Kabanata 5

Good morning, Ma’am Elena. Bahagyang natigilan si Elena sa kalahati ng kanyang pagbaba sa makintab na hagdang kahoy. Tatlong kasambahay ang nakangiti at magalang na nakatayo sa paanan nito, parang mga sundalong nag-aabang sa pagdating ng kanilang reyna. Good morning din po, nahihiya niyang sagot habang pilit na pinipigilan ang sarili na hawakan ang laylayan ng kanyang lumang t-shirt. Hanggang ngayon, parang panaginip pa rin ang lahat. Hindi pa rin siya sanay sa titulong ibinibigay sa kanya. Ma'am? Parang hindi niya pagmamayari ang salitang iyon. Pagapak niya sa malawak na dining area, agad niyang namataan si Adrian. Naroon ito sa dulo ng mahabang mesa, suot ang isang itim na polo shirt na bahagyang lukot sa manggas. Tahimik itong kumakain habang ang isang kamay ay abala sa pagflip ng mga naglalakihang folders at business reports. Napalunok si Elena nang ibaling ang tingin sa mesa. Parang handaan ng pista ang nandoon! May umausok na scrambled eggs, crispy bacon, iba't ibang klaseng tinapay, sariwang prutas, stack ng pancakes, at pitcher ng iba't ibang juice. Para sa ilang tao ba 'to? halos pabulong niyang tanong, halos malaglag ang panga. Hindi man lang lumingon si Adrian mula sa binabasa. Para sa atin. Dalawa lang naman tayo ha? Alam ko. Napabuntong hininga si Elena at padabog na humarap sa silya sa tapat nito.Sayang naman to. Ang dami dami. Ang mahal kaya ng bilihin ngayon. Hindi ikaw ang nagbabayad, malamig na balik nito. Umirap si Elena. Oo na. Sige na. Good morning din sa'yo, Mr. Sungit. Hindi siya pinansin ng lalaki. Kumuha na lamang si Elena ng pancake at walang pakundangang pinatungan ito ng napakaraming maple syrup tipong lulubog na ang tinapay sa tamis. Biglang napatigil si Adrian. Ang kanyang mga mata ay dumapo sa plato ng dalaga. Anong ginagawa mo? Kumakain, pilipit ang ngiting sagot ni Elena habang may subo nang pancake. Alam mo bang sobrang dami ng syrup na nilagay mo?" seryosong tanong ni Adrian, ang tono ay parang isang physicist na nakatuklas ng mali sa formula. Masarap eh. Hindi healthy. Eh di huwag mong kainin, hindi naman ikaw ang uubos nito, sagot ni Elena na may kasamang pag irap muli. Bumalik si Adrian sa pagbabasa, tila isinuko na ang pakikipagtalo. Ilang minuto ang lumipas, napansin ni Elena na hindi ginalaw ni Adrian ang pagkain sa plato nito. Kape lamang ang iniinom. Hindi ka ba kakain? tanong niya, medyo lumambot ang boses. Wala akong gana. Bakit naman? Busy ako, maikling sagot nito nang hindi tumitingin. Napakunot ang noo ni Elena. Grabi naman ang workaholic na 'to. Kumuha siya ng isang pirasong crispy bacon mula sa kanyang plato at walang pasintabing inilagay iyon sa puting plato ni Adrian. Kumain ka. Natigilan si Adrian. Dahan dahang tumingin sa bacon, pagkatapos ay itinaas ang mga mata para tingnan si Elena. Ano? tanong ni Elena, biglang kinabahan sa titig ng lalaki. Wala. Bakit mo ako binibigyan nito? Baka lason yan. Nanlaki ang mata ni Elena, halos mabilaukan siya sa sariling laway. Excuse me?! Lason ka dyan! Eto kaya ang pinakamasarap na bacon sa buong subdivision Joke lang. Natigilan si Elena. ha? Marunong ka palang magjoke? Paminsan minsan. Wow. Historic moment to, bulong ni Elena na hindi mapigilan ang mapangiti. At doon na nga nangyari ang hindi inaasahan bahagyang sumilip ang ngiti sa labi ni Adrian. Isang tipid, bihirang ngiti na mabilis sanang naglaho, ngunit nahuli iyon ni Elena. Tumigil ang mundo ng ilang segundo sa kanyang paningin. Ngumiti siya. Biglang napagtanto ni Elena sa sarili: Hala. mas gwapo pala siya kapag nakangiti. Mabilis niyang iniwas ang mukha at tiningnan ang baso ng juice. Huwag kang ngumiti nang ganyan. Napakunot ang noo ni Adrian. Bakit Wala. Sabi ko huwag. Bakit nga? Basta! Tinitigan siya nang malalim ni Adrian, ang mga mata ay tila nang uusisa. Gusto mo ba kapag nakangiti ako? Uminit nang husto ang magkabilang pisngi ni Elena. Namula siya hanggang sa tenga! hindi ah! Sigurado ka? Oo nga! Okay, sagot ni Adrian bago muling uminom ng kape. Pero kahit anong iwas ni Elena, hindi niya mapigilan ang mga mata na sumulyap nang palihim sa kaharap. Ilang minuto pa ang lumipas nang biglang bumukas ang malaking p***o ng dining room. Isang lalaking nakasuot ng malinis na suit ang pumasok na parang nagmamadali. Sir Adrian, may meeting po tayo sa alas diyes sa Rockwell, sabi nito, ngunit nang mapatingin kay Elena ay bahagyang natigilan. Ah. Good morning po, Ma'am. Tumango si Elena. Good morning. Ngumiti ang assistant. Good morning po. Pagkaalis ng lalaki, agad na ibinaling ni Elena ang tingin kay Adrian. Sino yon? Assistant ko.

Bakit parang takot na takot siya sayo? Para siyang paparusahan sa korte suprema. Lahat naman takot sa akin, sagot ni Adrian nang walang emosyon. Naisip ni Elena: Grabi ang hangin. Bakit naman? Dahil strict ako. Hindi kaya. Ano? Dahil mukha kang laging galit kahit wala namang gyera. Napatingin si Adrian sa kanya, medyo nainsulto pero nagtataka. Ganun ba ako ka seryoso? Oo! Parang ganito o... Inugong ni Elena ang mukha, pinilit maging sobrang seryoso, pinatigas ang panga, at idinikit ang kilay. Hindi napigilan ni Adrian ang sarili bumulalas ito ng tawa! Isang tunay, malakas na tawa na ngayon lamang narinig sa malaking mansyon na iyon. Napanganga si Elena bago rin mahawa. Sa kauna unahang pagkakataon mula nang ikasal sila sa huwes nang labag sa kalooban, sabay silang natawa nang malakas. Ngunit unti unting namatay ang tawanan. Natigilan si Elena nang mapansing nakatitig sa kanya si Adrian. May kakaibang init sa mga mata nito na nagpakabog sa kanyang dibdib. Bakit biglang bumilis ang tibok ng puso niya? Huwag kang assumera, Elena, sabi ng isip niya. Alam mo... basag ni Elena sa katahimikan, medyo pabulong. Ano? tanong ni Adrian. Hindi ka naman pala ganoon kasama. kapag hindi ka mukhang ewan. Tipid na ngumisi si Adrian. "Sinabi ko bang masama ako? Hindi naman. Good. Tumayo si Adrian mula sa silya at dinampot ang itim na coat na nakasabit sa gilid. Maghanda ka. Napakunot ang noo ni Elena, napaatras ang dila. Bakit na naman? Saan tayo pupunta Pupunta ka sa opisina. Nanlaki ang mga mata ni Elena habang nakaturo sa sarili. Ngayon na? Naka T-shirt lang ako at tsinelas na may tatak na kapitbahay namin!" Tumango si Adrian nang buong seryoso, habang isinusuot ang coat. Oo. Ngayon na. Bakit naman kailangan ko pang sumama doon?! Huminto si Adrian sa paglalakad papuntang p***o. Tumingin ito sa kanya nang diretso sa mga mata, ang tinig ay mababa ngunit may awtoridad na ayaw tumanggap ng 'hindi' Dahil kailangan malaman ng buong kumpanya... na may asawa na ako. Natigilan si Elena. Asawa? Simula ngayon, dagdag ni Adrian bago pihitin ang seradura ng p***o, "hindi na lang ito tungkol sa kontrata. Lalo pang bumilis ang kabog ng dibdib ni Elena. Kung ganon... ano ako? Huling sulyap ni Adrian bago lumabas ng p***o, may bahagyang kislap sa mga mata Asawa ko. Naramdaman ni Elena ang pamumula ng kanyang mukha hanggang sa pinakadulo ng kanyang buhok. Sa sandaling iyon, habang tinatanaw ang papalayong likod ng lalaki... naramdaman niyang parang hindi na ganoon kabigat ang maging bihag ng isang walang awang CEO.