Kabanata 376

Si Debbie ay dinaig sa pakiramdam ng kanyang mga buto na nagyeyelo sa loob ng kanyang sariling katawan. Masakit at malupit ang pag-atake ni Tyson.

Sa pagmamasid sa kanyang paghihirap, hiniling ni Jessop na siya ang parusahan sa halip na siya. Tila masyadong malupit na ang isang batang babae ay kailangang magtiis ng ganoong sakit.

Lumapit ito sa kanya at sinabi sa malambing na boses, "Debbie? Ano ang pakiramdam mo?"

Pinilit niyang ngumiti, ngunit magiliw na sinabi, “Lolo, mangyaring huwag kang mag-alala sa akin.”

Pero nanginginig ang mga kamay niya habang nagsasalita.

Sinigawan ni Jessop ang lahat ng nasa kwarto para tumulong.

Mabilis na nag-alok ng mga tuwalya, mainit na kumot, at maiinit na inumin ang ibang miyembro ng pamilya Clifton. Ang ilan ay nag-alok pa na imasahe ang kanyang mga paa upang subukang maibsan ang init pabalik sa mga ito. Ngunit anuman ang gawin ng sinuman, ang panloob na puwersa ni Tyson ay gumana sa pamamagitan niya, pinapanatili ang kanyang malamig at miserable.

"Pare, baka wala na tayo dito. Baka dalhin natin siya sa ospital," sabi ni Rufus sa tonong nag-aalala. Siyempre, nag-aalala siya para kay Debbie, ngunit natatakot din siya para sa kalusugan ni Jessop. Kagagaling lang niya sa mga pambobomba sa mga gusali ng negosyo ng mga Clifton. Ang stress ng pagmamasid sa kanyang apo na nagdurusa ay maaaring negatibong makaapekto sa kanyang kalusugan.

Napabuntong-hininga si Jessop. "We have no choice. Dadalhin ko siya sa ospital. Rufus, kailangan mong ibalik si Alex mula sa Moon Palace!"

Hindi man lang tumigil si Rufus na magpalit ng damit o kumain. Nagtipon siya ng ilang guwardiya at nagmaneho palabas ng Clifton estate nang mabilis sa abot ng kanyang makakaya.

Sa ospital, isang kulay-pilak na doktor ang nag-inspeksyon kay Debbie habang nag-aalala ang kanyang pamilya.

Sinabi ng isa sa mga miyembro ng pamilya, "Si Doctor Howard ang pinakamahusay na doktor sa Baltimore! Dapat niyang malaman kung ano ang gagawin sa kanyang kondisyon."

Kumunot ang noo ni Jessop at walang sinabi, habang hinihintay ang konklusyon ng doktor.

Pagkaraan ng mahabang panahon, ibinaba ni Dr. Howard ang kanyang istetoskop at bumuntong-hininga.

"Mr. Clifton," aniya, "critical ang kondisyon ng pasyente. Kakaibang sakit ito. Hindi ko maintindihan kung ano ang nangyayari sa kanyang katawan. Parang may namumuong lamig sa loob niya, at lumalala ito. Kung magpapatuloy ito, natatakot akong hindi siya makaabot."

Nanatiling nakapikit at neutral ang mukha ni Jessop. “Wala na ba tayong magagawa?”

"Wala sa kasalukuyan. Ito ay isang napakabihirang kaso," sabi ni Dr. Howard.

Labis siyang nakikiramay sa kalagayan ni Debbie. Naisip niyang malupit na sinisira ng gayong nakamamatay na misteryo ang kalusugan ng naturang kabataan.

“Walang katapusan ang digmaang ito,” ungol ni Jessop. "Ngunit lalaban ako. Ipaglalaban ko ang Blood Brothers sa lahat ng natitira sa akin."

Nagmumulto sa kanya ang mukha at boses ni Tyson. Hindi niya maalis sa isip niya ang mental image ng kanyang pagngisi. Malinaw sa kanya na tunay na inisip ni Tyson na ang mga normal na tao ay mas mababa sa tao, mga bug lamang na lapirutin sa ilalim ng kanyang mga paa.

Umupo si Jessop sa tabi ng kama ni Debbie, nalilito sa mga iniisip. Sa wakas, malumanay na nagpaalam sa kanya si Dr. Howard at hinayaan siyang mag-isip.

Pinagmasdan ni Jessop ang hirap na paghinga ni Debbie. Napuno siya ng kalungkutan. Kakabawi lang ng apo niya ilang buwan na ang nakakaraan, at ngayon ay muli na naman siyang nawala.

Sa kanyang likuran, sumang-ayon ang iba pang miyembro ng pamilya na kailangang dalhin si Alex sa ospital sa lalong madaling panahon. Nangangamba sila na hindi na siya babalik sa oras para magpaalam kay Debbie.

Hindi alam ni Alex na may nangyaring kahindik-hindik sa bahay.

Mula nang bumalik siya sa Moon Palace, maraming miyembro ng Appalachian Alliance ang bumisita sa kanya. Napuno ng pagdiriwang ang palasyo.

Gayunpaman, madalas niyang iniisip si Debbie, at na-miss niya ito nang husto.

Biglang may nagsabi sa kanya na may matandang babae sa labas na gustong makipag-usap sa kanya.

Pagkatapos niyang tumango, ang matandang babae ay maya-maya ay pumarada. Siya ay napakaikli. Tumingala siya sa kanya at sinabi, "Naparito ako upang makita ang bagong panginoon at ang pinuno ng bagong alyansang ito."

Kahit na ang kanyang mga salita ay ganap na magalang, ang kanyang boses ay medyo mayabang. Siya ay mukhang mapagpakumbaba, ngunit tila wala itong gaanong paggalang sa kanya.

Gayunpaman, humakbang si Alex para batiin siya. Nang makalapit siya, napansin niyang may mga pockmarks ang mukha nito. Ang kanyang mga mata ay tila walang sigla at umaambon. Siya ay bulag.

"Pakiusap, maupo ka," sabi niya, at isang alagad ng palasyo ang mabilis na lumapit na may dalang upuan para sa matandang babae.

Mabilis na bumulong sa kanya ang alagad, "Mr. Alex, ang babaing ito ay naglingkod sa dating amo ng palasyo. Kanina pa siya hindi nakakabalik. Mukhang nandito siya ngayon para makita ka."

Natigilan si Alex. Mabilis siyang yumuko sa kanya, siguradong nararamdaman niya ang kilos nito kahit hindi niya ito nakikita, at tinulungan siyang makaupo. "Ikinalulungkot ko na hindi mo nakita si Georgina bago siya pumanaw."

Dalawang luha ang tumulo mula sa mga mata ng bulag na babae. "Masyadong masama, ngunit wala ito sa aming mga kamay."

Labis na lungkot ang naramdaman ni Alex. Sinimulan niyang sabihin sa kanya ang kuwento ng mga huling araw ni Georgina, at magkasama silang umiyak sa nawala. Nang makita sila ng ibang mga alagad na magkakasamang nakaupo, nakaramdam din sila ng matinding kalungkutan.

Ang simpleng pagkilos na ito ng kabaitan ay nagbigay sa matandang babae ng magandang opinyon kay Alex. Bagama't nangako siyang maglilingkod sa Moon Palace sa pangkalahatan, kahit na sino ang namamahala, siya ay naging tapat kay Georgina. Ang pagkaalam na si Alex ay malinaw na nagtataglay ng labis na pagmamahal at paggalang kay Georgina ay nagparamdam sa kanya na ang palasyo ay naipasa na sa ligtas na mga kamay.

"Sumunod ka sa akin," sabi niya.

Nagsimula siyang maglakad ng mabilis palabas ng palasyo, sumunod si Alex sa likuran niya. Sa likuran nila, tumaas ang mga bundok sa palibot ng palasyo, medyo natatakpan ng mga puno sa daanan.

Bagamat bulag siya, pamilyar na pamilyar siya sa paligid ng palasyo. Mabilis siyang naglakad, at ginawa ni Alex ang lahat para makasabay siya.

Sa kalagitnaan ng isa sa mga bundok, idiniin niya ang kanyang kamay sa mga bato at nagsiwalat ng isang kuweba. Ito ay isang lihim na extension ng Moon Palace.

Ang mga dingding ng kuweba ay natatakpan ng mga lumang guhit at hugis sa mga bato. Binilisan ni Alex ang mga hakbang para tignan sila isa-isa at nakilala sila bilang mga diagram ng martial arts movements. Sa kaunting pasensya, madali niyang naiintindihan ang mga teknik na ipinapakita.

"Ang lahat ng mga master ng Moon Palace ay dapat pumunta dito upang magsanay," sabi ng matandang babae. "Dumating ako dalawang beses sa isang taon. Iyon lang ang pinapayagan. Sa paglipas ng mga taon, lalago ang iyong kapangyarihan."

Naunawaan kaagad ni Alex na ito ay isang eksklusibong bahagi ng palasyo na hindi para sa mga mata ng ibang mga disipulo. Siya ay nag-alinlangan na kahit sino sa kanila ay nakakaalam ng lugar na iyon.