras ng atensiyon.

Baka balang araw, siya naman ang hahanapin.

Hindi niya alam na sa bawat pagkakataong tinatanggap niya ang kaunting pagmamahal na ibinibigay ni Ivan, mas lalo niyang tinuturuan ang sarili niyang maniwala na iyon lang ang nararapat sa kanya.

At kapag matagal mong pinaniwalaan na kulang ka, darating ang araw na hindi ka na lang basta magmamakaawa para mapili.

Matututo kang gumawa ng paraan para walang ibang mapili.