LOGINNoong umaga ng kasal, ang langit sa ibabaw ng Manhattan ay kulay ng pinakinis na bakal. May ulan na bumagsak kagabi at nalinisan ang buong lungsod. Mula sa mga bintana ng penthouse, ang Central Park ay parang basang watercolor—mga berde at ginto na malabo sa ilalim ng manipis na ulap.Nakatayo si Lila sa harap ng buong salamin habang dalawang tahimik na katulong ang nagtatapos sa mga huling detalye. Ang damit ay sadyang simple: garing na seda na sumasayaw sa kanyang katawan at humuhuni kapag siya’y gumagalaw, malambot na cowl na leeg, walang tren. Ang buhok niya ay nakakalugay sa maluwag na alon. Ang tanging alahas ay ang diamante sa kanyang kamay at ang manipis na platinum na kuwintas na isinuot ni Marcus sa kanyang leeg nang umagang iyon habang hinalikan ang likod ng kanyang balikat.Siya ay labindalawang linggo nang buntis. Kinumpirma ito ng doktor tatlong araw ang nakalipas. Malusog ang sanggol. Ang timeline ay nanatiling parang ikatlong tao sa silid na hindi nila pinangalanan nan
Tumigil na ang mga mensahe sa pagiging maingat.Hindi na nag-abala si Tyler sa unknown numbers. Ipinapadala na niya ang mga ito mula sa sarili niyang telepono, late sa gabi, na parang gusto niyang makita niya ang pangalan niya na gumaglow sa screen.**Tyler:** He’s going to get bored. They always do.**Tyler:** Does know you used to cry after we fucked because you thought I didn’t love you enough?**Tyler:** I still have the key to the old place. Maybe I’ll leave something for you there. A reminder.Binasa ni Marcus ang bawat isa sa balikat niya at halos walang sinabi. Mas nakakatakot ang katahimikan niya kaysa galit. Sa loob ng isang araw, pinalitan na ang mga kandado ng lumang apartment at nakatanggap ang management ng building ng liham mula sa legal team ng Hale Global. Ang natitirang mga kaibigan ni Tyler sa industriya ay biglang nakahanap ng mga pintong nagsara. Dalawa sa mga babaeng nakita niyang kasama ay biglang tumigil sa pagsagot sa mga tawag niya pagkatapos ng mga tahimik n
Ang unang linggo pagkatapos ng benefit ay parang nakatira sa ibang lungsod.Mas mabilis at mas tahimik ang mundo ni Marcus kaysa sa anumang naranasan ni Lila. May itim na kotse na lilitaw tuwing kailangan niya. Dumating ang personal shopper na may mga rack ng damit na bagay na bagay sa kanyang katawan. Pinalitan ang kanyang lumang laptop ng isang sleek na bago na may lahat ng design program na ninanais niya. Nang banggitin niya, halos pabaya, na palagi niyang pinapangarap na magpatakbo ng sarili niyang high-end event firm, sinabi lang ni Marcus, “Gawin mo,” at kinabukasan ay may temporary office suite na sa isang building na pag-aari niya ang kanyang magagamit.May mga umaga pa rin siyang gumigising na inaasahan ang dating panic—ang hindi bayad na renta, ang walang laman na refrigerator, ang tinig ni Tyler na humihingi ng pera. Sa halip ay binubuksan niya ang mga mata sa floor-to-ceiling glass at sa mababang, steady na paghinga ng isang lalaking nagtakda nang siya ay kabilang dito.Hi
Mas mabigat ang singsing kaysa sa itsura nito.Nakaupo si Lila sa gilid ng kama ni Marcus kinabukasan, pinapaikot ang kanyang kamay sa ilalim ng malambot na kulay-abong liwanag. Nahuhuli ng diamante ang bawat galaw at ibinabalik ito nang matalas. Nakatulog siya sa isa sa mga damit niya. Amoy pa rin siya ang mga kumot. May dala pa rin ang kanyang katawan ang mahinang, matamis na pananakit kung paano niya ito kinuha matapos niyang mag-oo—mabagal sa umpisa, pagkatapos ay malalim at walang humpay, parang kailangan niyang selyuhan ang pangako sa loob niya.Lumabas si Marcus mula sa closet na nakasuot na. Charcoal na suit. Walang kurbata. Mga cuff na naka-link ng simpleng platinum. Tiningnan niya ang singsing sa daliri nito at may madilim at nasisiyahang bagay na gumalaw sa likod ng kanyang mga mata.“Lalabas tayo ngayong gabi,” aniya.Kumirot ang tiyan ni Lila. “Saan?”“Ang Hale Global autumn benefit. Rooftop ng Meridian. Black tie. Kalahati ng lungsod ang nandoon.” Tumawid siya sa kuwarto
Tatlong araw ang nakalipas at hindi pa rin bumalik si Lila sa apartment.Ang pull-out couch ni Sarah ay nagsisimula nang magmukhang holding cell. Tuwing umaga ay umiilaw ang phone niya sa mga mensahe ni Tyler—may nagmamakaawa, may galit, may pure na “please” na paulit-ulit hanggang sa magmukhang may sakit ang screen. Huminto siya sa pagbabasa nito pagkatapos ng pangalawang araw. Iba ang mga mensahe ni Marcus. Maikli. Matatag. Walang pressure, pero walang pag-urong din.**Marcus:** Nasa baba ang kotse kung kailangan mo. **Marcus:** Kumain ka na ba? **Marcus:** Hindi ako aalis.Sa ikaapat na umaga, sumagot siya sa kanya sa unang pagkakataon mula noong coffee shop.**Lila:** Kailangan ko ang laptop ko at ilang damit. Pwede ba tayong pumunta ngayon?Dumating ang sagot niya sa loob ng isang minuto.**Marcus:** Dalawampung minuto.Naghihintay siya sa parehong black Bentley, naka-idle ang makina, may mga butil ng ulan sa hood. Nang dumausdos siya sa passenger seat, hindi siya hinagkan. M
Ang apartment ni Sarah ay amoy ng nasunog na kape at ng murang lavender candle na lagi niyang sinisindihan kapag may kailangang kausapin. Nakaupo si Lila sa gilid ng pull-out couch, suot pa rin ang emerald dress niya kahapon, nakatiklop ang mga tuhod, ang phone ay nakadapa sa unan sa tabi niya. Sa bawat buzz, nanginginig siya.Naglalakad-lakad si Sarah sa harap ng bintana, suot ang oversized band tee at hindi magkatugmang medyas. “Kaya linawin natin. Nahuli mo si Tyler na malalim na nakapasok sa isang random na blonde. Umalis ka. Nakipagtalik ka sa totoong ama niya sa isang penthouse suite. Ilang beses. Walang condom. At ngayon gusto ng ama na lumipat ka sa kanya at ‘hayaan siyang mag-alaga sa lahat.’”Hinila ni Lila ang parehong kamay pababa sa mukha niya. “Kapag sinabi mo nang ganoon, parang baliw.”“Baliw nga.” Tumigil si Sarah sa paglalakad at umupo sa braso ng couch. “Pero… medyo mainit din. Sa isang sobrang fucked-up na paraan.”Tawang basag ang inilabas ni Lila. “Hindi niya ako







