Chapter 6

Gabriel Clark/Adan Montes POV

"sir Gabriel,may maganda akong balita...nakuha ko na po ang files na magdidiin kay Don Ignacio."bungad agad ng tauhan ko sa kabilang linya.

"good."agad kong tugon.

"ah sir Gabriel.May nais pa akong sabihin sayo."

Hindi ako umimik at alam na niya iyon.

"Narinig kong may kausap si Don sa kanyang cellphone.Binanggit nito ang pangalan mo,tinatanong kung patay kana ba.Sir,hindi kaya may kinalaman ang tiyuhin mo sa pagkawala ng preno sa sinasakyan mo.Dahilan ng pagkakaaksidente mo?"

Mahigpit ang pagkaka-kuyom ng kamao ko dahil sa aking nalaman mula sa tauhan ko.

Matagal ko nang pinaghihinalaan si Don Ignacio,na siya ang may pakana ng pagnanakaw sa mga files sa mismong opisina ko.Dahil may plano siyang pabagsakin ako at makuha ang posisyon ko bilang CEO ng Clark Group.Ngunit hindi ko hahayaan na makuha niya iyon mula sa kamay ko.Ako lang ang may karapatan....ako ang tagapagmana ng mga Clark,dahil ako ang nag-iisang apo nila lolo at lola.Si Don Ignacio ay hindi naman talaga totoong anak nila lolo at lola.Kundi siya ay isang ampon lang,na kinupkop nila noong bata pa siya,dahil sa pag-aakalang hindi sila bibiyayaan ng anak.Ngunit,isang taon mula ng inampon siya ng mga ito,nabuntis si lola at iyon ay ang aking ama.Kaya wala siyang karapatan na makuha ang Clark Group.

Sa pagkakataong ito,hintayin ko lang siyanc magpatawag ng board meeting,doon ako magpapakakita at ilalabas ang lahat ng ebidensiyang hawak ko at maging ang baho niya....ang illegal niyang negosyo at may isa pang pwedeng magpapabagsak sa kanya.Dumagdag pa aksidenteng nangyari sa akin.Ngunit, kailangan namin makahanap ng ebidensya na magpapatunay na siya ang may kagagawa. ng pagkaka-aksidente ko.Kaya nga napadpad ako sa lugar na ito.Kung matalino siya,mas matalino ako.Hindi ako isang Clark kong magpapatalo ako sa isang tao lang,lalo na sa katulad niya.

"email mo sa akin ang files.Ang mata mo,sa kanya lang."utos ko.

"masusunod sir Gabriel.Pero may isa pa pong problema,ang lolo ninyo.....magpapa-presscon siya bukas, tungkol ito sa aksidenteng nangyari sa inyo."

Napabuntong hininga ako.

"alam mo na ang dapat gawin kay lolo.Hindi maaaring mapabalita ang nangyari sa akin,baka mabunyag ang pagkatao ko sa lugar na ito."saad ko.

"masusunod po,sir Gabriel.Ako na po ang bahala sa lolo mo.Nag-aalala lang iyon sayo sir,lalo't ikaw lang ang apo niya."

Tumango lang ako at hindi na muling nagsalita pa.

Pagkababa ko ng tawag,doon sumulpot ang ginang sa aking likuran. Mabait silang mag-asawa at sila ang dahilan kaya buhay pa rin ako.Paano na lang kung hindi ako nakita ng ginang sa bundok na walang malay,puno ng dugo at maraming galos sa buo kong katawan dahil sa ginawa kong pagtalon mula sa rumaragasa kong sasakyan ,na wala palang preno, at gumulong-gulong paibaba.Baka patay na ako.

"Adan,nariyan kana pala hijo.Bakit hindi ka pa pumasok sa loob para makapag pahinga na.Mayamaya lang ay kakain na tayo."

Lumingon ako at ngumiti sa matanda na kalalabas lang ng maliit na pinto.

"sige po,nay Saling...pasok na ako sa loob"

"sige hijo,magsasara lang ako ng tindahan.Mauna kana sa loob."sabi niya saka naglakad na papunta sa maliit niyang tindahan.

Nakakaawa ang kalagayan ng mag-asawang ito.Walang anak at napakahirap pa ang buhay nila.Dumagdag pa na,hindi na magapag trabaho si manong Mario dahil sa pagkaka-aksidente nito, naputol ang isang binti nito.At ang pinang puhunan nila sa maliit nilang tindahan ay galing sa retirement benefits ni manong Mario at sa multa ng driver.Malaking tulong na iyon sa kanilang mag-asawa,pero hindi pa rin iyon sapat lalo na't matatanda na sila.At sila na lang ang magkatuwang sa buhay.Kaya ang pagtulong nila sa akin ay susuklian ko ng abot ng makakaya ko.

Magkaharap-harap kami sa maliit nilang lamesa at pinagsasaluhan ang simpleng pagkain na kaya nilang ihanda.Nang magtanong si manong Mario na may kakaiba sa kanyang labi.

"kamusta ang unang araw mo sa barangay hall,Adan.Hindi ka ba pinahirapan ni, kapitana?"

"pasaway kang matanda ka.Bakit naman papahirapan ni Kapitana si Adan?Mabait kaya siya at maganda pa."saad naman ni ginang sa kanya.

Hindi lang maganda at mabait ang dalaga.Pinagpala pa siya sa lahat.Maganda ang hubog ng katawan, malambot at makinis ang balat.Mapula-pula ang labi,na parang ang sarap s******n ito.Kaya nang magkaroon ako ng pagkakataon,hinalikan ko siya at doon ko nalaman na ang tamis pala ng labi niya,kaya naadik ako at hindi ko mapigilan ang sarili kong hindi siya halikan ng matagal.Alam kong nagustuhan niya ang halik ko dahil tumugon siya at hindi siya umangal o nagalit man lang.

When I saw her in the first time,nang pumunta siya rito upang iabot ang pera kay Aling Saling.Pangalawa, naglakad-lakad lang ako nang makita ko siyang naliligo sa may fuso na tanging manipis na daster ang suot at walang panloob.Gusto ko siyang lapitan ng gabing iyon,pero pinigilan ko aking sarili.

Now she is mine.Mine alone.

Tumawa lang ang asawa nito.

"wala namang mali sa sinabe ko, nay.Nagtanong lang naman ako kay Adan kong ano ang nangyari sa unang araw nito sa barangay."

"kumain kana lang,Adan hijo......huwag mong pansin ang sinabe ng matandang ito.Mabait si kapitana,alam kong hindi siya ganung tao."

Tumango lang ako at ipinagpatuloy ko ang pagkakain ko.

Pero palihim akong napangisi dahil may naglalarong kakaiba sa aking isipan.Pupuntahan ko ang dalaga sa kanila.Alam kong hindi iyon makakatulog dahil sa ginawa ko kanina.Ipinaramdam ko sa kanya na hindi ako madaling makalimutan.Hindi ako isang Clark kong hindi ko siya makukuha at mapaibig.

Comment Plsssss.....