LOGIN-Bianca-
Pagkagising ko kinabukasan ay ipinikit-pikit ko muna ang aking mga mata dahil nasisilaw ako sa liwanag na nagmumula sa labas ng bintana ng aking kuwarto.
Naghikab ako at nag-inat, sabay bangon, pero napangiwi ako nang bigla kong naramdaman ang bigat ng aking ulo kaya nahiga akong muli.
At unti-unting sumilay ang magandang ngiti sa aking mga labi dahil sa napanaginipan ko kagabi.
God gave me a test. He made me experience how it was to make love with a man, and I definitely liked it. Pero hindi nito mababago ang desisyon ko na magpatuloy sa pagiging madre at pumasok sa monasteryo, lalong-lalo na ang maglingkod sa Diyos.
Pagkaalala ko na ngayon nga pala ang formal ceremony kung saan iaannounce na official na kaming mga madre, ay muli akong napabalikwas ng bangon.
Pero kakaiba ang nararamdaman ko, lalo na sa pagitan ng aking mga hita. “Shit!” bumaba ang tingin ko sa katawan ko, pero biglang nanlaki ang aking mga mata nang mapagtanto kong hubo’t hubad ako. “What the hell?”
“Biancs!” mas lalo akong nataranta nang marinig ko ang boses ng mga kaibigan ko sa labas at ang malalakas na pagkatok ng mga ito sa pinto. “Bianca, are you awake? We need to go home now. Baka hinahanap ka na ni tita Irene!”
Oh my God!
Agad kong pinulot ang mga damit ko na nagkalat sa sahig at saka ko isinuot ang mga ito, bago ako muling nahiga sa kama. Pero paglilis ko ng kumot ay may nakita akong bahid ng dugo sa kama kaya napahinto ako.
Totoo ang nangyari kagabi? May gumalaw sa akin kagabi!
Was it rape?
Damn! No! Sarap na sarap ako kagabi kaya hindi ito matatawag na rape. Shit! Anong ginawa ko? Malaking kasalanan ito sa Diyos!
Noon ko lang napagtanto na wala ako sa sarili kong kuwarto, at unti-unti ay bumalik sa akin ang mga nangyari kagabi.
Nalasing ako, pagkatapos ay dinala ako dito nina Mark. At ang sumunod na nangyari na akala ko isang panaginip lamang ay totoo pala.
Nagpalinga-linga ako sa paligid at tumambad sa akin ang ilang lilibuhing pera na nasa ibabaw ng bedside table.
Oh my God!
Napatutop ako sa aking bibig. Akala nang lalaki ay isa akong p****k?
Bwisit na lalaking ‘yun!
“Bianca!” sunod-sunod na ang narinig kong pagkatok ng mga kaibigan ko, at nagpapanic na rin ang boses ng mga ito. “Bianca, are you okay in there? Biancs!”
Kinalma ko muna ang sarili ko at pinahid ang mga luhang nag-uunahang pumatak sa aking mga pisngi. “Hi guys! Come in!” sabi ko sa gumagaralgal na boses, ngunit pilit ko pa ring kinokontrol ang sarili ko na hindi mapabunghalit ng iyak.
Masisira na ba ang pangarap kong maging isang madre? Ano nang gagawin ko ngayon? Tutuloy pa ba ako?
Bago bumukas ang pinto ay dinampot ko ang ilang lilibuhing papel at saka isinuksok ito sa loob ng drawer ng bedside table.
“Good morning, Bianca! How’s your sleep?” Si Trisha ang unang pumasok sa loob at kaagad akong niyapos. Sumunod naman sina Jace, Mark, at Daisy na pawang mga nakangiti. “I’m sorry about last night. Nalasing ka dahil sa baso na kinuha mo kay Mark tapos bigla mo na lang tinungga.”
“Really?” pinilit kong ngumiti. “Why? Ano ba kasing laman nun?”
Makahulugang nagtinginan ang mga ito, bago bumulong sa akin si Mark. “It’s an ecstasy. Ibibigay ko sana sa type kong chicks sa kabilang table, but you took it from me, and hindi ka na namin napigilan.”
“Yes. We were supposed to go home last night, pero dahil sa’yo, napilitan kaming kumuha ng kuwarto dito sa taas.” sabi naman ni Jace na umakbay pa kay Daisy. Magkasintahan ang dalawa, at magpipinsan naman sina Daisy, Mark and Trish.
“Oh, it’s okay.” tumikhim ako para tanggalin ang nakabara sa lalamunan ko.
Kasalanan ko din pala ang lahat. Kung bakit kasi sumama pa ako sa kanila para maghappy-happy.
“Di ba ngayon ang ceremony of commitment mo? Malelate ka na sa simbahan.” sabi naman ni Daisy na tumingin sa relo nito. “Let’s go home na. Tumawag naman kami kay tita Irene kagabi, but we promised her that we would take you home early today. Let’s go.”
Mag-aalas otso na. Alas diyes mag-istart ang ceremony of commitment, kaya nagmadali kaming umuwi. Walang kaalam-alam ang mga kaibigan ko kung ano ang nangyari sa akin kagabi, at ngayon nga ay nagdadalawang-isip ako kung tutuloy pa ba ako sa pagpasok sa kumbento.
“Bianca, my baby!” agad akong sinalubong ni mommy pagpasok ko pa lang sa sala. “How’s your night? Hindi ka ba masyadong nalasing?”
“Not really, mommy.” pagsisinungaling ko. Hanggang ngayon ay ramdam ko pa rin ang epekto ng alak na ininom ko kagabi. “I’ll just prepare myself, and then we will go na sa church.”
“Are you really sure you’re okay? Mukha kang matamlay. Dapat kasi hindi ka na lumabas kagabi.” nag-aalalang sabi nito. “Mabuti na lang at walang nangyaring masama sa inyo. They said, it could be a sign para hindi matuloy ang isang bagay na nakaplano na.”
Really? What if tama si mommy?
Paano nga kung isang paraan ang nangyari kagabi para hindi na ako matuloy sa pagmamadre?
But it was always my dream to be a nun. Hindi naman siguro ako huhusgahan ni Lord, at hindi niya ako pagbabawalang maglingkod sa kanya dahil lang sa hindi na ako malinis. I've heard from others that a lot of women who joined the convent weren't pure anymore. So, I think wala naman sigurong problema.
Medyo nagtagal ako sa banyo dahil kinuskos kong maigi ang bawat parteng hinalikan ng walanghiyang estrangherong iyon. Lahat ng parte ng katawan ko na hinalikan nito at hinawakan ay nilinis kong mabuti.
Ayokong mag-iwan ng kahit na anong bahid ng karumihan na dala ng lalaking iyon at ipinasa sa akin. Kung bakit ba naman kasi hindi ako nagising. I mean, gising ako, pero bakit hindi ko alam na hindi na pala iyon panaginip?
I was so stupid! So idiot!
Naiinis na nagpatuloy ako sa pagkuskos ng katawan ko hanggang sa namula na ang balat ko at ramdam ko ang pag-iinit ng buong katawan ko dahil sa hapdi at sakit na dulot ng patuloy kong pagkuskos dito.
Pakiramdam ko ay sobrang dumi ko pa rin. Ilang beses ko ding shinampoo ang buhok ko para mawala ang amoy ng lalaking iyon. Pakiramdam ko kasi ay kumapit ang amoy niya sa akin.
Habang isinusuot ko ang aking habit, pakiramdam ko ay mas lalong nadagdagan ang aking kasalanan. Nang ang veil ko naman ang isinuot ko ay sunod-sunod nang pumatak ang mga luha ko, pero agad ko ding itong pinunasan
Ito ang gusto kong gawin sa buhay ko. Iaalay ko ang aking buong pagkatao, ang buong buhay ko, at ang katawan ko para makapaglingkod sa Diyos. Kaya wala nang makakapigil pa sa akin.
-Luke-Isa pang kaso ang nadagdag kina mommy at Dino. Iyon ay ang Possession of Dangerous Drvgs and Drvg Paraphernalia. Nagulat pa sila nang magising sila at madatnan ang mga pulis na nakatunghay sa kanila habang natutulog.“Luke, huwag mo akong ipakulong, please!” nagmamakaawang lumuhod sa harap ko si mommy habang umiiyak.Umiwas ako nang tangkain niyang hawakan ang laylayan ng pantalon ko. “Alam mo bang namatay ang anak ko!” galit na sigaw ko sa kanya, pero parang wala siyang naririnig. “Sinira mo ang buhay ko! Pagbabayaran mo ang lahat ng ginawa mo, mommy!”Iyak pa rin siya ng iyak habang nakayuko sa sahig. Sa tingin ko’y nasa sistema pa rin niya ang ipinagbabawal na gamot dahil parang hindi naiintindihan ang mga sinasabi ko.“Albert, huwag mo akong ipakulong! Hindi mo na ba ako mahal?” kung ano-ano na lang ang lumalabas sa bibig niya.Agad naman akong inilayo ni daddy sa kanya. Hinila ako sa kamay at sa kotse na lang kami naghintay. “Mahirap kausapin ang mga taong nasa impluwensiy
-Luke-Nagpunta kaming tatlo sa police station, at habang hinihintay si Leo, kinausap namin ang mga pulis. Sinabi ko sa kanila ang lahat ng mga kasong isasampa namin ni daddy laban kay mommy.“Are you sure about this? Don’t forget she’s still your mother. Are you really ready to have your own mother arrested?” nakataas ang kilay na tanong ng chief of police na si Laurent. Makahulugang nagkatinginan kami ni Daddy. Nang tumango siya, muli kong hinarap si Laurent. ““I haven’t forgotten who she is,” I said, my voice low but firm. “I know she’s my mother, but what she did to me, to my wife, and to our baby is unforgivable. This isn’t just about family anymore. It’s about justice. She has to pay for what she did.”Laurent studied me carefully, as if weighing my resolve. “You know this will change everything. Legally, emotionally, even within your family.” he warned.Tinitigan ko siya sa mga mata, at kuyom ang mga palad na sinagot ko siya. “I don’t care. I’ve already lost too much because
-Luke-Ilang minuto lang ay biglang tumunog ang phone ko. I saw dad calling. Agad kong inihinto ang sasakyan sa tabi at sinagot ang tawag niya.“Daddy!” at dito na ako tuluyang napahagulgol.“Luke, what happened? Where are you?” nag-aalalang tanong niya. “If you’re driving, please stop. Pupuntahan kita diyan ngayon din. Anak, makinig ka sa akin, please. Itabi mo muna ang sasakyan mo.”“Dad...” umiiyak na sambit ko. “Wala na ang anak ko. Wala na ang anak namin ni Valerie. I don’t know what to do, dad! Ang sakit Ang sakit… sakit!”“Anak…” narinig ko rin ang paggaralgal ng kanyang boses. Alam kong ramdam niya kung anong nararamdaman ko.Naging emosyonal din siya noong nalaman niyang niloko siya ni mommy. Pero iba itong sa akin. I lost my child. And I think I’m gonna lose Valerie too. Hindi ko talaga kakayanin.Saglit na natahimik si daddy sa kabilang linya. Hinayaan niya lang akong umiyak ng umiyak bago siya muling nagsalita. “Where are you, anak?”Sa nanlalabong mga mata dahil sa mga lu
-Luke-I couldn’t speak right away. It felt like something was lodged in my throat the moment I heard that Valerie had miscarried. I didn’t cry. I didn’t move. I just stood there, trying to process words my mind refused to accept.Agad isinagawa ang pagraraspa kay Valerie. Dr. Harrington said that if the fetal tissue remained in the uterus, it could cause heavy bleeding, infection, or prolonged cramping. And the worse, complications. This procedure would also help the body heal and give Valerie the best chance for future pregnancies.“Savanna, what happened?” tanong ko sa kapatid ko habang nakaupo kami sa waiting area. “Ang sabi mo susunduin mo lang si Valerie. Bakit ganito ang nangyari?”I was completely devastated. It felt as though half of my life had been ripped away from me. That was our baby. Ang anak namin ni Valerie. Palagi kong iniisip kung ano ang magiging itsura niya, kung kanino siya magmamana, at kung paano magbabago ang buhay namin kapag tuluyan na kaming naging isang p
-Valerie-Pagdating sa hospital, agad akong dinala sa emergency room. Hawak-hawak ni Savanna ang kamay ko, habang nasa tabi naman niya si Norman.“Savanna, huwag mo akong iiwan, please.” umiiyak na sambit ko. Mas lalo pang humigpit ang pagkakahawak ko sa kamay niya.“Don’t worry, Valerie. Dito lang ako. Hindi ako aalis.” sabi niya sa gumagaralgal na boses at nakita ko ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. “Hindi ka namin iiwan.”“What happened?” humahangos na dumating si Dr. Harrington nang makita ako. Nang bumaba ang kanyang tingin sa laylayan ng damit ko na puno ng dugo, bigla siyang namutla. “Oh my God!”Hindi na siya nagsalita pa. Sinabi nya sa akin dati na mag-iingat ako dahil maselan ang pagbubuntis ko, pero heto na naman ako at dinugo sa pangalawang pagkakataon.“Doc Phoebe, will my baby be okay?” nanginginig ang boses na tanong ko habang nakapatong ang isang kamay sa flat kong tiyan. “Please… please save my baby. I’m begging you. Do whatever you have to do. I’ll do anything
-Luke-Disbelief washed over Dad’s face as he listened to the full story of how I became crippled. His eyes widened, and for a moment, he looked as if he couldn’t process what he was hearing. “I… I can’t believe this,” sabi niya habang nanginginig ang boses. Nakita ko rin ang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata. “All this time, and no one told me the truth? Hinayaan mo ang mommy mo na gawin ito sa atin?”“Dad, I’m sorry. Ayoko lang na masira ang pamilya natin noon.” nagsimula akong magpaliwanag. “Wala pa rin naman magbabago kahit sabihin ko ang totoo. Hindi pa rin naman ako makakalakad, di ba?”“D@mn it, Luke!” galit na sigaw ni daddy. “Hindi ako papayag na gawin ito sa atin ng mommy mo, lalong-lalo na ang ginawa niya sa’yo! I’ll make her pay. Magbabayad siya. This time, hindi na ako papayag na takutin lang siya. Make it real. Idedemanda ko na siya sa pagkakataong ito, anak.”Kami naman ni Savanna ang nagkatinginan. Nanghihinanag napabuntong-hininga na lang ako ng malalim. “Fine, but







