Kabanata 4

Hindi ako matutulog dito Nakatayo si Elena sa gitna ng malawak at marangyang silid tulugan. Mariin siyang nakatitig sa isang napakalaking kama. Isang kama. Dalawang unan. At isang lalaking tahimik at may pagka-iresponsable manamit, tila walang pakialam sa mundo habang kalmadong inaayos ang mamahaling relo sa gilid ng drawer. Si Adrian. Bakit? malamig at may awtoridad na tanong nito. Bakit?! ulit ni Elena na halos pumiyok sa gulat. Isang kama lang! At baka nakakalimutan mo, magkaaway tayo sa kasunduang ito! Malaki naman ang kama. Kasya tayong dalawa. Hindi iyon ang punto, Mr. CEO! Bahagyang lumingon si Adrian. Walang emosyon ang mga mata nito. Kung ayaw mo, puwede kang matulog sa sahig. Nanlaki ang mga mata ni Elena sa narinig. Napanganga siya, tila hindi makapaniwala sa kapal ng mukha ng kaharap. “Napakabait mong asawa! Sige, salamat ha! Hindi iyon papuri. Umirap si Elena. Agad siyang lumapit sa gilid ng kuwarto, kinuha ang isang unan, at marahas na ibinagsak iyon sa maliit na sopa. “Dito ako matutulog. Doon ka sa kama mo. Masakit sa likod iyan. Okay lang. Malamig diyan. Okay lang! Walang kumot. Okay lang! sigaw ni Elena kahit pa ang totoo ay naninigas na ang balat niya sa sobrang lakas ng aircon. Tahimik lang siyang pinagmasdan ni Adrian. Maya maya ay umiling ito. Stubborn. Mas stubborn ka!” ganting sagot niya. Dinampot niya ang manipis na kumot at pabagsak na humiga sa sofa, tinalikuran ang binata. Good night, Mr. CEO. Hindi sumagot si Adrian. Makalipas ang ilang saglit, narinig na lamang ni Elena ang pagpatay sa ilaw. Bumalot ang dilim at katahimikan sa buong kwarto. Akala ni Elena ay madali siyang dadalawin ng antok pagkatapos ng napakaraming emosyong pinagdaanan niya ngayong araw. Pero nagkamali siya. Paikot ikot siya sa masikip na sopa. Malamig. Matigas. At higit sa lahat, hindi siya komportable. Dahan dahan siyang lumingon sa gawi ng kama. Nakahiga roon si Adrian, tila mahimbing na natutulog habang nakatalikod sa kaniya. Ang sarap siguro matulog diyan… bulong ng kaniyang isip. Agad siyang napailing. Hindi. Huwag kang susuko, Elena! Matatagpuan mo rin ang laban mo sa buhay na ito. Pero makalipas ang ilang minuto, nabasag ang katahimikan nang marinig niya ang malamig na tinig ni Adrian mula sa dilim. Kung gusto mong matulog sa kama, huwag ka nang magpahirap diyan. Umakyat ka na rito. Napabalikwas si Elena. Gising ka pa?! “Oo. Akala ko tulog ka na! Hindi ako makatulog. Bakit naman? Maingay ka. Napakunot ang noo ni Elena sa dilim. Wala naman akong ginagawa ha! Limang beses kang bumuntong hininga. Parang may pasan kang daigdig. Eh kasi nga hindi ako komportable! Sabi ko na sa iyo Sige na, matulog ka na rito bago ka pa magka pneumonia, putol ni Adrian na tila wala nang balak pang makipagtalo. Bumuntong hininga muna nang malalim si Elena bago marahang tumayo. Ayaw niyang mapahiya, kaya gumawa siya ng sariling depensa. Huwag kang assuming ha! Hindi ibig sabihin nito na gusto kong matulog sa tabi mo. Alam ko,mabilis na sagot ni Adrian. Pupunta lang ako sa kama dahil… dahil malamig.“Alam ko. Wala itong ibang ibig sabihin! Alam ko. Naiinis na napairap si Elena sa kawalan. “Bakit ba pabalik balik kang ‘alam ko’ nang ‘alam ko? Para kang sirang plaka! Dahil hindi ka rin naman tumitigil magsalita, sagot ng binata na tila may bahid ng pagsuko sa kaniyang boses. Dahan dahang umakyat si Elena sa malambot na kama. Humiga siya sa pinakadulong bahagi sa pinaka gilid na halos malaglag na siya. Kinuha niya ang isa pang unan at inilagay iyon sa gitna nila na parang isang matayog na harang. May pader? mahinang tanong ni Adrian habang nakatingin sa unan. Meron. Unan lang iyan. Pader iyon para sa akin, giit ni Elena sabay irap muli. Bahagyang ngumiti sa dilim si Adrian, isang ngiting hindi nakita ng dalaga. Okay. Makalipas ang ilang sandali, tuluyan na ring napaamo ng pagod at lamig ang mga mata ni Elena. Nakatulog siya nang mahimbing. Ngunit sa kalagitnaan ng gabi, hindi namalayan ni Elena na gumapang na pala siya palapit kay Adrian dahil sa hanap nitong init. Nang magising si Adrian sa isang masinsing oras ng madaling araw, halos nakadikit na ang mukha ni Elena sa kanyang balikat, tila isang batang mahimbing na yumakap sa unan. Tinitigan ni Adrian ang mukha ng dalaga sa madilim na liwanag ng buwan na tumatagos sa bintana. Wala itong bakas ng tapang, wala ring galit. Payapa at inosente lamang itong natutulog. Dahan dahan niyang inabot ang kumot at masinsing ipinangtakip dito. Napakakulit mo talaga, bulong ni Adrian sa hangin, ngunit hindi niya napigilan ang maliit na kurba ng ngiti sa kaniyang mga labi. Kinabukasan, si Elena ang unang nagising. Pagdilat ng kaniyang mga mata, nanlaki ang mga ito nang mapagtanto niyang nakayakap na siya nang buong-higpit kay Adrian, at ang ulo niya ay nakapatong pa sa dibdib nito! OH MY GOD! sigaw niya sa pagkagulat. Bigla siyang napaatras at dahil sa bilis ng kaniyang kilos, nalaglag siya nang tuluyan sa gilid ng kama. Aray!” daing niya habang sapo ang balakang. Agad nagising si Adrian dahil sa ingay. Tumingin ito sa kaniya mula sa itaas ng kama, malamig ang mukha ngunit may nakatagong amusement sa mga mata. Anong ginagawa mo riyan sa sahig? Namumulang mula ang mukha ni Elena, halos umusok na sa hiya. Wala! Pinulot ko lang yung… unan! Sigurado ka? “Oo! mabilis niyang itinayo ang sarili, pinagpagan ang damit, at patakbong lumabas ng kuwarto. Nang makalabas siya ay mabilis siyang sumandal sa pintuan at hinawakan ang kaniyang dibdib. Bakit ba ganito kabilis ang tibok ng puso ko? tanong niya sa sarili. Samantala, naiwan si Adrian sa loob ng kuwarto. Tahimik itong napangiti habang nakatitig sa pintuang kasingdali pa lang isinara ng dalaga. Mukhang magiging mahaba at magulo ang isang taon nila.