Chapter 3

SARIELLE POV

Ang mga linggo ay tila naging walang katapusang buwan, at sa bawat araw, lalo kong naramdaman kung gaano kaliit ang aking halaga sa kanyang mundo. Gumigising ako bago sumapit ang ikalima — bago pa man sumikat ang araw at hindi ako tumitigil hangga't hindi siya nagkukulong sa kanyang pag-aaral o sa kanyang malamig at walang laman na silid. Pinakikintab ko ang sahig hanggang makita ko ang sarili kong malungkot na repleksyon. Pinapakinis ko ang bawat kagamitan hanggang wala nang alikabok. Natutunan ko ang eksaktong paraan ng pagtimpla ng kanyang kape — isang kutsarang asukal, itim, mainit, hindi mahina, hindi matapang at naghihintay ako sa labas ng kanyang p***o, nanginginig sa bawat sandaling maaari niya akong tawagin. Pinaplantsa ko ang kanyang mga damit hanggang maging perpekto, dahil natutunan ko agad: kahit kaunting kulubot, hindi siya kakausap sa akin nang ilang araw. Ibinabalik niya ang damit, hindi mabasa ang mukha, at sasabihing,

"Gawin mo ulit. At huwag kang maging pabaya."

Pabaya. Iyon lang ang tingin niya sa akin. Hindi asawa. Hindi tao. Pabaya.

Isang Martes ng hapon, nakaluhod ako sa pagkintab ng sahig nang dumating ang kanyang sasakyan. Tumayo ako agad, pinagpag ang aking palda, at umasa — paulit-ulit kong pagkakamali — kahit na ilang beses na niyang winasak ang pag-asa kong iyon. Bumukas ang p***o at pumasok siya, ngunit hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang isang babae — matangkad, maganda, maayos ang buhok, nakasuot ng damit na mas mahal pa kaysa sa lumang bahay ng aking pamilya. Tumatawa siya sa sinabi ni Kaelus — magaan at masaya, ang tawa na hindi ko kailanman pinayagang ilabas dito sa bahay.

Lumihis ako at sumandal sa pader, pilit na nagtago. Ngunit nakita niya ako. Tumigil siya, tiningnan mula ulo hanggang paa, may pagtataka at paghamak sa kanyang mukha.

"Kaelus," wika niya, "hindi ko alam may nakatira palang tauhan dito."

Halos hindi niya ako nilingon. Hindi niya ako ipinakilala. "Isa sa mga katulong," wika niya nang walang pakialam, tila isa lamang akong gamit na naiwan sa daanan. "Huwag mo siyang pansinin."

Isa sa mga katulong.

Mas matalas pa sa patalim ang bawat salita. Nakatayo ako roon, may pulbos sa aking mga kamay, masakit ang aking mga tuhod, habang pinagmamasdan silang dumaan — pinagmamasdan siyang buksan ang p***o para sa babae, ngumiti nang totoo, ang ngiting hindi ko kailanman nakita para sa akin. Pumunta sila sa itaas, nagtatawanan, at iniwan akong mag-isa sa malamig na pasilyo — kung saan ako nararapat.

Nang gabing iyon, matapos umalis ang babae, natagpuan ko siya sa silid-kainan. Handa na ang hapag — porselana, kristal, perpekto — at mag-isa siyang nakaupo, hinahalo ang alak sa kanyang baso. Tumayo ako sa pintuan, mabilis ang tibok ng puso, bago nakapagsalita.

"Sino siya?"

Hindi siya agad tumingin. Uminom siya nang dahan-dahan, nakatingin sa bakanteng upuan. "Kakilala sa negosyo."

"Kumain siya rito." Mahina ang aking tinig ngunit hindi nanginginig. "Kasama ka. Tumingin ka sa kanya na parang mahalaga siya."

Sa wakas ay tumingin siya — malamig, matigas, hindi nagpapatinag. "Mahalaga nga siya. Mahalaga siya sa aking kumpanya. At ikaw — narito ka upang maglingkod, hindi magtanong kung sino ang aking inaanyayahan."

"Tahanan ko rin ito," sabi ko kahit mahina ang aking nararamdaman. "Ako ang asawa mo, Kaelus. O kapag kailangan mo lang iyon, doon mo lang naaalala?"

Tumayo siya nang dahan-dahan, ibinaba ang baso nang tahimik — at mas nakakatakot iyon kaysa kung ibinagsak niya ito. Lumapit siya, tumigil sa tapat ko, at nakita ko ang galit sa kanyang mukha.

"Huwag kang magmalaki," bawat salita ay matalas. "Hindi mo pinaghirapan ang lugar na ito. Akin ang lahat. Kasama ka. Pumirma ang iyong ama. Ibinigay ka niya sa akin upang iligtas ang inyong pangalan. Binili kita. Bawat pagkain, bawat damit, bawat bubong sa ibabaw ng ulo mo — akin ang lahat. Kaya huwag mong sabihing iyo ito. Panauhin ka. Empleyado. At kung hindi mo matandaan iyon, ipapaalala ko sa iyo kung ano ang nangyayari kapag nakalimutan ng iba ang kanilang lugar."

Namuo ang luha sa aking mga mata ngunit pinigilan ko ito. Itinaas ko ang aking mukha kahit nanginginig ang aking mga kamay. "Iyon lang ba ang halaga ko? Binili? Pag-aari?"

"Oo." Walang pag-aalinlangan. Walang pagsisisi. "Iyon ka nga. At magpasalamat ka. Kung wala ang kasunduang ito, wala kayo. Wala ang pamilya mo. Kaya huwag kang tumingin sa akin na parang sinira ko ang puso mo. Wala ka namang pusong ibinigay sa simula pa lang."

Ang mga salitang iyon — wala ka namang pusong ibinigay sa simula pa lang — ay sumunod sa akin hanggang sa aking silid. Umupo ako sa gilid ng kama at sa wakas ay umiyak. Tama siya, hindi ba? Sumang-ayon ako. Pumirma ako. Alam kong walang pag-ibig. Ngunit ang pag-alam at ang pagdama ay magkaiba. Hindi ko inaasahang maging hindi nakikita. Hindi ko inaasahang maging hindi tao.

Lumala ang lahat sa sumunod na dalawang linggo. Hindi na siya nakikipag-usap maliban sa pag-uutos. "Maghanda ka ng hapunan nang maaga." "Plantsahin mo ang asul kong damit." "Linisin ang pag-aaral bago ako makauwi." Wala nang iba. Walang pagbati. Walang tingin. Kapag nagkikita kami sa pasilyo, tila hindi niya ako nakikita. Isang araw, nadulas ako at nabagsak ang mga tasa. Nagkabasag ang mga ito sa sahig. Tumayo siya roon, pinanood ako — walang tulong, walang tanong kung nasaktan ako — tinitingnan lamang nang malamig.

"Pulutin mo," sabi niya nang manatili akong nakatitig sa mga piraso. "At mag-ingat ka sa susunod. Mahal ang mga iyan."

"Paumanhin po," bulong ko, lumuhod at pinulot ang mga basag na piraso. "Hindi ko sinasadya —"

"Itabi mo na ang iyong pagsisisi," pagputol niya at lumayo. "Ayusin mo na lang."

Nanatili ako roon nang matagal, nasusugatan ang aking mga daliri, at nagtatanong kung hanggang kailan ko ito kayang tiisin. Hanggang kailan ko ibibigay ang lahat — ang aking oras, lakas, at puso — sa taong walang nakikita sa akin kundi pagkakamali.

Isang gabi, habang bumubuhos ang ulan, umuwi siya nang mas maaga kaysa dati. Nasa kusina ako, naghahanda ng kanyang pagkain, nakasuot ng simpleng damit na nagtatago sa dingding. Pumasok siya, at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, hindi siya agad lumayo. Tumayo siya sa pintuan, pinanood ako, at may kakaibang ekspresyon — nag-aalangan, nagtatalo sa sarili.

Tumigil ako, hawak ang kutsilyo. "May mali ba?"

Hindi siya agad sumagot. Humakbang siya palapit at tumigil. "Bakit ka nananatili?" Mas mababa ang kanyang tinig. "Masama ang pagtrato ko sa iyo. Walang dahilan upang manatili ka. Bakit hindi ka lumayo?"

Ibinaba ko ang kutsilyo. "Saan ako pupunta? Alam mo iyon. Ang pamilya ko —"

"Mabubuhay sila," pagputol niya ngunit hindi masakit ang tono. "Makakahanap sila ng paraan. Maaari kang magsimulang muli. Bakit ka nandito pa rin?"

Tumingin ako sa kanya — sa taong nagpaliit sa akin — at sinabi ko ang katotohanan na hindi ko inamin sa sarili ko.

"Dahil umasa ako," matatag ang aking tinig. "Umaasa ako na sa likod ng lahat ng lamig, mayroong taong makakakita sa akin. Hindi bilang asawang binili. Hindi bilang katulong. Ako lang — si Sarielle. Umaasa akong makikilala mo ako."

Napapikit siya na parang sinaktan ko siya. Sa isang sandali, akala ko ay magsasabi siya ng mabuti — ngunit tumigas muli ang kanyang mukha.

"Kung gayon, hangal ka," malamig at malayo na naman ang kanyang tinig. "Walang taong ganyan. At hinding-hindi magkakaroon. Sayang lang ang oras mo."

Lumabas siya at iniwan akong mag-isa sa papalubog na liwanag. At sa pagkakataong ito, hindi ko pinunasan ang aking luha. Tumayo ako roon, amoy ang pagkaing walang kakain, at tinanggap ang katotohanan — hindi siya magbabago. Hindi niya ako makikita. At hindi ako maaaring manatili rito magpakailanman, naghihintay sa taong hindi darating.

SUSUNOD....