INICIAR SESIÓN
Ang unang linggo pagkatapos ng benefit ay parang nakatira sa ibang lungsod.Mas mabilis at mas tahimik ang mundo ni Marcus kaysa sa anumang naranasan ni Lila. May itim na kotse na lilitaw tuwing kailangan niya. Dumating ang personal shopper na may mga rack ng damit na bagay na bagay sa kanyang katawan. Pinalitan ang kanyang lumang laptop ng isang sleek na bago na may lahat ng design program na ninanais niya. Nang banggitin niya, halos pabaya, na palagi niyang pinapangarap na magpatakbo ng sarili niyang high-end event firm, sinabi lang ni Marcus, “Gawin mo,” at kinabukasan ay may temporary office suite na sa isang building na pag-aari niya ang kanyang magagamit.May mga umaga pa rin siyang gumigising na inaasahan ang dating panic—ang hindi bayad na renta, ang walang laman na refrigerator, ang tinig ni Tyler na humihingi ng pera. Sa halip ay binubuksan niya ang mga mata sa floor-to-ceiling glass at sa mababang, steady na paghinga ng isang lalaking nagtakda nang siya ay kabilang dito.Hi
Mas mabigat ang singsing kaysa sa itsura nito.Nakaupo si Lila sa gilid ng kama ni Marcus kinabukasan, pinapaikot ang kanyang kamay sa ilalim ng malambot na kulay-abong liwanag. Nahuhuli ng diamante ang bawat galaw at ibinabalik ito nang matalas. Nakatulog siya sa isa sa mga damit niya. Amoy pa rin siya ang mga kumot. May dala pa rin ang kanyang katawan ang mahinang, matamis na pananakit kung paano niya ito kinuha matapos niyang mag-oo—mabagal sa umpisa, pagkatapos ay malalim at walang humpay, parang kailangan niyang selyuhan ang pangako sa loob niya.Lumabas si Marcus mula sa closet na nakasuot na. Charcoal na suit. Walang kurbata. Mga cuff na naka-link ng simpleng platinum. Tiningnan niya ang singsing sa daliri nito at may madilim at nasisiyahang bagay na gumalaw sa likod ng kanyang mga mata.“Lalabas tayo ngayong gabi,” aniya.Kumirot ang tiyan ni Lila. “Saan?”“Ang Hale Global autumn benefit. Rooftop ng Meridian. Black tie. Kalahati ng lungsod ang nandoon.” Tumawid siya sa kuwarto
Tatlong araw ang nakalipas at hindi pa rin bumalik si Lila sa apartment.Ang pull-out couch ni Sarah ay nagsisimula nang magmukhang holding cell. Tuwing umaga ay umiilaw ang phone niya sa mga mensahe ni Tyler—may nagmamakaawa, may galit, may pure na “please” na paulit-ulit hanggang sa magmukhang may sakit ang screen. Huminto siya sa pagbabasa nito pagkatapos ng pangalawang araw. Iba ang mga mensahe ni Marcus. Maikli. Matatag. Walang pressure, pero walang pag-urong din.**Marcus:** Nasa baba ang kotse kung kailangan mo. **Marcus:** Kumain ka na ba? **Marcus:** Hindi ako aalis.Sa ikaapat na umaga, sumagot siya sa kanya sa unang pagkakataon mula noong coffee shop.**Lila:** Kailangan ko ang laptop ko at ilang damit. Pwede ba tayong pumunta ngayon?Dumating ang sagot niya sa loob ng isang minuto.**Marcus:** Dalawampung minuto.Naghihintay siya sa parehong black Bentley, naka-idle ang makina, may mga butil ng ulan sa hood. Nang dumausdos siya sa passenger seat, hindi siya hinagkan. M
Ang apartment ni Sarah ay amoy ng nasunog na kape at ng murang lavender candle na lagi niyang sinisindihan kapag may kailangang kausapin. Nakaupo si Lila sa gilid ng pull-out couch, suot pa rin ang emerald dress niya kahapon, nakatiklop ang mga tuhod, ang phone ay nakadapa sa unan sa tabi niya. Sa bawat buzz, nanginginig siya.Naglalakad-lakad si Sarah sa harap ng bintana, suot ang oversized band tee at hindi magkatugmang medyas. “Kaya linawin natin. Nahuli mo si Tyler na malalim na nakapasok sa isang random na blonde. Umalis ka. Nakipagtalik ka sa totoong ama niya sa isang penthouse suite. Ilang beses. Walang condom. At ngayon gusto ng ama na lumipat ka sa kanya at ‘hayaan siyang mag-alaga sa lahat.’”Hinila ni Lila ang parehong kamay pababa sa mukha niya. “Kapag sinabi mo nang ganoon, parang baliw.”“Baliw nga.” Tumigil si Sarah sa paglalakad at umupo sa braso ng couch. “Pero… medyo mainit din. Sa isang sobrang fucked-up na paraan.”Tawang basag ang inilabas ni Lila. “Hindi niya ako
Patuloy na umuugong ang telepono sa nightstand.Inabot ni Marcus ang telepono ng hotel, matigas ang panga, gumagalaw na ang mga daliri papunta sa mga button para sa security.Hinawakan ni Lila ang pulso niya. Mainit pa ang balat mula sa pagkakayakap niya. Ang kirot sa palad mula sa naunang isip ng paghihiganti ay nahalo na sa mas mabigat na damdamin. “Huwag mo munang tawagan. Gusto kong harapin siya mismo.”Pinagmasdan siya ni Marcus nang matagal, hinahanap ng madilim niyang mga mata ang kanya. Isang beses siyang tumango, mabagal. “Ipapabantay ko sa security ang bawat hakbang. Bumaba ka, sabihin mo ang kailangan mong sabihin, at diretsong bumalik ka. Hindi lalampas sa sampung minuto.”Nagsuot siya ng emerald na damit na inilatag niya kanina. Malamig at makinis ang tela sa hubad niyang balat, yumakap sa kurba niya sa paraang nagtayo nang kaunti sa kanya. Walang underwear, walang bra, damit lang at ang banayad na kirot sa pagitan ng mga hita na nagpapaalala kung nasaan siya ilang minuto
Lumundag nang napakalakas ang upuan ni Lila papahalik, halos matumba. Nadulas ang robe sa isang balikat, malamig na seda ang dumausdos sa mainit niyang balat habang sumugod siya papunta sa pinto.Tumibok nang malakas ang pulso sa tenga niya, mas malakas pa sa ulan na patuloy na humahampas sa salamin. Ama ni Tyler. Pinayagan niya ang ama ni Tyler na palawakin siya, bahaán siya ng dalawang beses nang walang rubber, sumigaw ng pangalan niya na parang iyon lang ang alam niyang salita. Nasunog ang lalamunan niya sa isip na iyon.Tumayo si Marcus sa isang madulas na galaw. Isinampal niya ang kamay nang patag sa pinto sa tabi mismo ng ulo niya, nanginginig ang kahoy sa ilalim ng palad niya. Hindi siya isiniksik, pero ang hilaw na init na umaagos mula sa hubad niyang dibdib ay nagpaalsá ng pawis sa gulugod niya.“Tumigil ka,”sabi niya, magaspang at matatag ang boses. “Hindi ko alam sa bar. Basá ka at galit na galit at diretsong lumapit sa akin na nagmamakaawa na pakantutin nang maayos. Nalam







