Kabanata 3

Kinabukasan, maagang nabulabog ang mahimbing na pagtulog ni Elena dahil sa sunod sunod na pag ring ng telepono mula sa kanyang ama. Anak, handa ka na ba? bungad nito sa kabilang linya. Hindi pa po, antok pa ako, tamad niyang tugon, pilit na pinipigilan ang pagod. Darating na si Adrian upang sunduin ka. Sa isang iglap, parang binuhusan ng malamig na tubig si Elena. Biglang dumilat ang kanyang mga mata at napatuwid ng bangon. ANO?! Bakit po niya ako susunduin?! Dahil asawa mo na siya... sa bisa ng kontrata, marahang sagot ng ama. Napatitig si Elena sa puting kisame ng kanyang silid. Asawa. Hanggang sa sandaling iyon, tila isang masamang panaginip na hindi niya matakasan ang salitang iyon. Papa, hindi ba puwedeng ako na lamang ang pumunta doon? Anak, malayo ang kanyang tahanan. At isa pa Hindi na naituloy ng ama ang sasabihin nang biglang marinig ang busina ng isang sasakyan mula sa labas. Lumapit si Elena sa bintana at sumilip. Isang marangya at itim na sasakyan ang marahang nakaparada sa kanilang munting bakuran. Dumating na siya, usal ng ama sa telepono. Napakaaga naman!” bulalas ni Elena. Wala siyang nagawa kundi ang magmadaling magbihis at manaog. Paglabas niya ng p***o, naabutan niyang nakasandal si Adrian sa katawan ng mamahaling sasakyan, ang mga mata ay nakatutok sa suot na relo. Late ka, malamig na bungad nito. Alas diyes pa lamang! Sinabi mong alas nuwebe Hindi mo ba binasa ang kontrata? putol ni Adrian sa kanyang sasabihin. Natigilan si Elena. Hindi ko naman nabasa ang lahat Kasalanan mo. Bakit parang kasalanan ko pa?! Walang imik na binuksan ni Adrian ang pintuan ng kotse para sa kanya. “Sumakay ka na. Bago sumakay, hindi napigilan ni Elena na itaas ang kanyang paningin. “Hindi mo man lamang ba ako babatiin ng magandang umaga? Magandang umaga,” pormal na tugon nito. Napakunot-noo si Elena habang sumasakay sa loob. Masama ba ang loob mo? Hindi. Sigurado ka? “Oo.Bakit parang galit ka? Ganito na talaga ang mukha ko. Isang mahinang tawa ang kumawala sa labi ni Elena. “Ah, ganoon pala. Natural na sa iyo ang maging masungit. Hindi siya sinagot ni Adrian; pinagmasdan lamang siya nito nang may matalim na titig bago isinara ang p***o. Habang binabagtas nila ang tahimik na lansangan, matagal ding namayani ang katahimikan sa pagitan nila. Hanggang sa hindi na napigilan ni Elena ang sarili. Malayo pa ba?Hindi na. May swimming pool ba sa bahay mo? Oo. May halamanan? May kasambahay? May sariling kusina?” sunod-sunod niyang tanong. Biglang lumingon si Adrian sa kanya habang nagmamaneho. Bakit? Wala naman,” ngiti ni Elena, bagamat may kung anong kiliti sa kanyang dibdib. “Bakit parang may binabalak ka? “Wala.Ilang minuto pa ang lumipas bago sila tuluyang pumasok sa malalaking bakal na tarangkahan ng isang marangyang mansiyon. Nang bumaba si Elena ng sasakyan, napatulala siya. Ang tahanang iyon ay tila isang marangyang hotel na itinayo sa gitna ng katahimikan. Dito ka na titira,” anang binata. Sigurado ka bang bahay ito? Hindi ba ito isang resort?” tanong niya na hindi maitago ang pagkamangha. Hindi sumagot si Adrian. Pagpasok nila sa loob, sinalubong sila ng mga kasambahay na may magalang na pagbati. “Magandang araw po, Sir Adrian. At pagkatapos ay bumaling ang mga ito sa kanya, Magandang araw po, Ma’am. Namula ang pisngi ni Elena. Ma’am? Simula ngayon, wika ni Adrian habang naglalakad papasok, gayon na ang tawag nila sa iyo. Napangiti si Elena nang lihim. Iba rin pala ang pakiramdam na maging asawa ng isang CEO. Ngunit ang ngitngit na iyon ay mabilis ding naparam nang tumigil sa paglalakad ang binata at lumingon sa kanya. “May mga alituntunin tayo. Alituntunin? Tumango si Adrian nang may seryosong ekspresyon. “Una, huwag kang papasok sa aking opisina nang walang pahintulot. Ikalawa, huwag mong gagalawin ang aking mga personal na gamit. Ikatlo, huwag kang gagawa ng anomang gulo. Napakunot ang noo ni Elena. “Hindi ako pala gulo! Sinipat siya ni Adrian mula ulo hanggang paa. Sigurado ka? Oo! Mabuti kung ganoon. Tumalikod ito at nagsimulang umakyat sa malaking hagdanan. Pang apat Natigilan si Elena. “Ano na naman? Sa iisang silid tayo matutulog. Nanlaki ang mga mata ni Elena, tila nabunutan ng dila. ANO?! May kontrata nga tayo, pero... iisang kama lang?! Malaki ang kama. Adrian! tawag niya rito ngunit nagpatuloy lamang ito sa paghakbang na tila walang narinig. Napahawak si Elena sa kanyang sentido. Diyos ko... isang taon lamang. Iyon ang paulit ulit niyang ibinubulong sa sariling isipan upang pakalmahin ang nagwawala niyang dibdib. Subalit sa kaibuturan ng kanyang puso, alam niyang sa araw na iyon ay nagsimula na ang isang laro isang pagsasamang unti unting dudurog sa mga pader na itinayo nila sa isa't isa. At ang pinakanakatatakot sa lahat? Untiunti na niyang napagtatanto na ang lalaking itinuturing niyang walang awa ay hindi naman pala ganoon kasama gaya ng kanyang iniisip.