ログインNagsisimula si Sadie sa tunog ng pinto na binubuksan ang lock.Nag-cut ang liwanag ng umaga sa kama sa mga matalas na puting stripes. Nahulog siya sa itaas ng mga kumot sa parehong itim na damit, thighs pa rin sticky, lalamunan pa rin raw mula sa gabi bago. Para sa isang disorienting second akala niya na nanaginip siya sa buong bagay.Kung gayon lumakad si Dominic sa silid na dala ang baso ng tubig at isang maliit na bote ng pills.Inilagay niya ang pareho sa nightstand nang walang salita, kung gayon nakatayo siya sa gilid ng mattress. Nag-dipped ang kama sa ilalim ng kanyang timbang. Siya ay parang fresh showered, maitim na buhok pa rin damp, nagtatrabaho ng charcoal shirt open sa collar. Ang pilak sa kanyang temple ay nakakakuha ng liwanag.„Lumakad ka.“ Nagsitayo si Sadie, nanginginig sa sakit sa kanyang jaw. Hinila ni Dominic ang baso. Tinanggap niya at uminom kasi ang kanyang bibig ay parang kanya at kailangan niya itong mawala.„Ang mga pills ay ibuprofen“, sabi niya. „Para sa
Si Sadie ay nakatayo sa ilalim ng mainit na spray ng shower nang mas matagal kaysa kailangan niya, bilang parang ang tubig ay makakawas sa nota sa kanyang balat.*Huwag mong suot ang anuman sa ilalim ng damit ngayon.*Ang mga salita ay paulit-ulit na nagsisiklop sa kanyang ulo habang siya ay nag-skrub sa kanyang mga braso hanggang maging puno ng dugo. Dumating siya rito na akala niya ay makakapagpangalagay siya ng konti sa kontrol. Isang taon. Iligtas ito. Protektahan ang nanay niya. Umalis. Iyan ang plano.Parang hindi na sapat ang plano kapag nagdaan ang bawat minuto.Natiyakpan niya, hinila ang soft na itim na damit mula sa kanyang maleta—ang tanging decent na bagay na kanya ay pag-aari—at iniwan ang kanyang underwear sa drawer ayon sa nota. Ang tela ay nakakapit sa kanyang pa-feeling skin. Walang bra. Walang panties. Bawa hakbang ay nagpapakita sa kanya ng malamig na hangin sa pagitan ng kanyang mga hita.Nakaupo siya sa gilid ng kama at naghintay.Ang kama ay dumating sa pitong-p
Nang sarado na ang bako ng bakal sa likod ng sasakyan na may tunog na parang huling huling pangako.Si Sadie ay patuloy na nakatingin sa malaking itim na harap na pintuan ng bahay ni Dominic Kane at sinabi sa kanyang sarili na siya ay hindi nanginginig. Kinuha na ng driver ang kanyang isang maleta. Siya ay mag-isa sa malawak na bato na hakbang sa isang masyadong manipis na summer dress at ang tanging pares ng mga sapatos na kanyang pag-aari na hindi nahuhulog. Sampung siyam na taong gulang. Walang pera. At tungkol sa pagpasok sa bahay ng lalaking inutang ni kanyang ama ng higit na pera kaysa kanyang makikita kailanman sa buhay niya.Bukas ang pintuan bago pa siya makapagpalagat.Si Dominic Kane ay nakatayo roon sa isang itim na shirt na may mga mansueta na hinila hanggang sa kanyang mga siko, pilak na tumatakbo sa pamamagitan ng maitim na buhok sa kanyang mga temple, mata sa kulay ng malamig na whiskey. Siya ay parang tanda ko sa pamamagitan ng isang maliit na bilang ng mga pagkakatao
Ang Amalfi Coast villa ay nakatayo nang mataas sa isang dramatikong taluktok na hangganan, ang kanyang mga puting natinipunan na dingding ay nagliliwanag nang mainit sa ilalim ng ginto na Italyanong pagkakayumi. Anim na buwan na ang lumipas mula sa eksplosibong pagkikita na nagbago lahat. Anim na buwan ng muling pagtatayo, ng pagpapagaling, ng pag-aaral kung paano mamahalin nang bukas nang walang anuman na anino ng lihim at peligro na nakakulong sa kanila.Nakatayo si Vivienne sa malawak na terasa na tumingin sa turkisa na dagat, ang mainit na hangin ay humahagis sa hem ng kanyang nalalagas na puting summer dress. Ang kanyang buhok ay nakahintay, ang balat ay hinahawakan ng Mediterranean sun. Hindi pa niya nararamdaman ang higit na buhay.Ang malalaking braso ay sumakop sa kanya mula sa likod. Binuhat siya ni Sebastian pabalik laban sa kanyang matigas na dibdib, pinindot ang isang panghuling halik sa gilid ng kanyang leeg.»Isang pisa para sa iyong mga iniisip, aking pag-ibig?«, bulon
Ang penthouse ay nagliliwanag na may mahinang golden na liwanag habang si Sebastian ay binuhat si Vivienne sa pamagitan ng pintur, ang kanyang mga hita ay nakakulong nang malakas sa kanya na baywang. Ang kanyang mga bibig ay nagkakaisang sa isang malalim, gutom na halik na nagpapahayag ng pagkakataon, ang pagkagaling, at ng mga linggong puno ng pangangailangan na nakakulong. Ang pintur ay halos hindi pa nakatulog bago siya nagpindot siya laban sa pintur, nagkakagulo sa kanyang batok na matigas na cock laban sa kanya sa pamagitan ng kanyang mga kapatagan.»Kama«, bulong niya laban sa kanyang mga labi. »Ngayon. Kailangan ko ng oras sa iyo.«Hindi siya naghintay para sa sagot. Binuhat niya siya diretso sa master bedroom — ang kanilang kama — at inilagay siya sa malalaking kama tulad ng pinakamahal na bagay sa kanya na mundo.Sa pagkakataong ito, walang hanggan. Walang mabilis na nakakawang mga sandali. Walang takot sa pagkakaroon. Ngayong gabi ay puro, walang salang paghuhulog.Kumilos s
Ang lungsod na mga ilaw ay naglalakad sa pamamagitan ng mga bintana ng sasakyan habang si Sebastian ay nagmamaneho sa mga lansangan na napunan ng ulan. Ang kanyang mga kamay ay nagsasakop sa steering wheel nang ganito na ang kanyang mga bukibuki ay puti. Para sa tatlong mapagpahirap na araw, inalis niya ang kanyang sarili sa kanyang sarili na sinusubukang igalang ang kagustuhan ni Vivienne para sa espasyo. Halos hindi siya nakatulog. Halos hindi siya kumain. Parang libingan ang penthouse nang wala ang kanyang tawa, ang kanyang amoy, ang kanyang apoy.Ngunit sapat na sapat na iyon.Inilalaan niya ang bawat gising na oras mula nang siya ay umalis para sa mga sandata — digital at iba pa. Ang folder sa passenger seat ay naglalaman ng nukleong opsyon: kumpletong dokumentasyon ng 15 taon ng nakatagong mga skandalo, patunay ng panlabas na blackmail ring na nagta-target sa Hale empire, mga kopya ng mga komunikasyon ni Eleanor sa mga board members, at ang kanyang opisyal na liham ng resignatio







