บททั้งหมดของ I'm His Contracted Wife: บทที่ 1 - บทที่ 5

SARIELLE POVSumandal siya sa kanyang upuan, pinagtatspar ang dulo ng kanyang mga daliri, at tiningnan ako na tila ba isa lamang akong bagay na kanyang binili.“Inaakala mo bang kasal ito, Sarielle?” Mababa, malamig, at tumatarak na parang patalim ang kanyang tinig “Huwag kang magpakaloko. Hindi kita pinakasalan dahil naghahangad ako ng asawa. Pinakasalan kita dahil may utang ang pamilya ninyo sa akin, at ikaw na lamang ang natitira nilang maibigay”Nanginginig ang aking mga kamay sa ibabaw ng aking kandungan. “Kung gayon… bakit mo pa tinatawag na asawa mo ako?”“Dahil ito ay maginhawa” tumayo siya at lumapit sa akin. Tumigil siya ilang pulgada lamang ang layo, nakatayong mataas sa akin, matigas at hindi nagpapatinag ang kanyang tingin. “Inaasahan ng mundo na mayroon akong asawa. At ikaw… kailangan mo ng salapi upang hindi mawala ang lahat ng pamilya ninyo. Isang simpleng kasunduan lamang ito. Wala nang iba”“Iyon lang ba ang halaga ko sa iyo?” Halos pabulong ko na lamang nasabi. “Isa

SARIELLE POVAng mga linggo ay tila naging walang katapusang buwan, at sa bawat araw, lalo kong naramdaman kung gaano kaliit ang aking halaga sa kanyang mundo. Gumigising ako bago sumapit ang ikalima — bago pa man sumikat ang araw at hindi ako tumitigil hangga't hindi siya nagkukulong sa kanyang pag-aaral o sa kanyang malamig at walang laman na silid. Pinakikintab ko ang sahig hanggang makita ko ang sarili kong malungkot na repleksyon. Pinapakinis ko ang bawat kagamitan hanggang wala nang alikabok. Natutunan ko ang eksaktong paraan ng pagtimpla ng kanyang kape — isang kutsarang asukal, itim, mainit, hindi mahina, hindi matapang at naghihintay ako sa labas ng kanyang pinto, nanginginig sa bawat sandaling maaari niya akong tawagin. Pinaplantsa ko ang kanyang mga damit hanggang maging perpekto, dahil natutunan ko agad: kahit kaunting kulubot, hindi siya kakausap sa akin nang ilang araw. Ibinabalik niya ang damit, hindi mabasa ang mukha, at sasabihing,"Gawin mo ulit. At huwag kang maging

SAR IELLE PovTatlong araw angblumipas at wala na siyang ibang sinabi. Hindi niya binanggit ang gabing iyon sa pasilyo. Hindi niya inamin ang lahat ng inilahad — ang kahinaan, ang takot, ang pag-amin na pinoprotektahan niya ako habang pinalalayo. Bumalik siya sa pagiging kilala ko: malamig, malayo, nag-uutos mula sa kanyang mesa, hindi mabasa ang mukha. Ngunit may nagbago. Nararamdaman ko ito. Kapag iniabot niya sa akin ang tasa, hindi na sadyang makamig ang pagdikit ng kanyang mga daliri hslos hindi na niya ako hinahawakan, tila takot na baka sa isang dampi pa ay tuluyan na siyang bumigay. Kapag nagkikita kami sa pasilyo, mas mabilis siyang lumayo ng tingin, ngunit hindi bago magtagal ang kanyang paningin — naghahanap, nagtatanong, puno ng pagsisisi.Naghintay akong magsalita siya. Upang magpaliwanag. Upang sabihin kung anong dilim ang itinatago niya. Ngunit walang salitang lumabas. Sa halip, lalo siyang tumahimik. Bumaba ang kanyang pagkain. Nanatili siya sa pag-aaral hanggang alas-