I'm His Contracted Wife

SARIELLE POV

Sumandal siya sa kanyang upuan, pinagtatspar ang dulo ng kanyang mga daliri, at tiningnan ako na tila ba isa lamang akong bagay na kanyang binili.

“Inaakala mo bang kasal ito, Sarielle?” Mababa, malamig, at tumatarak na parang patalim ang kanyang tinig “Huwag kang magpakaloko. Hindi kita pinakasalan dahil naghahangad ako ng asawa. Pinakasalan kita dahil may utang ang pamilya ninyo sa akin, at ikaw na lamang ang natitira nilang maibigay”

Nanginginig ang aking mga kamay sa ibabaw ng aking kandungan. “Kung gayon… bakit mo pa tinatawag na asawa mo ako?”

“Dahil ito ay maginhawa” tumayo siya at lumapit sa akin. Tumigil siya ilang pulgada lamang ang layo, nakatayong mataas sa akin, matigas at hindi nagpapatinag ang kanyang tingin. “Inaasahan ng mundo na mayroon akong asawa. At ikaw… kailangan mo ng salapi upang hindi mawala ang lahat ng pamilya ninyo. Isang simpleng kasunduan lamang ito. Wala nang iba”

“Iyon lang ba ang halaga ko sa iyo?” Halos pabulong ko na lamang nasabi. “Isang kasunduan?”

“Tumpak” Hindi man lang siya kumurap. “Tagapagluto. Tagapagtanggap ng panauhin. Isang taong magpapatakbo sa tahanang ito, ngingiti sa aking mga kasamahan, at gagampanan ang papel upang hindi na ako kailangang magpaliwanag sa iba. Binili ka, Sarielle. At pag-aari mo ako hanggang sa matapos ang ating kasunduan”

Tinitigan ko siya, habang ang aking puso ay nagkakawatak-watak. Ang tahimik na pag-asa na matagal kong itinago — na marahil sa paglipas ng panahon ay makikita niya ako — ay namatay mismo sa kanyang malamig at walang pakiramdam na mga mata.

“Kaya isa lamang akong… katulong?”

“Huwag mong gawing madrama ang lahat” Lumingon siya, tila hindi na mahalaga ang aking sinabi. “May bubong sa ibabaw ng iyong ulo. Ligtas ang iyong pamilya. Bilang kapalit, gagawin mo ang eksaktong iniuutos ko. Magluluto ka, maglilinis, mag-aayos, mananatili sa aking tabi kapag kailangan kita, at iiwas kapag hindi. Iyan ang kasunduan”

Namuo ang luha sa aking mga mata ngunit pinigilan ko ito. “Kailan mo ba makikita bilang higit pa roon ang halaga ko?”

Lumingon siya muli, at walang bakas ng paglambot sa kanyang mukha. “Hindi. At huwag mong kakalimutan iyan”

Nang gabing iyon, tumayo ako sa harap ng salamin sa silid na ibinigay niya sa akin  hindi ang malaking silid ng mag-asawa, kundi isang maliit at tahimik na silid sa dulo ng bahay. Hinawakan ko ang singsing sa aking daliri. Mabigat ito, malamig, tila tanikala sa halip na pangako.

Binili.

Ipinagpalit.

Katulong lamang.

Ulit-ulit iyon sa aking isipan. Pumasok ako rito sa pag-aakalang ililigtas ko ang aking pamilya. Sinabi ko sa aking sarili na kaya kong tiisin ang lahat. Ngunit hindi ko inaasahang magiging ganito kaliit, kawalan ng halaga, at hindi nakikita ang aking pagkatao.

May mahinang katok sa p***o. Binuksan ko ito at nakita ko siyang nakatayo roon, hindi nagbago ang kanyang mukha.

“Huli ang hapunan ngayong gabi” wika niya na tila nag-uusap lamang tungkol sa panahon. “Siguraduhin mong hindi na mauulit”

“Ako… abala kasi ako sa paglalaba at —”

“Hindi ko kailangan ng iyong paliwanag” Pinutol niya ang aking sinasabi. “Narito ka upang maglingkod sa tahanang ito. Upang maglingkod sa akin. Kung hindi mo kayang gawin ang trabaho, hahanap ako ng taong makakagawa. Malinaw ba ang aking sinabi?”

Nahirapan akong huminga. “Opo, Kaelus”

“Ginoo” pagtama niya, lumapit pa lalo. “Ginoo ang tatawagin mo sa akin dito sa bahay. Gaya ng ibang tauhan”

Namutla ako “Ginoo?”

“Iyan ka nga” Hindi nagpatinag ang kanyang tinig. “Isang empleyado. Pag-aari. Anuman ang nais mong itawag sa iyong sarili. Ngunit huwag mong kakalimutan ang iyong lugar”

Isinara niya ang p***o at iniwan akong mag-isa sa madilim na silid. Umupo ako sa sahig, niyakap ang aking mga tuhod, at sa wakas ay pumatak na ang aking mga luha. Ibinigay ko na ang laha ang aking kalayaan, ang aking dangal, ang aking puso — ngunit para lamang maging isang pangalan sa kontrata at katulong sa kanyang tahanan.

KAELUS VANCE POV

Lumayo ako sa kanyang p***o, mahigpit ang aking panga. Sinasabi ko sa aking sarili na kailangan ito. Ang pagiging mabait ay magpapalito lamang sa kanya. Kailangan niyang malaman ang kanyang tunay na kalagayan.

Ngunit nang makarating ako sa dulo ng pasilyo, tumigil ako. Naririnig ko ang kanyang mahinang pag-iyak sa kabilang ibayo ng p***o, at may kumirot nang masakit sa aking dibdib.

Mabuti iyan, sinasabi ko sa aking sarili. Matututo siya. Kailangan niyang maunawaan.

Gayunman, hindi ako umalis. Tumayo ako roon nang mas matagal kaysa sa nararapat, nakikinig sa pagkabasag ng kanyang puso, at sa unang pagkakataon sa loob ng mahabang panahon, ninais kong maging ibang tao — taong hindi nakakasakit sa nag-iisang taong mabuti sa kanya.

Ngunit hindi ko mababago ang aking pagkatao. At lalong hindi ko maaaring makita niya ang tunay kong nararamdaman.

Lumisan ako at iniwan siyang mag-isa sa dilim kung saan siya nararapat.

SUSUNOD...