Intense Feelings

Intense Feelings

last updateLast Updated : 2022-05-30
By:  Neche ibeCompleted
Language: English
goodnovel16goodnovel
8.2
5 ratings. 5 reviews
67Chapters
17.9Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

Prologue After being married to the girl he thought was the love of his life, Maxwell yet couldn't seem to understand how things suddenly went wrong again. In a bit to overcome this sudden pain,he stumbled upon him, the one person who somehow was a stranger but yet was just to unique to him. In a fist to get over his wife,he had a one night stand and not with any other woman but with this strange guy... And this was were it all began... ** There is no possible way I am you, or I would become you sir," max shutter, but his voice sounded yet firm with a look of clarity. "Oh I see, why then do I see you fighting to resist me," Andrew replied staring deeply into his eyes, as his breath fanned his face... "Because if I was anything like you, then I would have known that a long time ago," he said refraining himself from pushing Andrew off his face, as a look of disgust plaster on his face making Andrew chuckled. "I'll love to see how long you can fight it, until them, I'll patiently wait for you to beg me to make love to you", he whispered into his ears, as his tongue licked the back of his ears causing him to shutter..

View More

Chapter 1

Episode 1

บทนำ

          “เขาว่ากันว่าเอากับเฮียคีคือดีที่สุด”

          เสียงบอกเล่าพ้นกลีบปากอิ่มที่ถูกทาทับด้วยลิปสติกเนื้อแมตต์สีชมพูหวานฉ่ำดังสู้กับเสียงดนตรีแนว EDM ที่ดีเจชื่อดังกำลังรีมิกซ์ให้เข้ากับบรรยากาศสนุกในยามค่ำคืน แสงไฟสาดส่องไปทั่วสร้างความตื่นเต้นและเร้าใจ

          “แกเคยลองแล้วเหรอยัยอิ๋ม” เพียงอึดใจเท่านั้นคำถามก็ถูกส่งออกจากปากคนที่กำลังมองตรงไปยังชายที่ถูกกล่าวถึง ผู้ชายที่เป็นที่สนใจของสาวๆ หลายคน บุคลิกท่าทางที่นิ่งสงบยิ่งทำให้ดูโดดเด่น แม้ว่าจะมีแว่นกรอบเงินสวมอยู่เบื้องหน้า แต่ไม่ได้ลดความมีเสน่ห์ของดวงตาสีดำได้เลย กลับยิ่งเสริมให้ใบหน้าดูมีมิติมากขึ้น

          ไหนจะเสื้อผ้าที่เรียบกริบบ่งบอกถึงความเนี้ยบ ผมทรงเซิร์ฟคัตยิ่งทำให้น่าดึงดูด และใครๆ ต่างเรียกเขาว่า เฮียคี ฮอตเนิร์ด ที่ลุคดูขัดกับการเป็นเจ้าของผับดังในย่านใจกลางเมืองอยู่ไม่น้อย

          “ยัง ไม่กล้าอะ กลัวทุรนทุรายอยากได้อีก”         

          ไม่นานเสียงโต้ตอบก็ดังสู้เสียงเพลงมาอีก สีหน้าของผู้ตอบบอกถึงความแซ่บที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้แว่นสีเงิน กลีบปากด้านล่างถูกกัดหนึ่งครั้งสื่อถึงความเด็ดที่ใครๆ เล่าขาน ไม่เพียงเท่านั้นเฮียคียังมีจุดน่าสนใจอีกหลายข้อ

          “ที่สำคัญนะ เป็นเด็กของเฮียคี เขาจะดูแลแกทุกอย่าง ดูแลด้วยชีวิตของเขาเลย และไม่ว่าจะขออะไรเขาก็ให้” จริยาวางตาไปมองชายที่มีอายุสามสิบสองปีอย่างแอบปลื้ม

          “ขนาดนั้นเลย”

          คำบอกเล่านั้นทำให้หญิงสาวอีกสองคนในกลุ่มหันไปมอง ผู้เล่าอย่างจริยาพยักหน้าหงึกๆ เป็นการตอบ

          “ฉันชักอยากลองแล้ว” เกวลิน สาวสวยที่ใส่เสื้อสายเดี่ยวสปาเกตตีสีเขียวเริ่มให้ความสนใจมากขึ้น อึดใจนั้นก็หันไปหารุ่นน้องที่นั่งเงียบอยู่ เป็นน้องเล็กที่มีอายุยี่สิบเจ็ดปี

          “พะวาอยากลองไหม”

          “โอ๊ย แกอยากไปยั่วยุพะวาเลย พะวาไม่ลองหรอก” จริยากลอกตาใส่เพื่อนที่เอ่ยถามรุ่นน้องในแผนก

          ส่วนพะวาที่ทุกคนในกลุ่มกำลังมองอยู่นั้นยิ้มเจื่อนๆ ก่อนหน้านี้เธอเอาแต่มองผู้ชายคนนั้นอยู่หลายนาที

          “แล้วเฮียของแกไม่มีแฟนเหรอยัยอิ๋ม” เกวลินตั้งคำถามด้วยความอยากรู้

          “มีแต่แฟนเก่าที่ทำให้ไม่ยอมรักใครแบบจริงจังอีก”

          “ไหนเล่าซิ” หนนี้หูของมณฑิกาผึ่งแทบจะกางออก เธอชอบนักกับเรื่องเล่าของผู้อื่น

          “เพื่อนฉันเล่าว่า เฮียคีมีผู้หญิงที่รักมากคนหนึ่ง แต่กลับถูกหักหลัง ถูกทิ้งไปเพราะทำธุรกิจสีเทา ประมาณว่าไม่เหมาะสมกัน ทั้งที่แสนจะรัก แสนจะทะนุถนอม แต่หลังจากนั้นไม่กี่วันผู้หญิงก็เปิดตัวคบผู้ชายคนใหม่”

           จริยามองตรงไปยังคนที่นั่งดื่มเหล้าอยู่กับกลุ่มเพื่อนในมุมด้านในสุด เพื่อนของเธอเป็นรุ่นน้องของหนุ่มฮอตเนิร์ดอีกที

          “แล้วนั่นก็พี่ชายของแฟนเก่า เป็นเพื่อนรักของเฮีย เหมือนจะชื่อปิง” จริยาชี้นิ้วไปยังผู้ชายอีกคนที่รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาไม่แพ้เพื่อนเลยสักนิด

          “แล้วยังเป็นเพื่อนกันได้อีก” เกวลินเอ่ยถาม นั่นทำให้จริยาพยักหน้า

          “ความสัมพันธ์บาดลึก แต่ยังแน่นแฟ้น” มณฑิกาลงความเห็น ทุกคนพยักหน้าตาม พะวาที่เงยหน้าไปรับฟังก็เช่นกัน ก่อนจะเอ่ยปากขอบางอย่าง

          “พะวากลับก่อนได้ไหมคะ”

          “ทำไมล่ะพะวา พวกเราพึ่งมาได้ไม่นานเอง” จริยาร้องถาม

          “พะวาเป็นห่วงพ่อค่ะ ช่วงนี้ท่านดูเหนื่อยๆ” บิดาของเธอเจ็บป่วยด้วยโรคหัวใจมาร่วมหนึ่งปีครึ่งแล้ว อาการดีขึ้นมา แต่แล้วเมื่อสองเดือนก่อนก็กลับมาแย่อีกหน

          “ถ้ามีอะไรให้พวกพี่ช่วย บอกได้ทันทีเลยนะพะวา” จริยา เกวลิน และมณฑิกาลากสายตามองกัน พวกเธอพร้อมช่วยเหลือรุ่นน้องอย่างพะวาที่เป็นเด็กดี เด็กขยัน

          “ขอบคุณค่ะพวกพี่ๆ”

          “งั้นเดี๋ยวพวกพี่จะไปส่ง พวกเรากลับกันเลยนะ”

          “พะวากลับเองได้ค่ะ พวกพี่ๆ อยู่สนุกกันเถอะค่ะ ไว้ถ้าพะวาอยากได้ความช่วยเหลือ พะวาจะบอกค่ะ”         

          เธอไม่อยากเป็นตัวขัดความสนุก ที่จริงอยากอยู่ดูแลบิดามากกว่า แต่ท่านบอกว่าอยากให้เธอได้สนุกบ้าง เพราะสองสามเดือนที่ผ่านมาเมื่อเลิกงานเธอจะตรงกลับบ้านในทันทีเพื่อไปดูแลท่าน

          รุ่นพี่ทั้งสามมีท่าทางลังเลก่อนพากันพยักหน้าหลังเห็นสายตาของพะวา ไม่อยากให้รู้สึกไม่ดี จนกลายเป็นว่าไม่กล้ามาเที่ยวกับพวกเธออีก

          “ไว้เจอกันที่ทำงานนะคะ”

          “จ้ะพะวา”

          หลังจากนั้นร่างอรชรที่มีความสูงหนึ่งร้อยหกสิบสองเซนติเมตรก็ถอยห่างออกจากผับในเวลาสามทุ่มสิบนาที เท้าเล็กๆ ที่สวมคัตชูสีครีมก้าวไวๆ ตรงไปริมฟุตพาท มือเรียวยกขึ้นเรียกรถแท็กซี่มิเตอร์ที่จอดรอรับผู้โดยสาร

          เพียงอึดใจเท่านั้นร่างเล็กก็ถูกพาออกไปจากย่านที่กำลังคึกคักด้วยผู้คน กว่าจะถึงบ้านคงใช้เวลาไปราวสี่สิบห้านาที พะวาอยากจะต่อสายหาบิดา แต่กลัวว่าจะกลายเป็นรบกวนการพักผ่อนของท่าน

          หัวใจดวงกระจิ๊ดในวันนี้เกิดอาการหน่วงๆ อย่างบอกไม่ถูก โดยเฉพาะในช่วงเวลาประมาณสองทุ่ม อาการพะว้าพะวังจึงตามมาฉับพลัน ความสนุกที่พยายามโฟกัสเลยล้มไม่เป็นท่า

          “คงไม่มีอะไรหรอก”

          พะวาร้องบอกตัวเอง ไม่อยากให้คิดมากจนเกินไป เมื่อไปถึงบ้านก็ใช้กุญแจเปิดประตูเข้าไปในบ้านขนาดสองชั้นที่สภาพเก่าไปตามกาลเวลา

          สีที่ถูกทาทับไว้เริ่มลอก แต่ก็มีการทาใหม่และซ่อมแซมอยู่เสมอ จนในช่วงหลังมานี้ที่ขาดการดูแล เพราะบิดาล้มป่วยหลังมารดาเสียชีวิตไป

          มือเล็กนุ่มกดเปิดสวิตช์ไฟที่อยู่ข้างประตู เพียงเสี้ยววินาทีความสว่างก็กลืนกินความมืดมิด สายตาคู่ใสมองตรงไปยังบันไดบ้านที่จะนำพาไปยังห้องนอนของบิดา แต่แล้วหัวใจดวงเล็กกลับร่วงหล่นไปอยู่บนพื้นเมื่อห่างจากบันไดไปไม่มาก พบร่างหนึ่งนอนฟุบหน้าอยู่บนพื้น

          “พ่อ”

          เส้นเสียงของพะวาถึงกับสั่น เนื้อตัวชาหนึบราวกับเหตุการณ์ร้ายๆ กำลังมาเยือน สองเท้าวิ่งก้าวเข้าไปหาคนที่เธอรักสุดหัวใจ

          “พ่อ...พ่อ”

          แค่ปลายนิ้วแตะไปยังต้นแขน ก้อนแข็งๆ ก็วิ่งมาจุกอยู่กลางลำคอ ความเย็นที่สัมผัสได้ทำให้เธอกลัวจับใจ มือออกแรงเขย่า ไม่มีการตอบรับกลับมาแม้แต่น้อย นาทีนั้นน้ำตาเม็ดกลมใสก็ร่วงเผาะจากขอบตา รู้อยู่ว่าในวันหนึ่งเรื่องนี้ก็ต้องเกิดขึ้น แต่มันเร็วกว่าที่คิดไว้ตั้งมาก

          “พ่ออย่าทิ้งพะวาไป พ่อจ๋า...” พะวาคร่ำครวญ ไม่อยากให้เป็นความจริง ใบหน้าซุกอยู่กับอกที่อบอุ่นเสมอสำหรับลูกคนนี้ สองมือยกขึ้นโอบกอดไว้แน่น แม้จะมีเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาก็ไม่ได้ให้ความสนใจ

          “พี่ศินตายแล้วเหรอพะวา อาเสียใจด้วยนะ”

          ถ้อยคำด้านหลังไม่ได้ปลิวเข้าไปในช่องหูของพะวาเลย ความสูญเสียตรงหน้าดึงเธอให้เอาแต่จมอยู่กับความเศร้า แม้ว่าผู้อาศัยร่วมบ้านจะขยับมาใกล้ก็ยังกอดรัดร่างที่เริ่มเย็นไว้แน่น เพราะรู้ดีว่านี่คงจะเป็นการได้กอดกันครั้งสุดท้ายแล้ว               

          กอดสุดท้ายที่เผชิญเมื่อหลายวันก่อน ในวันนี้กำลังนำพาการบอกลาครั้งสุดท้ายมาด้วย พะวาเงยใบหน้าไปมองบนท้องฟ้า เศษธุลีบางส่วนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

          เธออยากจะตามคว้าไว้แล้วนำมากอด มาประกอบให้เป็นรูปร่างเผื่อจะทำให้บิดากลับมา แต่ก็รู้ว่ามันไม่มีวันเป็นจริง พะวาพยายามยอมรับกับการเวียนว่ายตายเกิดว่าเป็นสัจธรรมของมนุษย์ ในวันหนึ่งตนเองก็ต้องจากไป ขึ้นอยู่ว่าจะช้าหรือเร็วก็เท่านั้น

          ไม่นานฝ่ามืออุ่นๆ ก็ยื่นมาตบเบาๆ ที่หัวไหล่ให้หันไปมอง

          “พวกพี่เสียใจด้วยนะพะวาและพี่จะอยู่ข้างๆ เราเสมอ”    

          “ค่ะ”

          รุ่นพี่สามสาวในแผนกเอกสารแสดงความเสียใจอีกครั้ง พะวาหันไปพยักหน้ารับและส่งสายตาขอบคุณ เพราะทั้งสามเป็นอีกแรงที่ช่วยให้งานสวดพระอภิธรรมศพของบิดาพ้นผ่านไปได้ เธอเองแทบไม่หลงเหลือญาติพี่น้องที่ไหนอีกแล้ว

          ชั่วครู่หนึ่งทั้งสามก็เดินแยกตัวไปช่วยขนโต๊ะ ขนเก้าอี้ไปเก็บ พะวายังยืนเฝ้ามองบิดาขึ้นไปอยู่บนท้องฟ้า แต่แล้วราวสามนาทีก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นให้พะวาขยับตัวถอยห่างไปเล็กน้อย

          “พะวา...พะวายังมีอาอยู่นะ อาจะทำตามที่พี่ศินเคยขอไว้”

          เจ้าของเสียงทุ้ม ผู้มีศักดิ์เป็นอาแสดงความอบอุ่นให้ได้สัมผัส ปากนั้นยังกล่าวถ้อยคำราวกับให้สัญญาว่าจะดูแลหลานต่อเอง พี่ชายนั้นจะได้หมดห่วง

          “อาจะอยู่ข้างๆ พะวาเอง พะวาไม่ต้องห่วง”

          พะวาไม่ตอบรับ ไม่ยินดีที่ได้ฟังราวกับเธอไม่อยากได้การปกป้อง สิ่งที่อยากได้คือการอยู่โดยลำพัง แล้วเลือกหันกลับไปเฝ้ามองท้องฟ้าต่อ โดยไม่ให้ความสนใจใครอีก  

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

To Readers

Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.

reviews

Ugo Lifted
Ugo Lifted
Great book, love every bit of it.
2026-04-16 09:22:43
0
0
Utuje
Utuje
grammar errors
2025-01-03 04:22:35
0
0
Anwar Begum
Anwar Begum
I am obsessed!
2022-08-19 05:30:38
0
0
Thomas Keaney
Thomas Keaney
Whoever is doing the English translation and proofing should be fired.
2022-06-06 15:02:16
13
1
Alex Andrea
Alex Andrea
nice story....hmmm exciting...
2022-05-01 08:52:46
3
0
67 Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status