IN SERVICE OF THE HEIR ❤️ CHAPTER 5

Naglakad sina Jasmine at Olivia sa hallway hanggang sa marating nila ang isang room.

Kumatok si Olivia sa door.

"Come in."

Sa tono pa lang ng boses, napatigil na agad si Jasmine sa takot. Sobrang cold, seryoso, at totally walang emotion.

Pagkapasok ni Olivia, hinatak niya ang kamay ni Jasmine para sumunod sa loob.

Pagpasok nila, nakita ni Jasmine ang isang lalaki na nakasampa sa electric wheelchair, habang nakatalikod ito sa kanila.

"Sebastian. Nandito na ang fiancée mong si Jasmine," sabi ni Olivia bago lumabas ng room.

Bumabalot ang katahimikan sa buong silid—sobrang bigat at tahimik na kahit ang pinakamaliliit na galaw ay naririnig.

Napasigh na lang si Sebastian at inikot ang electric wheelchair niya pabalik.

Nang humarap siya, nakita niyang nakayuko si Jasmine, nakatitig lang sa floor. Ini-scan niya ito mula ulo hanggang paa. For a moment, secret siyang na-impress sa hitsura nito, pero mabilis ding bumalik sa matigas at nakakatakot na sumangot ang expression niya.

"Stop acting like you were forced into this..." cold na sabi ni Sebastian.

Medyo nagulat si Jasmine kaya mabilis siyang nagtaas ng ulo. Pagtingin niya sa mukha ni Sebastian, coldness, reluctance, at complete lack of interest lang ang nakita niya.

Pinaandar ni Sebastian ang wheelchair niya palapit hanggang sa makatapat mismo ito sa kanya.

"Pare-pareho lang kayo. Nagpapanggap na innocent at parang napilitan lang sa arranged engagement. Pero sa dulo, all about money lang din naman."

Sobrang na-insulto si Jasmine. Nagkuyom ang mga kamao niya at pinandatan siya nito.

"Sir, first of all, hindi ko habol ang pera mo. Wala akong pake sa yaman mo. Gusto mo bang i-cancel na natin 'tong engagement contract na 'to ngayon din? Dahil kahit ako, hindi ko rin 'to gusto,"

sabi niya habang nag-uunahang pumatak ang mga luha sa mga mata niya.

Na-caught off guard si Sebastian sa palaban nitong aura. Siya lang ang kauna-unahang taong nangahas na sumagot-sagot sa kanya.

"Too bad for you. Ako lang ang pwedeng mag-terminate ng contract na 'to." Pagkasabi nito, pinaandar niya ang wheelchair niya at lumabas ng room.

Nang makaalis si Sebastian, biglang naiyak si Jasmine sa sobrang humiliation. Kahit sa pagpili man lang ng taong mamahalin, wala man lang siyang say sa sarili niyang buhay.

Lumabas si Jasmine sa room, desperadang naghahanap ng labasan. Nang makakita ng elevator, pumasok siya sa loob at pinindot ang button para sa first floor. Pero nung pa-close na ang doors, may kamay na humarang para pigilan ito. Bumukas ulit ang doors at isiniwalat ang isang gwapong lalaki na may maayos na wavy hair at may polished, kagalang-galang na tindig. Warm siyang ngumiti sa kanya bago pumasok sa elevator.

Tumingin ito ulit sa kanya. "Hi?" cheerful nitong bati.

Tumingala si Jasmine at nakitang nakangiti ito sa kanya.

"I'm Matthew. What's your name?" tanong nito sabay abot ng kamay.

Biglang na-conscious si Jasmine at nag-hesitate bago dahan-dahang inabot ang kamay nito.

"Jasmine," sagot niya sabay mabilis na binawi ang kamay pagkatapos ng maikling handshake.

"Attending the party?" tanong ni Matthew.

"Ah... yes," nauutal na sagot ni Jasmine.

Nang mapansin ang pagka-mahiyain niya, nagbigay si Matthew ng warm smile.

"You know, kailangan mong maging confident kapag nasa paligid ka ng mga taong 'to."

Sakto namang bumukas ang elevator doors at lumabas na ito.

"See you around!"

Nagbigay ito ng friendly wave, at tumango na lang si Jasmine as a response.

Pagkarating ni Jasmine sa first floor, sinalubong siya ng isang grand, palace-themed na party. Dahan-dahan siyang naglakad, dumidikit lang sa gilid ng room para hindi makakuha ng attention.

Tumingin-tingin siya sa paligid at nakita si Anastasia at ang stepmother niya na nakikipag-usap sa isang group ng mga businessmen. Napansin niya rin si Sebastian sa gilid kasama ang isang assistant habang kausap ang family niya.

Feel na feel ni Jasmine na out of place siya dahil wala man lang siyang makausap. Pagtingin niya sa paligid, may napansin siyang vacant chair sa corner kaya umupo muna siya roon para tahimik na panoorin ang crowd.

Sa gitna ng pagmamasid sa mga bisita, may lumapit sa kanyang isang 'di kakilalang babae. Tiningnan siya nito mula ulo hanggang paa, sabay nagpakawala ng pang-iinsultong tawa bago magsalita.

"So, ikaw pala 'yun?" pang-aasar nito.

Tumingala si Jasmine. "Excuse me?" confused nitong tanong.

Natawa ulit ang babae. "My God... Wala pala akong dahilan para magselos kung ang katulad mo lang din naman ang pakakasalan ni Sebastian."

Tumayo si Jasmine at itinabi ang wine glass niya. "Excuse me? Do I know you? Bakit ka ba nagsasalita nang ganyan sa'kin?"

Huminga nang malalim ang babae, inabot ang kamay, at nagpakilala. "I'm Charlotte. Sebastian's ex-fiancée."

Natulala si Jasmine. Hindi siya makapaniwala na parang nag-a-alok pala si Sebastian ng kasal sa kahit kanino na lang.

Nang mapansin ang frustration at confusion ni Jasmine, nagpakawala ulit si Charlotte ng isa pang moking laugh.

"Oh... 'Di mo ba alam? Isa ka lang sa mahabang linya ng mga fiancée na inalok niya ng kasal. Akala mo ba magiging princess ka? No way. Hinding-hindi mangyayari 'yon."

Lumapit pa ito nang kaunti kay Jasmine. "Magiging tagapag-alaga lang niya. Isang walang kwentang katulong." Kasabay ng isang bastos na tawa, tumalikod si Charlotte at naglakad palayo.

Ilang moments ang nakalipas, umalingawngaw ang boses sa microphone sa gitna ng hall.

"Ladies and gentlemen! Thank you so much for joining us on this special day. Alam kong napaka-busy ng schedules niyo pero naglaan pa rin kayo ng time para makapunta rito tonight. So without further ado, pwede po bang umakyat sa harap ang ating future groom at future bride?"

Habang nagpapaandar si Sebastian ng wheelchair niya forward, nananatiling cold at distant ang expression niya, halatang inip na inip at gustong-gusto nang matapos ang palabas na 'to.

Nag-hesitate si Jasmine na humakbang forward nung makita ang cold reaction nito.

"Bride??? Nasaan ka na? Pwede ka bang umakyat dito sa harap?" tawag ng announcer.

Ini-scan ni Sebastian ang crowd hanggang sa mahanap ng mga mata niya si Jasmine na nakatago sa isang corner, mukhang nahihiya at ayaw talagang gumalaw.

Pinaandar niya ang wheelchair niya at dumeretso papunta rito.

Napa-gasp sa gulat ang crowd sa biglaang paggalaw niya, habang ang ilan naman ay nagbu-bulungan sa paghangang kina-kikiligan siya. Pero pagkarating na pagkarating niya sa tapat nito, stern at mababa ang boses niya. "Gusto mo bang buhatin pa kita paakyat doon? O kaladkarin na lang kita?"

Bumalot ang matinding hiya kay Jasmine nang marinig at matawa ang ilang bisitang malapit sa kanila.

Nilakasan ni Jasmine ang kalooban niya at pilit na itinulak ang mabibigat niyang paa para maglakad. Pagkarating niya sa stage, bawat mata sa loob ng room ay nakatutok na sa kanya.

"Let's give them a big round of applause!" announce ng host sa microphone.