Partager

บทที่ 3

Auteur: 6RICH
last update Date de publication: 2025-11-17 14:35:20

1

It’ s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย

จุดเริ่มต้น

คฤหาสน์ Black swan

แสงแดดช่วงยามสายสาดส่องเข้ามาภายในห้องนอนหรู ปลุกให้คนตัวเล็กที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนขนาดหกฟุตรู้สึกตัวขึ้นมา ขนมผิงขยับร่างกายเอนหลังพิงกับหัวเตียงแล้วกวาดสายตามองบริเวณรอบห้องนอน ที่นี่ไม่ใช่ห้องทำงานบนตึกสูงสีดำตระหง่าน แต่เป็นห้องของใครบางคน

เธอสำรวจมองร่างกายตนเองที่มีเพียงเชิ้ตขาวสวมอยู่เพียงชิ้นเดียว หรือเมื่อคืนไม่ใช่ความฝันแต่เป็นความจริง นี่เธอนอนกับเพื่อนตัวเองที่มีแฟนอยู่แล้วจริง ๆ เหรอ รอยดูดบนร่างกายและร่องรอยการร่วมรักบนเตียงบ่งบอกชัดเจน ขนมผิงมีสีหน้าเศร้า นึกละอายแก่ใจที่ทำอะไรแบบนั้นลงไป ขาเรียวก้าวลงมาจากเตียง ดวงตามองหาข้าวของของตนเอง แต่ไม่ทันที่เท้าจะแตะลงบนพื้นเสียงของใครบางคนก็เอ่ยขึ้นจากทางประตูห้อง

“จะไปไหน”

“ริว” เธออุทานชื่อเขาออกมาเสียงเบาพร้อมกับชักเท้าขึ้นบนเตียงด้วยท่าทางตกใจ ริวเซย์เดินเข้ามาใกล้แล้วหย่อนตัวนั่งลงปลายเตียง สายตาไล่มองสภาพคนตรงหน้า

“จำได้ไหม ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

“ผิงโดนแขกวางยา แล้วหลังจากนั้น…”

“เราเอากัน” พอได้ยินคำนั้นออกมาจากปากริวเซย์ใบหน้าก็เห่อร้อนขึ้นมา ขนมผิงไม่กล้ามองหน้าเขา เธอหลบสายตา เข่าชันขึ้นแล้วใช้อ้อมแขนกอดตนเองขดอยู่บนเตียงต่อหน้าทายาทมาเฟียในคราบนักศึกษาคณะวิศวะ ขนมผิงไม่เคยรู้เบื้องหลังของริวเซย์มาก่อน พอมารู้แบบนี้ เธอเองก็ทำตัวไม่ถูก

“ผิงจำไม่ค่อยได้ แล้วเราจะทำยังไงดี”

“ข้อตกลงเมื่อคืนห้ามบอกใคร ยังจำได้รึเปล่า”

“ตรงนี้จำได้ ห้ามบอกใคร โดยเฉพาะไดอาน่า” เธอทวนเบา ๆ ด้วยความเจ็บถึงก้นบึ้งหัวใจ เจ็บที่ตนเองปล่อยครั้งแรกกับคนมีเจ้าของ แต่เธอจะคิดซะว่าทำเพื่อพ่อที่กำลังนอนรอความตาย ทำเพื่อแม่ที่เสียชีวิตไปอย่างอนาถ

“ผิงบอกว่าต้องการเงินไปจ่ายค่าผ่าตัดของพ่อ ริวจะรักษาคำพูด” พูดจบร่างหนาในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำและกางเกงขายาวตัวแพงสีเดียวกันก็ลุกขึ้นจากปลายเตียงแล้วเดินไปยังลิ้นชัก ริวเซย์หยิบเช็คเงินสดออกมาก่อนจะเขียนจำนวนเงินและฉีกออกมายื่นให้เพื่อนสาวคนสนิทที่นั่งอยู่บนเตียงในท่าเดิม ท่าทางของขนมผิงดูอิดโรยและเหนื่อยล้า

“ขอบคุณริวนะ ที่ช่วยเมื่อคืน แล้วเรื่องเงินนี่ด้วย”

“ผิงเองก็แลกมันมาด้วยร่างกายไม่ใช่เหรอ ถือว่าริวช่วยในฐานะเพื่อน”

“ผิงขอถามอะไรหน่อยได้ไหม” ปากถามมือก็ขยํ้าผ้าห่มแน่นด้วยอาการประหม่า

“ว่ามาสิ”

“สัญลักษณ์ไม้กางเขน มันคืออะไร…”

“มันไม่ใช่เรื่องที่ผิงควรยุ่ง”

“…ริวไม่ใช่แค่นักศึกษาธรรมดาใช่ไหม”

“อืม ที่ไม่ได้บอกผิงกับยูเพราะกลัวตกใจกัน”

“อื้อ ผะ ผิง ขอตัวกลับก่อนนะ” ขนมผิงเอ่ยออกมาเสียงสั่นด้วยความตกใจ ใครจะไปนึกว่าเพื่อนสนิทของตนเองจะกลายมาเป็นทายาทมาเฟียในวัยแค่ 22 ปี

ริวเซย์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขามองตามร่างคนตัวเล็กที่เดินไม่ถนัดจนกระทั่งเธอเดินออกไปจากห้องของเขาพร้อมกับข้าวของของตนเอง ก่อนจะออกจากห้องไปขนมผิงก็ไม่ลืมสวมซับในตัวเมื่อคืนแบบลวก ๆ เมื่อคืนขนมผิงจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่เขาจำได้ทุกคำพูดและทุกการกระทำ บทสวาทเมื่อคืนมันไม่ได้หยุดแค่ที่ห้องทำงาน พอกลับมาที่คฤหาสน์ เขาและเธอก็ยังทำต่อจนหมดแรง

“เพื่อนคุณริวขึ้นแท็กซี่กลับไปแล้วครับ” ไม่นานมากนิกมือขวาของริวเซย์ก็เดินเข้ามารายงาน

“ไปสืบเรื่องอุบัติเหตุครั้งล่าสุดของพ่อเธอมา”

“ครับ” มือขวาอย่างนิกรับคำสั่งก่อนจะเดินออกจากห้องนอนของริวเซย์

ย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน

เสียงรถกระบะคันเก่าเลี้ยวเข้ามาจอดที่หน้าบ้านสองชั้นหลังใหญ่แต่ข้าวของภายในบ้านกลับไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน ‘อนุพงศ์’ พาร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลเข้ามาในบ้านก่อนจะทรุดตัวหมดเรี่ยวแรงลงบนพื้น

“พ่อ !”

เด็กหญิงวัยสิบขวดพูดออกมาเสียงดังด้วยความตกใจพร้อมกับวิ่งเข้ามาหาอนุพงศ์

“พ่อ พ่อคะ…แม่ ! พ่อบาดเจ็บอีกแล้วค่ะ มาดูพ่อหน่อย”

‘ขนมผิง’ เรียกให้ ‘ใบบัว’ แม่แท้ ๆ ของเธอให้เข้ามาดูอาการอนุพงศ์ที่นอนครวญครางเจ็บเจียนตาย ดวงตากลมโตมองสำรวจร่างกายอนุพงศ์ก็พบว่าเขาโดนยิง เด็กสาวสั่นระริกด้วยความสงสารพ่อ ไม่นานมากใบบัวก็รีบวิ่งออกมาจากห้องครัวด้วยความตกใจ

“คุณคะ…ผิงไปหยิบโทรศัพท์มาให้แม่”

“อย่า อย่าเรียกรถพยาบาล…”

นํ้าเสียงของคนใกล้จะหมดแรงเอ่ยออกมา ขนมผิงไม่ได้ฟังคำพูดอนุพงศ์ เธอรีบวิ่งไปหยิบโทรศัพท์ปุ่มกดเครื่องเก่ามายื่นให้ใบบัว

“แต่คุณโดนยิงต้องไปโรงพยาบาล ฉันขอร้องเถอะค่ะ รอบนี้มันหนักมากจริง ๆ” ใบบัวเอ่ยพูดเสียงสั่น

“เราตายแน่ถ้าผมไปโรงพยาบาล”

“แล้วคุณจะให้ฉันทำยังไงพงศ์”

“ทำแผลให้ผม มันไม่ได้โดนจุดสำคัญ”

อนุพงศ์พยายามเค้นเสียงพูด ทั้งใบบัวและขนมผิงก็พากันพยุงร่างอนุพงศ์มานอนลงบนเตียงนอนก่อนจะหยิบกล่องอุปกรณ์ทำแผลออกมา ขนมผิงนั่งกอดเข่ามองอนุพงศ์ที่กำลังใช้แอลกอฮอล์ราดลงแผลตนเองพร้อมกับเสียงครวญครางที่ร้องออกมาด้วยความทรมาน ข้างกายกันมีใบบัวที่นั่งร้องไห้และคอยช่วยสามีทำแผล ยังโชคดีที่กระสุนแค่เฉียดและไม่โดนจุดสำคัญจึงทำให้การทำแผลผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้ร่างของอนุพงศ์เองก็ยังคงนอนพักรักษาตัวอยู่บนเตียงหลังทำแผลเสร็จ

“เมื่อไหร่คุณจะเลิกทำงานนี้สักที หรือต้องรอให้ตายไปก่อนถึงจะเลิก”

“ถ้าผมหยุด แล้วครอบครัวเราจะอยู่ยังไง ไหนจะหนี้อีกหลายล้าน คุณกับลูกรับผิดชอบไหวเหรอ”

“คุณไปทำงานอื่นก็ได้นี่ งานที่มันไม่อันตรายแบบนี้”

“ไม่มีงานอื่นที่ได้เงินดีขนาดนี้แล้ว…”

ขนมผิงนั่งฟังพ่อกับแม่คุยกันด้วยความอยากรู้ เธอรู้แค่ว่างานของอนุพงศ์อันตรายมาก แต่มันก็แลกมาด้วยเงินก้อนโต อนุพงศ์ไม่เคยบอกใบบัวหรือเธอเลยว่างานของเขาเกี่ยวกับอะไรและทำที่ไหน อนุพงศ์จะชอบหายไปทำงานทีละสองสามอาทิตย์หรือบางทีเป็นเดือน ไปแต่ละทีก็ติดต่อยาก ทิ้งให้เธอกับแม่ต้องอยู่ด้วยความหวังอย่างลำพัง หวังว่าทุกครั้งที่อนุพงศ์รอดกลับมาเขาจะไม่เป็นอะไรมาก และเหตุการณ์อย่างวันนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว

“คุณบอกฉันสักทีได้มั้ยว่าคุณไม่ได้ทำงานผิดกฎหมายพงศ์”

“ผมสัญญา หมดนี้แล้วผมจะหยุด”

มันเป็นเหมือนเดิมอีกแล้ว อนุพงศ์ไม่ยอมบอกถึงงานที่ตนเองทำอยู่ สาเหตุที่พ่อของเธอต้องทำงานเสี่ยงอันตรายแบบนี้เพราะครอบครัวถูกคนไว้ใจหักหลัง ขโมยเงินและของสำคัญไปหมด แถมยังทำให้กิจการรับจำนำของครอบครัวขนมผิงต้องพังยับเยินไม่เป็นท่า ถึงแม้ตำรวจจะจับตัวคนร้ายได้แต่ทรัพย์สินของครอบครัวเธอก็ถูกนำไปละลายลงบ่อนพนันหมดแล้ว แถมคนร้ายยังถูกประกันตัวออกมาและหนีออกนอกประเทศไป พอตกที่นั่งลำบาก ไม่มีเงินสำรองในการหมุนก็เกิดปัญหาจนต้องไปกู้ยืมธนาคาร ธุรกิจโรงรับจำนำปิดตัวลงเพราะปัญหาหลายอย่าง พอเริ่มธุรกิจใหม่ก็มีแต่พังกับพัง ขาดทุน และเป็นหนี้เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ จนอนุพงศ์ต้องถอนตัวออกมาและก้าวเข้าสู่อาชีพนี้

5 ปีต่อมา

เกือบสิบปีแล้วที่อนุพงศ์พงศ์ทำงานเสี่ยงอันตรายแบบนี้ ตั้งแต่ขนมผิงอายุ 5 ขวบ จนตอนนี้อายุของเธอครบ 15 ขนมผิงเรียนจบชั้นมัธยมต้น เธอถือใบประกาศนียบัตรกลับมาที่บ้านเพื่อจะอวดกับพ่อแม่ แต่พอกลับมาถึงก็เห็นตำรวจและเจ้าหน้าที่รายล้อมบริเวณบ้านเอาไว้หมด ชาวบ้านแถวนั้นมามุงดูขนมผิงยืนตัวแข็ง หัวใจเต้นแรง งุนงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับบ้านของเธอ

“หนู…”

เสียงของใครบางคนแทรกเข้ามาในโซนประสาท จนทำให้ขนมผิงดึงสติกลับมา ปรากฏว่าเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

“คะ ?”

“หนูคือขวัญจิราลูกสาวของใบบัวใช่ไหม”

“ค่ะ…มันเกิดอะไรขึ้นเหรอคะ ทะ ทำไม…”

“หนูฟังลุงให้ดีนะลูก แม่ของหนู ไม่อยู่แล้ว”

เมื่อได้ยินคำพูดนั้นสมองของเธอก็อื้ออึงไปหมด หัวใจแตกสลายร่างกายแทบหมดเรี่ยวแรง นํ้าตามันไหลพรากออกมาจากดวงตาแบบไม่มีเหตุผล

“ไม่จริง…”

“…”

“แม่หนู ไม่ได้เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

ขนมผิงราวกับคนเสียสติ เธอทิ้งใบประกาศนียบัตรแล้ววิ่งฝ่าเจ้าหน้าที่เข้าไปภายในบ้านเพื่อจะดูศพของใบบัว

“ใบบัว…อย่าทิ้งผมไป ใบบัว !”

เธอยืนนิ่งเมื่อเห็นอนุพงศ์ร้องไห้โวยวายเหมือนคนเสียสติ เจ้าหน้าที่กำลังพยายามพาร่างเขาออกจากศพที่นอนจมกองเลือด ชิ้นส่วนของศพแทบแยกไม่ออกว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหน ขนมผิงสติหลุด ภาพตรงหน้าพร่าเบลอ กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้ง เธอกรีดร้องออกมา พยายามสะบัดร่างกายออกเจ้าหน้าที่แล้วเข้าไปกอดอนุพงศ์

“พ่อคะ…พ่อ หนูอยู่นี่ ฮึก…”

กลั้นไม่ไหวแล้ว นํ้าตามันไหลออกมาไม่หยุด สองพ่อลูกถูกเจ้าหน้าที่นำตัวออกไปจากเหตุการณ์น่าสลด

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นอนุพงศ์และขนมผิงก็จัดทำพิธีศพง่าย ๆ ให้กับใบบัว อนุพงศ์เชื่อว่าการตายของภรรยาไม่ปกติ แต่ตำรวจหรือเจ้าหน้าที่ก็สรุปตรงกันว่าเป็นอุบัติเหตุ ทั้งที่สภาพศพมันไม่ควรสรุปการตายเป็นแบบนั้น อนุพงศ์เสียใจกับการจากไปของภรรยา เขาทำทุกวิถีทางเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้กับเธอแต่ก็ไม่เป็นผล สุดท้ายอนุพงศ์ก็กลายเป็นคนเสียสติจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ส่วนขนมผิงก็ยังติดใจกับสาเหตุการเสียชีวิตของใบบัวมาตลอด และสักวันเธอจะต้องหาคำตอบให้ได้

เวลาล่วงเลยผ่านมาจนกระทั่งขนมผิงเรียนจบมัธยมปลาย โดยที่เธอเป็นคนหาเงินส่งตัวเองเรียนมาตลอดและยังคอยดูแลพ่อที่เสียสติอย่างอนุพงศ์ หลังจากการจากไปของใบบัว อนุพงศ์ก็ไม่ได้กลับไปทำงานอีกเลย ถึงแม้บางครั้งจะมีคนแปลก ๆ มาคอยจับตามองที่หน้าบ้านของเธอก็ตาม

“พ่อคะ…หนูสอบได้ทุนเรียนมหาลัยที่กรุงเทพ ฯ เราย้ายไปอยู่กรุงเทพ ฯ กันนะ” เสียงหวานเอ่ยกับชายเสียสติตรงหน้า

“ไม่ไป…ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่กับภรรยาที่นี่”

“เราต้องไปค่ะ แล้วจะพาแม่ไปด้วย ดีมั้ยคะ ?”

“ไปด้วย ไปด้วย…ใบบัวไปด้วย”

“ใช่ค่ะ แม่ไปด้วย”

กริ๊ง~

เสียงกดกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ขนมผิงหยุดคุยกับอนุพงศ์แล้วมองไปยังต้นเสียง

“รอหนูอยู่ตรงนี้นะคะ เดี๋ยวมาค่ะ”

เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มก็เดินไปที่หน้าบ้าน มีชายสวมสูทดำลงมาจากรถตู้ยืนอยู่หน้ารั้ว

“มีจดหมายมาส่งครับ”

พูดจบชายคนนั้นก็ยื่นจดหมายให้ ขนมผิงรับจากช่องระหว่างรั้วแล้วเอ่ยถามออกไป

“ของใครคะ…”

“ของคุณอนุพงศ์”

“ค่ะ” เธอพยักหน้าตอบน้อย ๆ แล้วชายในชุดสูทก็หายขึ้นไปบนรถตู้

ขนมผิงมองตามจนลับสายตาก่อนจะเดินกลับเข้ามาในบ้าน เธอเก็บจดหมายฉบับนั้นไว้แล้วพาพ่อขึ้นรถเพื่อย้ายไปอยู่กรุงเทพทันที

โรงพยาบาลจิตเวช

ชีวิตใหม่ของเธอและอนุพงศ์เริ่มต้นขึ้นด้วยเงินเก็บหนึ่งก้อน ถึงจะไม่มากนักแต่ก็พอตั้งหลักได้ ขนมผิงอยู่ห้องเช่าเล็ก ๆ ส่วนพ่อของเธอได้รับการรักษาที่โรงพยาบาลรัฐ โดยมีพยาบาลจิตใจดีอย่างฉัตรสุดาเป็นคนดูแลและคอยติดต่อรายงานพฤติกรรมของอนุพงศ์กับขนมผิงเสมอ

“พ่อชอบที่นี่ไหมคะ ที่นี่มีเพื่อนเยอะเลยนะ ต่อจากนี้พ่อจะได้ไม่ต้องเหงาอีกต่อไป”

ขนมผิงชวนอนุพงศ์คุยในตอนที่เธอมาเยี่ยม แล้วในตอนนั้นเอง ฉัตรสุดาก็เดินเข้ามาหา

“น้องผิงคะ มีคนมาขอเยี่ยมคุณอนุพงศ์ค่ะ”

“พอทราบไหมคะว่าเขาเป็นใคร”

“เห็นบอกว่าเป็นคนรู้จักค่ะ”

“ให้เขาเข้ามาเลยค่ะ”

ขนมผิงตอบออกไปไม่นานมาก ก็มีชายสวมสูทดำแต่งตัวเหมือนคนส่งจดหมายแต่คนละคนเดินตรงมาหาเธอและอนุพงศ์

“พี่ฉัตรคะ ผิงฝากดูพ่อแป๊บนึงได้ไหมคะ”

“ได้ค่ะ” ฉัตรสุดาขานรับและพาอนุพงศ์ที่นั่งอยู่บนวิวแชร์เดินออกไปทางอื่น

“สวัสดีค่ะ คุณคือ ?”

“หัวหน้าในที่ทำงานของพ่อเธอ” ชายวัยกลางคนตอบ

“คุณมาพบพ่อของหนู เพราะอะไร…”

“พ่อเธอไม่ได้ทำงานนานมากแล้ว เจ้านายส่งฉันมาตามตัว”

“แต่พ่อของหนูสติไม่ดีนะคะ หนูขอยุติงานของพ่อได้ไหม เขาเป็นแบบนี้คงทำงานต่อไม่ได้แล้ว”

“ฉันเห็นสภาพแล้วก็คงกลับไปทำงานไม่ได้จริง ๆ ไว้ฉันจะรายงานกับเจ้านายให้ แล้วก็ขอแสดงความเสียใจเรื่องแม่ของเธอด้วยนะ”

ชายกลางคนตอบก่อนจะลุกขึ้นจากม้านั่งตัวยาวเพื่อเดินห่างจากขนมผิงไป แต่ขนมผิงกลับเรียกเขาเอาไว้ก่อน

“คุณคะ…”

“…” ชายคนนั้นหยุดยืนนิ่งแต่ไม่ได้หันกลับมามอง

“คุณบอกหนูได้ไหมว่าพ่อทำงานอะไร”

“เธอไม่ควรยุ่งเรื่องนี้” จากนั้นเขาก็เดินห่างออกไป

ทิ้งเพียงความสงสัยที่มันมากกว่าเดิมให้กับคนตัวเล็ก ก่อนที่เธอจะหยิบจดหมายฉบับนั้นออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเปิดอ่านดู มันเป็นจดหมายเรียกตัวกลับไปทำงานและมีตราสัญลักษณ์ไม้กางเขน เหมือนเป็นองค์กรหรือสัญลักษณ์ของแก๊งมาเฟีย…

——————————————————

ตอนนี้มีทั้งตอนปัจจุบันและย้อนจุดเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดในวัยเด็กของขนมผิงนะคะ จะเล่าจนมาถึงเหตุการณ์ปัจจุบันก่อนขนมผิงเข้ามาทำงานที่ตึก Black เลย แนะนำอย่าอ่านข้ามเนื้อหาส่วนนี้นะคะ เดี๋ยวอ่านไม่เข้าใจกัน เพราะค่อนข้างเป็นจุดสำคัญเลย 🫶🏻💖✨

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 118

    ริวเซย์รับหงส์ดำมาไว้กับมือตนเอง เป็นการส่งต่อตำแหน่งอย่างสมบูรณ์แบบโดยมี VIP ทุกท่านเป็นพยาน “ผมริวเซย์ โรเลนโซ่ หัวหน้าองค์กรคนใหม่ ต่อจากนี้ผมจะทำให้องค์กรของเราเติบโตมากยิ่งขึ้น ทำผลงานออกมาให้มากยิ่งขึ้น หวังว่าทุกคนจะให้ความไว้หวังใจกับผมอย่างที่เคยมีให้กับคนก่อน ๆ และวันนี้ผมขอใช้โอกาสนี้บอ

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 117

    เกิดความเงียบไปชั่วขณะ ริวเซย์จับมือบางขึ้นมาก่อนที่อะไรบางอย่างจะถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยออกมา “แต่งงานกับริวนะ” ขนมผิงได้ยินคำนั้นเธอก็เปิดเปลือกตาขึ้น เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ริวเซย์ขอเธอแต่งงาน ภาพตรงหน้าคือแฟนหนุ่มของตนเองที่นั่งคุกเข่าขอแต่งงาน นํ้าตาของหญิงสาวไหล

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 116

    “ขอบคุณนะคะ ผิงขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากจริง ๆ สำหรับการต้อนรับครั้งนี้” ขนมผิงเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนที่เธอจะก้มกราบลงบนตักของเซโก๊ะ แล้วก้มกราบลงหน้าขาของราเชนทร์ต่อ ภาพแฟนสาวกับพ่อแม่ที่แสนจะอบอุ่นทำให้ริวเซย์ที่มองอยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วในตอนนั้นเองนิกก็เดินเข้ามาเห็นพอดี เขามาหยุดอยู่ข

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 115

    “อยากได้กำลังใจแบบไหนดี ?” “กำลังใจแบบฟิน ๆ” พูดจบก็ขยิบตาให้แฟนหนุ่ม ทำให้ริวเซย์ตะบะแตกผลักร่างสวยนอนใต้ร่างทันที เขาไม่รอช้าก้มหน้ากระซิบที่ข้างใบหูขาวเบา ๆ “ได้ฟินทั้งคืนแน่” พูดจบผ้าห่มก็ถูกจับขึ้นมาคลุมร่างคนทั้งสอง จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้ผ้าห่มก็กินเวลาไปค่อนข้างนานพอสมควร… พอตกลงท

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 114

    “ถ้ามัวแต่เก็บเรื่องในอดีตมาคิด ชีวิตมันจะมีความสุขกับปัจจุบันได้ยังไง” ราเชนทร์เอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ความจริงเขาทราบมาตั้งแต่แรกแล้วว่าสองคนนี้ชอบกัน ที่เสนอเงื่อนไขกับขนมผิงไปในวันนั้นมันคือแผนที่ช่วยให้ลูกชายตนเองสมหวังกับความรัก ราเชนทร์มั่นใจว่ายังไงก็ตามที่สองคนนี้ได้ใกล้ชิดกัน ดูแลกันในยามยากลำบาก ค

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 113

    “ตอนฉันขอร้องเธอเองก็ไม่ยอมปล่อย จำได้ใช่ไหม” พูดจบขนมผิงก็ลงแรงที่ส้นเท้าแรงมากกว่าเดิมจนเลือดไหลจากแผลที่บาดลึก “ลองนึกดูสิว่าขนาดแกนอนใต้เท้าฉันแค่ชีวิตเดียว ยังทรมานขนาดนี้ แต่ตอนที่ฉันโดนมีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของฉัน” ขนมผิงพูดจบก็ยอมขยับเท้าออกจากหน้าท้องไดอาน่า เธอนิ่งมองไดอาน่าที่นอนร้องไห้ก

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 67

    37 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย เป็นบ้าอะไร ? สาวใช้คนใหม่… นั้นคงเป็นหน้าที่ของเธอตลอดการอยู่ที่นี่ ทุกคนมองมาที่ขนมผิงเป็นจุดเดียวก่อนที่มณีจะเอ่ยอธิบายขึ้นมาเพราะชุดที่เธอสวมไม่ใช่ชุดในหน้าที่ของตนเอง “หนูผิงพึ่งเข้ามาทำงานเมื่อช่วงเย็นของวันนี้เองค่ะคุณผู้ชายคุณผู้หญิง จบงานว

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-26
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 59

    33 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย อยากเจอ เช้าในวันต่อมาขนมผิงรู้สึกตัวตื่น เธอกวาดสายตามองสำรวจห้องเช่นเคย วันนี้เป็นเหมือนเดิม เขาไม่อยู่ ขาเรียวก้าวลงจากเตียงนอน พยุงร่างกายที่ระบมไปทั้งร่างเดินมุ่งตรงไปยังห้องน้ำ แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นร่างของริวเซย์นอนแช่ในอ่าง ฟองสบู่อยู

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 56

    ขนมผิงได้แต่นอนปลอบใจตัวเองว่าต้องทนต่อไป แม้ตอนนี้ร่างกายของเธอแทบจะทนไม่ไหวแล้วก็ตาม ไม่รู้ว่าใช้เวลาบนเตียงนานไปเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้ริวเซย์ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด เขายังคงจับร่างเล็กเปลี่ยนท่ากระแทกไปเรื่อย ๆ ด้วยการกระทำป่าเถื่อน และเธอก็ต้องยอมอย่างจำนนจนกว่าเขาจะหยุด ในช่วงสายของวันต่อมา ขนมผิงร

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-24
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 55

    31 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย ไม่อยากบ้ามากกว่านี้ (NC) ขนมผิงนอนเกร็งร่างกายไปทั่วร่าง ความเจ็บตรงจุดกลางกายสาวยังคงโถมเข้ามาเรื่อย ๆ เธอสัมผัสได้แค่ความเจ็บแสบ พยายามจะขยับตัวถอยห่างแต่ก็ไม่เป็นผล เอวบางถูกจับกดเอาไว้แน่นด้วยมือแกร่ง เอวสอบเร่งจังหวะกระแทกเข้าสองกลีบสวยไม่ยั้ง

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-24
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status