Kabanata 1

THIRD PERSON POV

"Fine. Ano pa ba ang magagawa ko."

"Good! Now let's go! I can't wait to show you your dress," sabay hila ni Yiesha sa kaibigan palabas nang venue.

Nang nasa main hall na sila ay hindi sinasadyang mabangga si Yiesha sa isang tao. Dahil sa hindi inaasahan iyon kaya kamuntikan na siyang matumba. Ngunit mabilis ang mga pangyayari dahil sa kaagad siyang nasalo nang lalaki. Halos mapatuptop pa sa kanyang bibig si Avhe nang makilala niya ang lalaking nakasalo kay Yiesha.

"Ano ba! Pwede bang tingnan mo ang dinadaanan mo-" naputol sa ere ang pagrereklamo niya nang makilala ang lalaking kaharap.

It was her uncle Luca. Ang pinakatatakutan niyang uncle na kaibigan ng ama niya. Mas matanda ito sa kanya nang ilang taon ngunit hindi maipagkakailang napakagwapo nito. At hindi na iba sa kanya ang kakaibang awra na ibinibigay nito sa tuwing nagkikita at nagkakasalubong silang dalawa.

"Watch your way little mouse," bruskong anas nito sa malaking tinig habang tinititigan siya nang deretso sa kanyang mga mata. Naramdaman din niya ang paghigpit nang hawak nito sa kanyang baywang.

Kaagad siyang napasinghap at lumayo sa kanyang uncle Luca.

"U-uncle! Pasensya na po, hindi ko po inaasahang kayo po pala iyan," naiilang na anas niya habang ang mga mata ay hindi magkandaugaga sa pag-iwas ng tingin dito.

Umayos lamang ito nang tayo dahilan para mas lalo lamang siyang makabahan. His uncle has a rough expression, six footer din ito. Sobrang tangkad nito at sa uri ng tindig nito ay daig mo pa ang nakaharap sa isang pader sa tikas. May kalakihan ang katawan nito at mahaba ang may pagkakulot nitong buhok. Idagdag mo pa ang may kakapalan nitong bigote na mas lalo lamang nakakapagmature sa itsura nito. Napakametikuluso rin nito pagdating sa pananamit.

"So this is all your upto all along huh? Busy preparing yourself for your own wedding."

Napalunok siya sa mga sinabi nito. Parang may iba kasing ipinapahiwatig ang mga tingin nito sa kanya.

"U-uh. Opo. S..sana po ay makadalo kayo uncle Luca," kiming ngiti niya dito.

"I'll check my schedule for that," agad na sagot nito. Lumapit ang kasama nitong lalaki dito at tsaka may ibinulong na kung ano sa kanyang uncle. Nakita niyang tumango lamang ang kanyang uncle Luca at tsaka siya muling hinarap.

"I need to go, Yiesha. See you when your still....free," paalam nito na may halong kahulugan na tingin bago ito tuluyang umalis kasunod ang assistant nito.

'See you when your still free?' anong ibig niyang sabihin? Bakit iba yata ang dating ng mga katagang iyon sa akin? Sigaw ng isipan ni Yiesha na agad naman niyang iwinaksi.

"Nakakatakot talaga ang uncle Luca mo, Yiesh," rinig niyang anas ni Avhe na kanina pa tahimik sa tabi niya.

"Sinabi mo pa," pagsang-ayon niya. "Anyway, tayo na!"

Lingid sa kaalaman ni Yiesha ang naging pagsulyap ulit ng kanyang uncle Luca sa kanya.

-------

YIESHA POV

'Sa araw mismo ng kasal.'

Sa labas nang malaking simbahan sa manila cathedral ay mahigpit ang hawak ko sa daladala kong bouquet. Hindi ko alam kung bakit pero sobrang kinakabahan ako ngayon. Siguro ay dahil sa kasal ko na ngayon at matagal ko na itong ipinapangarap. Hindi rin magkandaugaga ang isipan ko sa pag-iisip na baka may nakaligtaan ako sa preperasyon ng kasal. Is everything ok? Wala ba talaga akong nakalimutan? How about the wedding venue? Naayos ko ba iyon nang husto? Ang mga pagkain? I had make sure na lahat ng mga putahe na ihahain ay ang mga paborito ni Oliver.

"Miss, please be prepared, malapit na po kayong maglakad sa aisle." Lapit sa akin ng isang wedding coordinator na personal ko talagang kinuha. Mas lalo tuloy akong kinabahan nang husto.

I let out a heavy sigh and just like that ay bumukas ang malaking pintuan nang simbahan. All the visitors that I personally invited are all there. Maayos na nakadecorate ang mga bulaklak na ako mismo ang pumili.

Dumako ang mga mata ko sa wedding coordinator na nasa gilid at nang makita ko siyang sumenyas na ay dahandahan na akong naglakad sa gitna nang aisle. All eyes are staring at me. I even saw my parents grim look at me. Alam kong nag-aalala sila para sa akin but here they are attending my wedding despites all the hatred their feelings towards Oliver.

Napako ang mga mata ko sa lalaking nakatayo sa gilid ng altar. Suot niya ang damit na ako mismo ang pumili para sa kasal naming ito and i can't stop myself from crying.

Feel na feel ko na talaga ang moment na para bang ako na mismo ang nag-iisang babae na naisakatuparan ang perfect wedding ko. Nang bigla na lamang umalingawngaw sa buong simbahan ang isang phone ringtone.

Natigil ako sa aking paglalakad at pati luha ko ay parang nagstop nang kusa. Habang ang mga guests ay nagbubulungan kong kaninong cellphone mismo ang tumutunog.

"I'm sorry," biglang paumanhin ni Oliver at tsaka dinukot ang kanyang cellphone na nasa kanyang bulsa.

Napapakurap akong napatitig sa kanya habang nakikita siyang sinasagot ito.

"Hello? Lily? Anong problema?" tanong niya sa nag-aalalang boses.

Dahil sa sobrang tahimik namin ay halos dinig namin ang pag-iyak ni Lily mula sa kabilang linya.

"Oliver! Oliver please i need you right now! Natapilok ako sa hagdanan ng bahay at sobrang namumula nang husto ang paa ko. Ang sakit! Sobrang sakit! Please i need you here." Iyak ni Lily na halos rinig naming lahat.

What the hell is she pulling right now?! Alam niyang kasal namin ni Oliver ngayon pero nagawa niya talagang tumawag sa oras na ito?

"Please, Oliver. Hindi ako pupuntang ospital hangga't hindi ka dadating dito ngayon," umiiyak na dagdag pa niya.

Napakuyom ako sa aking kamao.

"Baby, don't worry papunta na ako. Hintayin mo ako diyan!" nag-aalalang anas ni Oliver bago nagmamadaling naglakad papaalis.

Nang akmang lalagpasan niya ako ay agad kong hinuli ang braso niya.

"What now, Yiesha?" medyo naiirita pa niyang tanong sa akin. Napalunok ako nang marahas at parang may bumara sa lalamunan ko dahil sa inaakto niya ngayon. Halos hindi ko na nga pinapansin ang mga bulungan nang mga bisita at ang reaksiyon ng mga magulang namin.

"Saan ka pupunta, Oliver? Kasal nqtin ngayon?" may himig nang pagmamakaawa ang boses ko.

Please, huwag kang umalis. Huwag mo akong iwanan dito mag-isa. I pleadingly looked at him.

~•|ISAGAD MO NINONG AT IUUNGOL KO|•~