Kabanata 375

Nang tuluyang tumira ang alikabok sa paligid ng mga nabasag na piraso ng orasan at ladrilyo, bumalik si Tyson sa party at itinuro ng isang daliri ang mga guho.

"Pinatay ni Alex ang mga nangungunang mandirigma ng Blood Brothers, at nagbigay siya ng hamon sa akin," sabi ni Tyson. "Ang sinumang tumulong sa kanya ay magiging katulad ng orasan na iyon!"

Sinamaan siya ng tingin ni Jessop, ngunit alam niyang hindi siya kalaban ni Tyson, na hindi mahuhulaan kapag nagagalit. Sa takot para sa mga miyembro ng kanyang pamilya, walang sinabi si Jessop.

Ang iba ay natakot, at ang ilan sa kanila ay kitang-kitang nanginginig. Kung hindi dahil kay Jessop, baka tumakas na sila.

Maliban kay Jessop, si Debbie lang ang nakataas ang ulo, parang prinsesa, ayaw sumuko.

“Baliw ka ba?” Bulong ni Rufus sa kanya, hinihila ang manggas niya. "Ibaba mo ang iyong ulo." Siya ay nag-aalala na ang kanyang pagsuway ay makaakit ng atensyon ni Tyson.

Sinulyapan siya ni Jessop, pinahahalagahan ang kanyang katapangan. Si Debbie ang pinuno ng kulto ng Black Orchid pati na rin ang isang Clifton. Hindi siya dapat matakot sa sinuman.

Nanatiling nakapikit ang lahat, ngunit sumilip sila kay Debbie, nag-aalala sa kanya. “Ito ang kalaban ni Alex,” may bumulong sa kanya. "Debbie, kailangan mong umatras."

Hindi sila pinansin ni Debbie at marahang itinulak ang kamay ng kanyang tiyuhin. Itinuwid niya ang kanyang gulugod, nakatingin ng diretso kay Tyson, tumanggi na yumuko sa kanyang harapan.

Napansin ni Tyson, at sobrang interesado siya sa mga kilos ni Debbie. Humakbang siya paharap, tinitigan siya ng malapitan.

“Debbie?” tanong niya. "Sinabi sa akin ni Art na kasama mo si Alex. Hindi ka ba natatakot sa akin?"

"Ako ang pinuno ng kulto ng Black Orchid," sabi ni Debbie, ang kanyang boses. "Bakit ako matatakot sa isang gang leader?"

"Hindi ko pa narinig ang tungkol sa kulto ng Black Orchid," sabi ni Tyson, ganap na hindi interesado. "Pero kung babae ka ni Alex, kalaban kita, at masasabi ko sa tono mo na hinahamak mo ako. Gayunpaman, kung ipapangako mong putulin ang lahat ng pakikipag-ugnayan kay Alex, baka mapatawad kita."

“Tama ba?” Tanong ni Debbie na nakataas ang isang kilay. "Buweno, ako ay 'babae ni Alex,' gaya ng sinabi mo, at hinding-hindi ko siya ipagkakanulo."

"Dapat alam ko na kung sino ang pinili ni Alex ay magiging bakal na nakabalot sa pelus," sabi ni Tyson. "Nakakahiya. Mas may integridad ka kaysa sa sinumang lalaki sa paligid." Napabuntong-hininga siya, umiling-iling. “Sayang naman.”

Napahiya si Rufus at sana'y bumuka ang lupa at lamunin siya. Napuno ng kahihiyan ang ibang miyembro ng pamilya Clifton, ngunit walang nangahas na hamunin si Tyson.

"Nakakalungkot, babayaran mo ang integridad na iyon," sabi ni Tyson. "I admire you. I really do. Pero pinatay ni Alex ang maraming miyembro ng gang ko, at dapat silang ipaghiganti."

Naging banta ang ekspresyon niya.

"Dahil wala si Alex dito, sa palagay ko kailangan mong bayaran ang presyo," sabi niya. "Halika dito, Debbie."

Naikuyom ni Debbie ang kanyang mga kamao at hindi gumagalaw.

Lumapit si Tyson sa kanya, tumangging putulin ang eye contact. Itinaas niya ang kanyang kanang kamay, hinawakan ang kanyang balikat, at ipinadala ang kanyang panloob na kapangyarihan.

Namutla ang mukha ni Debbie. Paanong hindi siya matatakot sa mga nangyayari? Pero gusto niyang ipagmalaki si Alex, kaya hindi siya makatakas.

Nagtaas baba siya at naghanda sa kung ano mang gagawin ni Tyson.

Ang kapangyarihan ay dumaloy kay Debbie, na nagpapadala ng yelo sa kanyang mga ugat. Napakalamig ng kapangyarihan ni Tyson, at nagsimula siyang manginig.

Kahit na nakasuot siya ng mainit na sweater, pakiramdam niya ay nababalutan siya ng yelo, at nanginginig siya nang husto. Nagnganga ang kanyang mga ngipin at hindi niya napigilan, kahit anong pilit niya.

Pakiramdam niya ay nagiging buhay na ice sculpture siya.

Nanginginig ang mga taong nakatayo sa tabi niya. Kahit na malapit lang sa kanya ay sapat na para makaramdam sila ng lamig.

“Debbie!” tawag ni Jessop, nangingilid ang luha sa kanyang mga mata. Ayaw niyang makitang nahihirapan ang kanyang pinakamamahal na apo, ngunit hindi niya alam kung paano ito tutulungan.

"Ang aking panloob na kapangyarihan ay napakalamig," sabi ni Tyson. "Sapat na ang lamig para pumatay. Ang kapangyarihang ito ay aatake sa iyo isang beses kada dalawampu't apat na oras, at ang bawat pag-atake ay magiging mas malakas kaysa sa huli. Kung si Alex ay hindi lilitaw sa lalong madaling panahon, hindi mo ito kakayanin. Sa bandang huli, ikaw ay magyeyelo hanggang mamatay." He sounded unemotional, na parang wala siyang pakialam sa kapalaran ni Debbie.

Ngunit ang iba ay nagulat at natakot. Hindi pa nila narinig ang ganoong bagay, at nagpupumilit silang paniwalaan ito, ngunit ang ebidensya ay nasa harapan nila. Namumula ang mga labi ni Debbie, at ang kanyang balat ay maputi.

Paano nagkaroon ng ganoong kapangyarihan si Tyson?

Alam nilang sinabi ni Tyson ang totoo, at kinasusuklaman nila siya dahil sa kanyang kalupitan. Ngunit wala ni isa man sa kanila ang nagsalita, sa sobrang takot na papatayin niya sila.

Sa kabila ng pamamanhid, si Debbie ay nasa sakit, at ang kanyang mga mata ay kumikinang sa hindi naluluha. Pumikit siya ng galit, sinusubukang pigilan ang mga ito. Hindi ko pababayaan si Alex sa pag-iyak, naisip niya. hindi ako iiyak. Kahit na ano.

"Mayroon kang isang malakas na kalooban," pagsang-ayon ni Tyson. "Nakakahiya na pinili mong ihanay ang iyong sarili kay Alex." Umiling siya. "Kung iniisip mong humingi ng tulong medikal, huwag kang mag-abala. Hindi ka makakahanap ng anumang tulong doon. Pinapayuhan kita na tumuon sa pagpapabalik kay Alex."

“Halimaw ka!” Sigaw ni Jessop sa paos na boses. "Paano mo maaatake ang isang inosenteng babae?" Pakiramdam niya ay nadudurog ang kanyang puso. "At paano mo inaasahan na malalaman ni Alex kung saan ka hahanapin?"

"Ginagawa ko ang lahat ng kailangan ko," sagot ni Tyson. "Sabihin mo kay Alex na hihintayin ko siya sa bukana ng Hudson River." With that, lumayo siya, hindi nag-abala pang lumingon.

Ang nakababatang lalaki na kasama ni Tyson ay tumingin nang masama sa lahat, at pagkatapos ay tumalikod siya at umalis.

Nang makaalis si Tyson, bumagsak si Jessop, at sumugod si Rufus para tulungan siya. "Kailangan mong maging matatag," sabi niya.

Napabuntong-hininga si Jessop. "Pumunta ka at hanapin si Alex," sabi niya. "Sabihin mo sa kanya na bumalik!"

Nakatayo doon si Debbie, kasing puti ng niyebe ang mukha. Ni hindi siya makapagsalita.