Chapter 4 : The Man Behind The Rags

Umuugong lang ang makina sa loob ng Porsche. Walang radyo. Walang nagsasalita sa tatlo.

Si Wendy nasa passenger seat, yakap pa rin ang bouquet na durog na sa gilid. Nakatingin siya kay Gavin na nasa driver's seat. Punit pa rin ang polo, kupas ang pantalon, manipis ang tsinelas.

Pero yung mga kamay niya sa manibela, maayos. Yung upo niya, tuwid. Hindi yun kilos ng taong sanay mamalimos sa kalsada. Kanina lang anim na lalaking naka-suit ang yumuko at tinawag siyang Sir.

Hindi niya alam kung ano ang unang itatanong.

Si Sarah sa likod ang unang hindi nakatiis.

"Wow! Epic ng exit natin dun men! Nakita niyo mukha nila? Yung Nicolo? Yung Sophia? Parang nakakita ng multo!"

Gavin hindi lumingon, mata pa rin sa kalsada.

"Tell me, prank ba to? Vlogger ka ba?"

Gavin natawa. Mahina lang sa una tapos lumakas, tawang masarap pakinggan dahil alam mong totoo.

Napakamot siya sa ulo gamit ang isang kamay.

"Let's talk about it later."

Lumingon siya kay Wendy. Mabilis lang tapos balik sa kalsada.

"For now... I'll bring you home..." Tumingin siya kay Wendy sa side mirror, diretso ang mata. "Misis."

Si Sarah ang unang napasinghap.

"Hoy! Napahawak siya sa bibig. Wendy! Tinawag kang misis!"

Namula si Wendy at napatingin sa bintana.

"H-huwag mo nga akong tawaging ganyan..."

Gavin nakatingin pa rin sa daan, pero may ngiti sa gilid ng labi.

"Pero... iyon ang nakita ng buong Clark."

Si Wendy hindi nakasagot. Yung salitang misis, parang umulit sa tenga niya. Oo nga pala. Sa mata ng lahat ng tao sa simbahan, mag-asawa na sila.

Si Sarah sa likod kinikilig na, sinisiko ang upuan ni Wendy.

"Sagutin mo! Misis ka na daw!"

"Wala kang hiya," bulong ni Wendy kay Sarah, pero pulang-pula ang pisngi niya.

Tumakbo ang Porsche sa highway. Yung McLaren at Aston Martin kanina, lumiko na sa ibang daan. Silang tatlo na lang ang naiwan.

"Hoy kuya, seryoso," Sarah sumandal sa gitna ng dalawang upuan, "ano ba talaga trabaho mo?"

Gavin ngumiti lang.

"Marunong ka mag-drive ng Porsche, tapos naka-tsinelas ka. Ang galing mo mag-drive ah. Saan ka natuto?"

Gavin hindi sumagot agad.

Si Wendy nakatingin sa profile ni Gavin. Ngayon lang niya napansin, maayos ang panga, malinis ang leeg kahit punit ang polo. Maganda ang tindig ng balikat. Hindi siya slouchy.

"Ikaw lagi nagda-drive?" tanong ni Wendy.

"Minsan," sagot ni Gavin.

"Minsan ka lang nagda-drive ng Porsche?" Sarah.

Gavin tumawa lang ulit.

Wendy, mas lalo siyang nagtataka. Hindi pulubi ang marunong magmaneho nang ganyan na parang extension na ng kamay niya ang manibela.

Lumiko ang Porsche sa isang mataas na gate na itim. Kusa itong bumukas nang walang bumaba.

May mahabang driveway, sa gilid may mga ilaw na nakabaon sa lupa. Napakaganda ng landscaping, may garden na ang mga halaman ay maayos ang gupit. Sa dulo, isang malaking modern villa. Puti at salamin, dalawang palapag, may infinity pool sa gilid na kumikislap kahit hapon pa lang.

Huminto ang Porsche sa harap ng p***o.

Si Sarah ang unang bumaba. Hindi pa siya nakakalabas ng tuluyan, nakahawak na siya sa p***o ng kotse.

"Hindi..." Tumigil siya sa gitna ng driveway, tingin sa villa, tingin sa pool, tingin kay Gavin.

"Hindi... hindi ako naniniwalang pulubi ka."

Wendy bumaba rin, dahan-dahan, hawak ang laylayan ng gown niya para hindi sumayad sa sahig ng driveway.

Gavin bumaba at kinuha yung lumang paper bag sa dashboard. Lumakad siya papunta sa p***o ng villa at binuksan ito gamit ang isang key na itim.

Lumingon siya sa kanila. "Tuloy."

Walang yabang, parang normal lang sa kanya na umuwi sa ganitong lugar araw-araw.

Si Sarah pumasok na parang nasa museum. Hawak ang pader, tingin sa kisame na mataas.

"Grabe... hotel ba to? Bahay mo ba talaga to?"

Wendy pumasok nang maingat, takot madumihan ang puting tiles ng villa.

Walang lumabas na maid. Walang butler na sumalubong.

Si Gavin mismo ang dumiretso sa kusina na malaki at puti. Binuksan ang malaking ref na puno ng pagkain.

"Nagluluto ka?" tanong ni Wendy habang nakatayo sa gilid ng kitchen island.

"Minsan," sagot ni Gavin habang kumukuha ng steak at gulay.

"Minsan?" ulit ni Sarah habang nakasandal sa counter.

"Kapag gusto kong mapag-isa."

Simple ang sagot pero iba ang dating. Hindi nagyayabang. Classy.

Mabilis ang galaw ni Gavin sa kusina. Maayos ang paghiwa, hindi maingay ang kutsilyo sa chopping board. Yung steak nilagyan niya ng asin at paminta na parang sanay na sanay. Yung kawali mainit na agad, hindi nasunog ang mantika.

Ilang minuto lang, may tatlong plato na sa mesa. Steak na medium, may soup na mainit, may salad, at may kape na bagong timpla.

"Wow," Sarah habang sumusubo, "mas masarap pa to sa kinakainan namin sa Clark na mahal."

Wendy kumakain nang dahan-dahan, pero tumitingin kay Gavin.

"Saan ka natuto magluto ng ganito?"

"Sa lola ko. Ayaw niya ng maraming tao sa kusina. Gusto niya ako lang tinuturuan niya."

Wendy tumango.

Pagkatapos kumain, niligpit ni Gavin ang mga plato. Bumalik siya sa mesa na may dalang lumang leather wallet.

Inilapag niya sa mesa isa-isa. Walang salita.

Una, ID. Pangalan at picture niya, naka-suit

Pangalawa ang kanyang passport, makapal, maraming tatak. Pangatlo, car key ng Porsche na may logo. Pang-apat, black card na makintab.

Pang-lima, business card na itim at ginto.

Si Sarah nakatingin sa mga nakalapag, si Wendy hawak ang baso ng tubig.

Gavin inangat ang tingin. "Hindi lahat ng nakikita sa unang tingin... yun ang buong katotohanan."

Tapos kinuha niya ang business card at itinulak nang bahagya palapit kay Wendy.

"By the way..." Tumingin siya diretso kay Wendy.

"I'm Gavin Palma Chavez, 29, CEO of the Chavez group"

Dead silence. Si Sarah napatayo. "Ha?! Chavez?!"

Wendy nakatitig sa business card. Gavin Palma Chavez. Chairman. Chavez Group of Companies.

Wendy dahan-dahan inangat ang ulo.

"Ikaw... yung Chavez na..."

"Oo," nahihiyang sabi nito habang kamot ang ulo

"Hindi ako pulubi. Nagpapanggap lang ako. Gusto na ng lola ko mag-asawa ako. Pero lahat ng babaeng lumalapit sa akin, pera at status lang ang habol. Lahat ng pamilya na pinapakilala sa akin, negosyo lang ang nasa isip. Kaya naisip ko magpanggap gusto kong makita kung anong mangyayari kapag wala akong pangalan, walang pera, at walang kahit ano. Kung may tatanggap ba sakin?"

Tumingin siya kay Wendy.

"Tapos nakita kita sa simbahan. Ikaw ang unang babaeng pumayag magpakasal sa lalaking akala mong walang-wala."

Wendy hindi makasagot. Yung mga mata ni Gavin seryoso pero hindi nanloloko.

"Ikaw lang," dagdag ni Gavin.

Si Sarah napahawak sa dibdib.

"Lord, kinikilig ako!!" malanding tili ni Sarah.

Maya-maya tumog ang cellphone ni Sarah. Sinagot niya. "Hello? Oo, oo nandito ako... sige papunta na ako."

Binaba niya ang tawag at kinuha ang bag niya.

"Wendy, kailangan ko na umalis. May shift pa ako. Hindi ako nakapagpaalam kanina."

Wendy tumayo. "Hatid ka namin."

"Hindi na. May naghihintay na sa labas ng gate. Nag-book ako ng tricycle kanina."

Bago lumabas, hinila ni Sarah si Wendy sa may hallway.

"Madam..." bulong ni Sarah pero rinig ni Gavin, "Jackpot ka. Wafu na, paldo pa, pang-KDrama pa."

Wendy namula at tinulak si Sarah nang mahina.

"Lumayas ka na nga." pagtataboy nito pero kahit nabawasan ang bigat ng loob na nararamdaman niya ngayon.

Sarah tumawa lang at lumabas ng villa. Naiwan si Wendy at Gavin.

Wendy bumalik sa mesa, kinuha niya ang business card at ibinalik kay Gavin.

"Ayokong malaman muna nila kung sino ka, hayaan muna natin sila isipin na ganun."

Gavin tumingin sa kanya. "Bakit?"

"Magulo pa. Viral pa yung video sa simbahan. Pag nalaman nilang Chavez ka, mas lalaki ang gulo. Mas madaming gagamitin nag pagkakataon na yun para maging upportunidad" paliwanag niya

Gavin tumango at ngumiti.

"As you wish, Wify!"