Todos los capítulos de ISANG GABI KASAMA ANG AMA NG EX KO: Capítulo 1 - Capítulo 9

Sinuri ni Lila ang kanyang telepono sa huling pagkakataon habang umakyat ang elevator papunta sa ikasampung palapag. Lampas na nang kaunti ang alas-siete, at kinuha niya ang paboritong Thai food ni Tyler mula sa tindahan sa 53rd Street.Extra spicy pad see ew, kung paano niya gusto. Ngumiti siya sa sarili, iniisip kung gaano kasarap ang sorpresahin siya. Lately ay moody siya, sinasabing stressed siya sa mga job interview na parang hindi natutuloy.Siya ang nagbabayad ng renta, cable, groceries, lahat. Pero ngayong gabi, gusto niyang paalalahanan siya na magkasama sila dito.May amoy ng luto ang hallway.Binalanse niya ang paper bag sa isang braso at hinanap ang susi sa kabila. Tahimik na nagbukas ang pinto. Pumasok siya, tinanggal ang sapatos.“Tyler?” mahinang tawag niya. “Babe, maaga akong umuwi.”Walang sagot. Madilim ang living room, naka-off ang TV. Inilagay niya ang pagkain sa counter ng kusina at napansin ang kakaiba.May pares ng pulang high heels sa tabi ng sofa. Hindi sa kan

Dahan-dahang nagising si Lila, bumabaha ang sikat ng araw sa malaking kama na parang pag-aari nito. Sakit ang katawan niya sa pinakamagandang paraan. Bawat kalamnan ay nagpapaalala sa kanya ng nakaraang gabi—kung paano siya pinindot ni Marcus, kung paano siya gumalaw sa loob niya hanggang hindi na siya makapag-isip nang maayos. Gumalaw siya sa ilalim ng kumot at naramdaman ang mainit na lagkit sa pagitan ng mga hita niya. Pinutok niya muli sa loob niya. Walang condom. Ang isip na iyon ay nagpadala ng mainit na kilig diretso sa gitna niya.Nakahiga siya nang isang minuto, nakikinig sa shower na tumatakbo sa banyo. Patuloy ang tama ng tubig sa tiles. Gumala ang isip niya pabalik sa lahat. Hindi kailanman ginawa ni Tyler ang ganito sa kanya. Hindi kailanman iniwan siyang masakit at busog at gusto pa rin ng higit pa. Late forties na siguro si Marcus. May pilak sa madilim niyang buhok, maliliit na linya sa gilid ng mga mata. Paano ang isang lalaki sa edad niya ay nakakapagkantot na parang

Patuloy na umuugong ang telepono sa nightstand.Inabot ni Marcus ang telepono ng hotel, matigas ang panga, gumagalaw na ang mga daliri papunta sa mga button para sa security.Hinawakan ni Lila ang pulso niya. Mainit pa ang balat mula sa pagkakayakap niya. Ang kirot sa palad mula sa naunang isip ng paghihiganti ay nahalo na sa mas mabigat na damdamin. “Huwag mo munang tawagan. Gusto kong harapin siya mismo.”Pinagmasdan siya ni Marcus nang matagal, hinahanap ng madilim niyang mga mata ang kanya. Isang beses siyang tumango, mabagal. “Ipapabantay ko sa security ang bawat hakbang. Bumaba ka, sabihin mo ang kailangan mong sabihin, at diretsong bumalik ka. Hindi lalampas sa sampung minuto.”Nagsuot siya ng emerald na damit na inilatag niya kanina. Malamig at makinis ang tela sa hubad niyang balat, yumakap sa kurba niya sa paraang nagtayo nang kaunti sa kanya. Walang underwear, walang bra, damit lang at ang banayad na kirot sa pagitan ng mga hita na nagpapaalala kung nasaan siya ilang minuto

Tatlong araw ang nakalipas at hindi pa rin bumalik si Lila sa apartment.Ang pull-out couch ni Sarah ay nagsisimula nang magmukhang holding cell. Tuwing umaga ay umiilaw ang phone niya sa mga mensahe ni Tyler—may nagmamakaawa, may galit, may pure na “please” na paulit-ulit hanggang sa magmukhang may sakit ang screen. Huminto siya sa pagbabasa nito pagkatapos ng pangalawang araw. Iba ang mga mensahe ni Marcus. Maikli. Matatag. Walang pressure, pero walang pag-urong din.**Marcus:** Nasa baba ang kotse kung kailangan mo. **Marcus:** Kumain ka na ba? **Marcus:** Hindi ako aalis.Sa ikaapat na umaga, sumagot siya sa kanya sa unang pagkakataon mula noong coffee shop.**Lila:** Kailangan ko ang laptop ko at ilang damit. Pwede ba tayong pumunta ngayon?Dumating ang sagot niya sa loob ng isang minuto.**Marcus:** Dalawampung minuto.Naghihintay siya sa parehong black Bentley, naka-idle ang makina, may mga butil ng ulan sa hood. Nang dumausdos siya sa passenger seat, hindi siya hinagkan. M

Ang unang linggo pagkatapos ng benefit ay parang nakatira sa ibang lungsod.Mas mabilis at mas tahimik ang mundo ni Marcus kaysa sa anumang naranasan ni Lila. May itim na kotse na lilitaw tuwing kailangan niya. Dumating ang personal shopper na may mga rack ng damit na bagay na bagay sa kanyang katawan. Pinalitan ang kanyang lumang laptop ng isang sleek na bago na may lahat ng design program na ninanais niya. Nang banggitin niya, halos pabaya, na palagi niyang pinapangarap na magpatakbo ng sarili niyang high-end event firm, sinabi lang ni Marcus, “Gawin mo,” at kinabukasan ay may temporary office suite na sa isang building na pag-aari niya ang kanyang magagamit.May mga umaga pa rin siyang gumigising na inaasahan ang dating panic—ang hindi bayad na renta, ang walang laman na refrigerator, ang tinig ni Tyler na humihingi ng pera. Sa halip ay binubuksan niya ang mga mata sa floor-to-ceiling glass at sa mababang, steady na paghinga ng isang lalaking nagtakda nang siya ay kabilang dito.Hi