THE TRUTH THAT BURNED

Patuloy na umuugong ang telepono sa nightstand.

Inabot ni Marcus ang telepono ng hotel, matigas ang panga, gumagalaw na ang mga daliri papunta sa mga button para sa security.

Hinawakan ni Lila ang pulso niya. Mainit pa ang balat mula sa pagkakayakap niya. Ang kirot sa palad mula sa naunang isip ng paghihiganti ay nahalo na sa mas mabigat na damdamin. “Huwag mo munang tawagan. Gusto kong harapin siya mismo.”

Pinagmasdan siya ni Marcus nang matagal, hinahanap ng madilim niyang mga mata ang kanya. Isang beses siyang tumango, mabagal. “Ipapabantay ko sa security ang bawat hakbang. Bumaba ka, sabihin mo ang kailangan mong sabihin, at diretsong bumalik ka. Hindi lalampas sa sampung minuto.”

Nagsuot siya ng emerald na damit na inilatag niya kanina. Malamig at makinis ang tela sa hubad niyang balat, yumakap sa kurba niya sa paraang nagtayo nang kaunti sa kanya. Walang underwear, walang bra, damit lang at ang banayad na kirot sa pagitan ng mga hita na nagpapaalala kung nasaan siya ilang minuto ang nakalipas. Sumakay siya nang mag-isa sa private elevator, mas malakas ang tibok ng puso sa bawat palapag.

Nakatayo si Tyler malapit sa entrance, naka-plaster ang buhok sa noo, nakikipagtalo sa matangkad na guard na naka-itim na uniporme.

Nang makita niya siyang lumabas sa elevator, nagbago ang buong mukha. Unang kumislap ang ginhawa, pagkatapos ay baluktot ng galit ang bibig. Itinulak niya ang guard at nagtungo sa kanya, umaalingawngaw ang sapatos sa makintab na sahig.

“Ano ba ang ginagawa mo rito?” tanong ni Lila, mababa pero matatag ang boses. Ilang ulo ang lumingon sa kanila.

Huminto si Tyler nang sapat ang kalapitan para maamoy niya ang ulan at ang banayad na bakas ng murang body spray na lagi niyang ginagamit.

“Ako ang dapat magtanong sa iyo. Bakit hindi ka umuuwi? Buong gabi kitang tinatawagan at tinetext. Bigla ka na lang nawala.”

“Aling bahay?” Mas matalas ang mga salita kaysa inaasahan. Tumibok ang pulso sa tenga. “Ang bahay ko? Ang tinutuluyan kong binabayaran ang renta buwan-buwan habang nakaupo ka sa sofa na nag-scroll sa telepono? Ang groceries na binibili ko, ang bills na tinutustusan ko, ang mga interview na tinutulungan kong ihanda na hindi naman natutuloy?”

Hinawakan niya ang braso niya, nakabaon ang mga daliri sa malambot na laman sa itaas ng siko.

“Hindi ako nandito para mag-chitchat, Lila. Sasama ka sa akin. Ngayon din. Mag-uusap tayo sa bahay, hindi dito.”

Hinugot ni Lila ang braso. Ang sampal ay lumipad mula sa kamay bago pa man maabutan ng isip. Malakas na tumama ang palad sa pisngi niya.

Napalingon ang ulo ni Tyler. Sa isang segundo ay tumaas ang sariling kamay, nakakuyom ang mga daliri, handang sumagot. Nanliit ang mga mata sa puro galit, pero tumingin at may nakita siyang malaking lalaki sa likod.

Ibaba ni Tyler ang braso, pero tumaas ang boses, basag sa galit. “Ano ba ang ginagawa mo para sa akin? Ako ang gumagawa ng lahat sa pagpapanatili sa pangit na babaeng tulad mo. Ang totoo, hindi kita minahal. Ni minsan. May rason ako kung bakit ako nanatili sa iyo, iyon lang.

Convenience ka. Nagbabayad ka ng mga bagay. Iyon lang.”

Mabigat na tumama ang mga salita sa tiyan niya. Nakatayo lang si Lila, mabilis ang pag-angat at pagbaba ng dibdib, may mga batak pa ng ulan mula sa damit niya sa harap ng emerald na damit. Naalala niya ang bawat gabing ginugol sa pagbabalanse ng budget, ang bawat pagkakataong ngumiti at sinabing mas maganda ang bukas, ang bawat pagkaing niluto habang nagrereklamo siya tungkol sa job market.

Parang malamig na tubig ang shock sa dibdib, pero mas mabilis itong nawala kaysa inaasahan. Nakagalaw na siya noong pumasok siya sa bar kagabi.

Pinunasan ni Tyler ang bibig sa likod ng kamay, naging mapang-akit ang boses. “Mag-apologize ka ngayon. Sumama ka sa akin. Kung hindi, kapag gumapang ka pabalik mamaya, hindi ko na titingnan ang mukha mo. Narinig mo ba?”

Tiningnan ni Lila nang diretso ang mga mata niya. Sumasalamin ang ilaw ng lobby sa basang sahig sa paligid nila. May maliit na crowd na nagtitipon malapit sa desk, kalahating nakataas ang telepono. “Hindi na ako babalik sa isinuka ko.” Lumingon siya at naglakad papunta sa elevator, matatag ang pag-click ng heels sa marmol.

Isinara ng p***o ng elevator sa likod niya nang may mahinang ding. Sumakay siya nang mag-isa, ipinapakita ng salamin ang namumulang mukha at ang banayad na pulang bakas sa kamay. Nang bumukas ang p***o sa penthouse floor, naghihintay si Marcus sa living area, naka-fresh black shirt na naka-roll ang manggas hanggang forearm. Basá pa ang buhok mula sa shower na pinagsaluhan nila kanina.

Tumawid siya sa kuwarto sa tatlong mahahabang hakbang sa sandaling nakita ang luha na kumikinang sa pilikmata at ang pulang bakas sa palad.

“Hinawakan ba ng anak ng puta ang iyo?”

Umiling si Lila. Mainit na tumulo ang sariwang luha sa pisngi. Magaspang niyang pinunasan. “Hindi. Hindi niya ako sinampal. Nalaman ko lang na hindi niya ako minahal. Ni kaunti. Ang lahat ng pera na ibinigay ko sa kanya, ang bawat extra shift na tinapos ko, ang bawat bill na tinustusan ko, lahat ay napunta sa mga puta niya habang naghihirap ako na iniisip na may tinatayo kaming magkasama.”

Hinila siya ni Marcus sa dibdib nang walang ibang salita. Amoy malinis na cotton at banayad na bakas ng cedar mula sa cologne ang damit.

Nang maging pantay na ang hininga, mababa siyang nagsalita laban sa buhok. “Hindi niya karapat-dapat ang isang araw man lang ng oras mo. Ni isa. Nabubuhay na ako nang wala siyang humihila sa akin pababa, at hindi kita iiwan dito para harapin ang lason niya nang mag-isa. Sumama ka sa bahay ko, hayaan mong ako ang bahala sa iba.”

Umatras si Lila nang sapat para tumingala sa kanya. Nasusunog pa ang mga mata. Pinunasan ang mukha sa likod ng kamay, kulubot na ang emerald na damit mula sa pagkakadikit sa kanya. “Hindi. Kailangan ko ng espasyo para mag-isip. Hindi ako pwedeng tumalon lang mula sa isang lalaki papunta sa iba.”

Hinanap ni Marcus ang mukha niya, matiyaga pero matatag ang ekspresyon. “Saan ka matutulog ngayong gabi?”

“Sa bahay ng kaibigan kong si Sarah. May sofa siya. Ayos lang.”

Isang beses siyang tumango, mabagal, kumikinang ang pilak sa madilim na buhok.

“Paano ang alok ko?”

Tumingin si Lila lampas sa kanya papunta sa malawak na bintana kung saan nalabo ang ilaw ng lungsod sa ulan. Mainit at ligtas ang penthouse, pero hilaw pa ang dibdib mula sa mga salita ni Tyler.

“Pag-iisipan ko.”