Chapter 5

SAR IELLE Pov

Tatlong araw angblumipas at wala na siyang ibang sinabi. Hindi niya binanggit ang gabing iyon sa pasilyo. Hindi niya inamin ang lahat ng inilahad — ang kahinaan, ang takot, ang pag-amin na pinoprotektahan niya ako habang pinalalayo. Bumalik siya sa pagiging kilala ko: malamig, malayo, nag-uutos mula sa kanyang mesa, hindi mabasa ang mukha. Ngunit may nagbago. Nararamdaman ko ito. Kapag iniabot niya sa akin ang tasa, hindi na sadyang makamig ang pagdikit ng kanyang mga daliri hslos hindi na niya ako hinahawakan, tila takot na baka sa isang dampi pa ay tuluyan na siyang bumigay. Kapag nagkikita kami sa pasilyo, mas mabilis siyang lumayo ng tingin, ngunit hindi bago magtagal ang kanyang paningin — naghahanap, nagtatanong, puno ng pagsisisi.

Naghintay akong magsalita siya. Upang magpaliwanag. Upang sabihin kung anong dilim ang itinatago niya. Ngunit walang salitang lumabas. Sa halip, lalo siyang tumahimik. Bumaba ang kanyang pagkain. Nanatili siya sa pag-aaral hanggang alas-dos, alas-tres, alas-kuwatro ng madaling araw. Isang madaling araw, nagising ako at nakita siyang nakaupo sa rehas ng balkonahe, nakatingin sa lungsod na parang may hinahanap na nawala na noon pa. Hindi ko siya ginulo. Tumayo lang ako sa pintuan, nakabalot sa balabal, at pinanood siya — taong mayroong lahat, ngunit mukhang wala naman talagang hawak.

Dumating ang pagbabago sa isang Biyernes na umuulan. Tapos na akong maglinis ng aklatan at paalis na sana nang may marinig akong boses — mataas, galit, galing sa kanyang opisina. Dapat sana akong lumayo. Alam kong dapat. Ngunit isa sa mga boses ay sa kanya, at hindi ito ang kalmadong boses ng mayaman. Tila wasak na wasak.

Lumapit ako, mabilis ang tibok ng puso.

“Hindi mo ito maaaring ituloy, Kaelus!” ang boses ng isang matanda — matalas, nag-aalala. “Hindi siya pananggalang. Tao siya. At kapag nalaman nila kung ano siya sa iyo, gagamitin nila siya. Sisirain nila siya para lang makapunta sa iyo.”

“Subukan nila,” sagot ni Kaelus, may panganib sa kanyang tinig. “Nasunog ko na ang mas masahol pa. Walang hahawak sa kanya.”

“Kung gayon, paalisin mo siya!” sigaw ng matanda. “Bakit mo siya pinananatili? Pinalalayo mo siya, itinuturing mong walang halaga, pinapamuhi mo sa iyo — ngunit ayaw mo siyang paalisin! Anong nangyayari sa iyo?”

Tumahimik si Kaelus nang matagal. Nang magsalita muli, mahina, puno ng sakit, halos hindi marinig sa kabilang ibayo ng p***o.

“Dahil kapag umalis siya… mag-iisa na naman ako.”

Mas masakit pa ito kaysa sa anumang sampal. Nanigas ako sa kinatatayuan, habang tumutulo ang ulan sa bintana at luha sa aking mga mata — hindi dahil sa lungkot, kundi dahil sa ibang bagay. Pinalalayo niya ako upang iligtas. Pinaramdam niyang wala akong halaga upang umalis ako bago mahuli ang lahat. At sa lahat ng oras na iyon… takot siyang maiwan nang mag-isa.

“Kung gayon, sabihin mo sa kanya,” lumambot ang boses ng matanda. “Sabihin mo ang totoo. Hayaan siyang pumili.”

“Mananatili siya,” bulong ni Kaelus. “Mabuti siya. At iyon ang huling bagay na nararapat sa kanya — ang makasama sa katulad ko. Ang mahila sa dilim na sumusunod sa aking pangalan. Mas mabuti kung kamuhian niya ako. Mas ligtas kung kusang-loob siyang aalis.”

Hindi ko na kinaya pa. Tumakbo ako pabalik sa aking silid, umupo sa gilid ng kama, at itinago ang mukha sa aking mga palad. Ang lahat ng aking inakala ay nagbago — ang kalupitan, ang lamig, ang pagtawag sa akin na binili — lahat iyon ay pananggalang. Hindi niya ako sinaktan dahil wala siyang pakialam. Sinaktan niya ako dahil labis ang pagmamahal, at naniniwala siyang ang pagmamahal sa akin ang siyang sisira sa akin.

Nang gabing iyon, naghintay ako. Umupo ako sa sulok ng sala, pinanood ang orasan, hanggang sa marinig ko ang kanyang mga yabag. Pumasok siya, may hawak na amerikana, maluwag ang kurbata, pagod na pagod ang mga mata. Tumigil siya nang makita ako.

“Bakit gising ka pa?” tanong niya, walang emosyon — bumalik na ang kanyang pagtatago. “Gabi na.”

“Narinig ko kayo,” mahina kong sabi. “Kanina. Sa opisina.”

Nanigas siya. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha. “Nakikinig ka ba?”

“Hindi ko sinasadya,” lumapit ako. “Ngunit narinig ko ang lahat, Kaelus. Bakit mo ako pinalalayo. Bakit mo pinaparamdam na wala akong halaga. Hindi dahil hindi mo ako nakikita — kundi dahil takot kang masaktan ako.”

Lumiko siya at tumingin sa bintana, panatag ang kanyang balikat. “Nagkakamali ka. Sinasabi ko sa iyo — kasunduan lang ito. Wala nang iba. Nag-iimahinasyon ka lang.”

“Talaga ba?” Lumapit ako ngunit hindi siya hinawakan. “Sinabi mong ayaw mong mag-isa. Mas gugustuhin mong kamuhian kita kaysa masaktan ako. Kaelus… sino ang inilalayo mo sa akin? Anong kinatatakutan mo?”

Napahawak siya sa bintana hanggang pumuti ang kanyang mga daliri. “Hindi mo alam ang itinatanong mo. Hindi mo alam ang mga nagawa ko. Ang nagawa ng pamilya ko. May mga taong gagamitin ka laban sa akin. Sila ang sasakit sa iyo para lang makita akong masira. At kapag nalaman nila…” Napahinto siya, magaspang ang tinig. “Kapag nalaman nila kung gaano ka kahalaga… kukunin ka nila sa akin. At hindi ko kakayanin iyon.”

Sumakit ang aking puso — para sa kanya, sa bigat na pasan niya nang mag-isa. “Kung gayon, hayaan mong samahan kita. Huwag mo akong itaboy. Ako naman ang maging sandalan mo.”

Humarap siya sa akin, matapang ngunit takot na takot. “Hindi mo naiintindihan! Mapanganib ang mahalin ako! Lahat ng lumalapit sa akin ay nasasaktan — iniiwan, ipinagtatraydor, sinisira! Hindi ko gagawin iyon sa iyo! Hindi ko hahayaang maging isa ka sa mga biktima!”

“Kung gayon, hayaan akong pumili,” matatag kong sabi. “Ako ang pipili. Hindi na ako bata, Kaelus. Alam ko ang panganib. At pinipili kita.”

Tinitigan niya ako, halos hindi makahinga, tila inialay ko sa kanya ang bagay na hindi niya kailanman inasahang makakamtan. Sa isang sandali, akala ko ay yayakapin niya ako. Akala ko ay sa wakas ay magiging tapat siya. Ngunit humakbang siya palayo, umiling, at muling bumalik ang kanyang pagtatanggol.

“Hindi,” sabi niya. “Wala kang karapatang pumili. Ako na ang nagpasya para sa ating dalawa.”

“Kaelus —”

“Gumawa na ako ng bagong kasunduan,” putol niya, matigas at hindi nagpapatinag. “Pagpapawalang-bisa sa kasal. Ibabalik sa iyo ang lahat — ang kalayaan mo, ang pangalan ng pamilya mo, ang buhay mo. Aalis ka bukas ng umaga. Hindi mo na ako kakausapin pa. At kalilimutan mo ang lahat tungkol sa atin.”

Hindi ako makahinga. “Papaalisin mo ako?”

“Bago mahuli ang lahat.” Hindi niya ako tiningnan. “Bago ka maging bagay na hindi ko kakayaning mawala.”

Tumulo ang aking luha. “Ganito mo ba ako mahalin? Sa pagpapaalis sa akin?”

Napapikit siya na parang sinaktan ko siya, ngunit nanatili ang tigas ng kanyang tinig. “Hindi kailanman kita minahal. Huwag mong ituring na pagmamahal ang awa. Maginhawa ka lang noon. At hindi na ngayon. Mag-impake ka na, Sarielle. At umalis ka bago sumikat ang araw.”

Lumakad siya palayo — mabilis, tiyak, pinal — iniwan akong mag-isa sa madilim na silid. Ang mga salitang hindi kailanman kita minahal ay umalingawngaw sa aking pandinig. Ngunit habang pinapanood ko ang pagsara ng p***o, alam ko. Nagsisinungaling siya. Naramdaman ko sa panginginig ng kanyang tinig. Nakita ko sa panginginig ng kanyang kamay. Hindi niya ako pinapaalis dahil hindi niya ako mahal. Pinapaalis niya ako dahil labis ang pagmamahal na hindi niya kayang tiisin.

At iyon ang maling akala niya.

Hindi ako aalis.

Hindi ako lalayo dahil lang sa utos niya.

Kung may digmaan siyang kinakaharap nang mag-isa, sasamahan ko siya sa labanan. Kung may dilim na papasok, ako ang magiging liwanag niya. At kung itataboy niya ako palabas, babalik ako.

KAELUSPOV

Sumandal ako sa p***o, nanghina, at dumulas pababa sa sahig. Ibinaba ko ang aking mukha sa aking mga palad, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, umiyak ako — tahimik, wasak, humahagulgol.

Hindi kailanman kita minahal.

Diyos ko, iyon ang pinakamabigat na kasinungalingang nasabi ko. Lason ang bawat salita. Tila binubunot ko ang sarili kong puso.

Ngunit iyon lang ang paraan.

Ligtas siya kapag kamuhian niya ako. Ligtas siya kapag malayo, kapag tahimik ang buhay, kapag hindi alam ang mga halimaw sa dilim ng aking nakaraan. Kapag nanatili siya… mahahanap siya. Gagamitin nila siya. At sisirain ko ang tanging mabuting bagay na dumating sa akin.

Sumandal ako sa p***o, naririnig ang kanyang mga hakbang sa kabilang ibayo — naglalakad, huminto, at lumapit. Napahinto ako sa paghinga. Lalabas ba siya? Makikipagtalo ba siya?

Umikot ang hawakan.

Nanigas ako.

Pagkatapos ay tumigil. Tumahimik ang lahat.

Aalis na siya.

Ipinasara ko ang aking mga mata, mahigpit ang hawak sa dingding. Mabuti ito, sinasabi ko sa sarili ko. Umalis ka. Maging ligtas. Kalimutan mo ako.

Ngunit habang nakaupo ako sa dilim, naririnig ang paglayo ng kanyang mga hakbang, may natuklasan akong bagay na mas nakakatakot kaysa sa anumang banta.

Ayaw kong umalis siya.

Ayaw ko nang mag-isa.

SUSUNOD