LOGINIto ang pagsasalin sa wikang Filipino ng huling bahagi ng kuwento:Habang pumupukpok ang puso sa loob ng kaniyang dibdib, itinuwid niya ang kaniyang likod at inabot ang kaniyang likuran upang buksan ang snap ng bra. Ang kaniyang mga nerve ending ay umaawit, ang kaniyang katawan ay nabubuhos ng likidong init. Inangat niya ang kaniyang mga bisig at itinanggal ang bra sa unang tabi at pagkaraan sa isa pa bago ito hinayaang bumagsak sa sahig sa likod niya. Naramdaman niya ang init ng pamumula na umaangat sa kaniyang leeg, ngunit tumanggi siyang kilalanin ito. Sa halip, itinagilid niya ang kaniyang baba pataas at inilagay ang kaniyang mga kamay sa kaniyang mga hita, na nangangahas sa kaniya na tumingin sa kaniyang kabusugan.Hindi niya alam kung ano ang aasahan kasunod, ngunit si Simon ay malinaw na nakakaalam.“Iyon na iyon,” sabi nito. “Sumusuko na ako.”Habang itinutulak ang mga card sa tabi, inabot niya siya. Hinaplos nito ang balat ng kaniyang balikat, ang kaniyang mga daliri ay napak
Ngunit ang kasunod na hand ay mabilis na naglaro. Ang unang pahiwatig na mayroon siya na natalo siya ay ang smug na ngiti ni Simon. Ang kaniyang titig ay bumagsak sa mga card. Ang dalawang pares ay tinalo ang isang pares. Bwisit.“Ang damit, Sara,” sabi ni Simon.Inisip niya ang tungkol sa pagpumilit na alisin ang kaniyang panloob na damit sa halip—dahil kahit paano ay magkakaroon siya ng sakop ng damit upang protektahan siya. Ngunit paano kung matalo siya sa isa pang round? Hindi niya maiaalis ang kaniyang bra nang hindi inaalis ang damit, kaya nangangahulugan iyon na ang damit ang magiging kasunod at maiiwan siyang nakaupo rito sa wala kundi isang bra.Ang init ay kumalat sa kaniya, na pumapasok sa kaniyang mga buto, sa kaniyang dugo, sa bawat selula ng kaniyang katawan. Ngunit ito ba ay ang init ng kahihiyan o seksuwal na init? Hindi niya alam, ngunit itinulak niya ang kaniyang sarili sa kaniyang mga tuhod at hinawakan ang laylayan ng kaniyang damit. Wala nang natira kundi harapin
Hindi kayang tiisin ni Simon ang isang hamon. At hahamunin niya ito kung iyon ang kakailanganin. Hindi niya alam kung talagang matatalo niya ito, ngunit hindi nito kailangang malaman na wala siyang tiwala sa sarili. Magaling siya sa baraha, walang duda roon. At napakahusay niya sa pagbluff.“Ano ang nakataya?” tanong nito, at ang kaniyang puso ay pumaitaas. Nakuha niya ang interes nito nang sapat upang alisin ito sa kaniyang pagmumuni-muni.“Kapag nanalo ako, ilalabas mo ako para gawin ang isang bagay na gusto ko, ngunit kinaiinisan mo.”“Halimbawa?”“Hindi ko alam.” Nag-isip siya nang mabilis, “Marahil magsho-shopping tayo o ano pa man. Ang ibig kong sabihin.. Magsho-shopping ako. Uupo ka at maghihintay sa akin. Natitiyak kong maiinis ka roon,”Halos ngumiti ito, sigurado siya. “At kapag ako ang nanalo?”Nagkibit-balikat si Sara. “Pupunta tayo sa isang lugar na gusto mo sa halip.”“Tila hindi naman malaking insentibo,” sabi nito, habang umiinom ng kaunting champagne. Ang kaniyang mga
Pinairal niya ang pagkontrol, habang naramdaman ni Sara ang mga braso ni Simon na nakakapit nang ligtas sa kaniyang baywang, habang tumitingin siya pababa sa kaniyang mga mata. Ang kaniyang mundo ay katatapos lamang na mabaligtad. Umiling ito.“Inilagay mo ako sa impiyerno. Inikot mo ang aking buhay sa loob at pabaligtad. Ang hayaan kang lumakad palabas sa apartment na iyon ang pinakamahirap na bagay na ginawa ko kailanman, ngunit kailangan kitang pakawalan…at nanalangin lang ako na babalik ka sa akin. At bumalik ka nga.”Inabot nito ang isang kamay at hinila ang kaniyang ulo pababa sa sa kaniya, na humahalik sa kaniya nang malalim. Si Sara ay nakikipaglaban pa rin upang maibalik ang kaniyang hininga, nasa pagkagulat pa rin sa kaniyang katatapos lang na ginawa, sa kaniyang katatapos lang na sinabi. Na para bang nababasa ang kaniyang isip, humila ito pabalik bago pa sila mag-alab sa apoy. Ipinatag nito ang ilang buhok sa likod ng kaniyang isang tainga at tumingin sa kaniyang mga mata.
Natawa nang mahina si Simon, “Para sa lahat ng sinabi ko. Para sa lahat ng ginawa ko. Hula ko ay minamadali kita sa mga bagay na hindi ka pa handa, at humihingi ako ng paumanhin. Napakasama sa bahay nang wala ka. Miss na miss kita, at patuloy akong nag-aalala tungkol sa iyo at sa sanggol. Gusto ko pa ring makatulong sa panahon ng pagbubuntis at magiging napakasaya ko kung sasang-ayon kang bumalik sa bahay kasama ko,”Hindi mapaniwalaan ni Sara ang kaniyang mga tainga. Tumingin siya palayo, na nakararamdam ng hiya sa paraan ng kaniyang paghawak sa mga bagay-bagay. Nasaktan niya ang lalaking ito, tumalikod sa kaniya noong ang lahat ng sinusubukan nitong gawin ay tumulong, at naramdaman niyang tanga at nagsisisi siya. Hindi kaniyang kasalanan na hindi niya magawa ang kaniyang mga problema sa pagtitiwala. Tiyak, may mga masasamang tao sa mundo, ngunit si Simon ay hindi isa sa kanila. Isa siyang mabuting lalaki, at ang lahat ng sinusubukan niyang gawin simula nang magkakilala sila ay para
Naging maaga pa ba ang ikawalo at tatlumpu upang tawagan si Simon? Naroon pa rin ba siya o umalis na siya para magtrabaho… Marahil para sa isa sa kaniyang maagang pagpupulong. Ang mga nerbiyos ni Sara ay nakatali nang napakahigpit na napatalon siya nang halos dalawang talampakan sa hangin habang ang tugtog ng kaniyang telepono na tumutunog ay mabilis na pumasok sa katahimikan. Kumuha siya ng ilang segundo upang pawiin ang kaniyang panginginig bago kumuha ng telepono, pabalewalang napapansin na ang caller ID ay ‘unknown’ at umaasang kung sino man iyon ay mabilis na maiiwan ang telepono, upang maipagpatuloy niya ang kaniyang sariling tawag kay Simon. Bago niya mawala ang kaniyang lakas ng loob.“Sara McCall,” sagot niya nang mabilis.“Sara,”Ang kaniyang pangalan lamang. Ang solong salitang iyon lamang. At gayunpaman alam ni Sara nang walang kaunting duda na ang taong nasa kabilang dulo ng linya ay si Simon.Itinago niya ang kaniyang numero upang tawagan siya? Bakit? Nagtaka si Sara, ng


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




