Partager

บทที่ 4

Auteur: 6RICH
last update Date de publication: 2025-11-17 14:36:50

2

It’ s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย

ชีวิตเด็กทุน

วันเปิดภาคเรียน ปี 1

มหาลัยหรูตรงหน้าขึ้นชื่อว่าเป็นมหาลัยอินเตอร์อันดับหนึ่งของประเทศ นอกจากจะรวยแล้วก็ต้องเก่งมาก มีทั้งนักศึกษาทั้งในไทยและแลกเปลี่ยนมาจากมหาลัยอื่น ๆ จึงทำให้มีหลายเชื้อชาติรวมตัวกันในมหาลัยนี้ แต่ส่วนมากก็เป็นคนไทยและลูกครึ่งไทยกันส่วนใหญ่ สัปดาห์แรกของการรับน้อง ขนมผิงยังไม่มีเพื่อนเพราะไม่กล้าทักใครก่อนเนื่องจากฐานะของตนเองไม่ได้มีมากเท่าคนอื่น ส่วนนักเรียนทุนในแต่ละปี แต่ละคณะก็นับคนได้ เวลาพักเที่ยงขนมผิงนั่งกินข้าวอยู่ใต้ร่มไม้ม้าหินอ่อนเพียงลำพัง เธอเลือกที่จะห่อข้าวมากินเพื่อความประหยัด

“นี่เธอ…ฉันขอนั่งด้วยคนสิ” เสียงของใครบางคนเอ่ยขึ้นด้านหลัง ขนมผิงหันไปมองก็เห็นร่างของหนุ่มสาวหน้าตาดีสองคนมาขอนั่งโต๊ะร่วมกับเธอ สองคนนี้หน้าตาลูกครึ่งออกชัดเจน มีออร่าของคนดังแปลก ๆ ทั้งสวย ทั้งหล่อกันจนขนมผิงแอบประหม่า เธอยิ้มตอบเล็กน้อย

“อื้อ” ตอบแล้วก็หันมาสนใจข้าวกล่องตรงหน้าตนเองต่อ

“เธอชื่ออะไร ฉันมิซากะ ยูกินะ ส่วนนี้ คิม เจควอน เพื่อนฉันเอง เรามารวมกลุ่มกันดีไหม” ยูกิเอ่ยออกมาพร้อมกับแนะนำตัวเองและเพื่อนชายคนสนิท เธอคงเป็นลูกครึ่งญี่ปุ่น ส่วนคนที่มาด้วยน่าจะเป็นเสี้ยวเกาหลี หน้าตาเขาเพอร์เฟคเหมือนพวกไอดอลหรือดาราก็ไม่ปาน

“เราขนมผิง เรียกผิงเฉย ๆ ก็ได้”

“นั่งตรงนี้คนเดียวเหรอ” เจควอนเอ่ยถามขึ้นพร้อมกับตักเมนูอาหารของลูกคนรวยเข้าปาก ขนาดโรงอาหารของที่นี่ยังหรู แต่ละจานก็แพง ๆ ทั้งนั้น ขนมผิงไม่กล้าซื้อกิน ถึงแม้บางครั้งเธออยากจะลองกินมันสักครั้งก็ตาม

“ใช่…เรายังไม่มีเพื่อนอ่ะ”

“ดีเลย งั้นก็ไปด้วยกันนี่แหละ”

“แต่…เราไม่ได้รวยนะ ขนาดข้าวยังห่อมากินเลย เธอสองคน โอเคใช่ไหม…”

“เลือกเพื่อนต้องเลือกฐานะด้วยรึไง ไม่จำเป็นต้องมองที่ฐานะเสมอไป”

“จริง แกไม่ต้องไปซีเรียสหรอก” เจควอนและยูกิพูดออกมาแบบเป็นกันเอง ทำให้ขนมผิงหายเกร็งและเป็นกันเองมากขึ้น เธอยิ้มตอบและเอ่ยออกมา

“แล้วทำไมถึงพากันมานั่งข้างนอกล่ะ”

“ข้างในคนเยอะ ไม่ชอบเท่าไหร่”

“คืองี้ เจควอนค่อนข้างมีชื่อเสียงอ่ะ คนมองมันเยอะ เห็นแกนั่งอยู่คนเดียวเลยขอมานั่งด้วย” พอได้ยินแบบนี้ขนมผิงก็พอจะเข้าใจว่าทั้งสองคงเป็นคนมีชื่อเสียงพอสมควร เพราะตลอดการนั่งทานข้าวกันอยู่ก็มีสายตาของนักศึกษาหลายคนมองมาเป็นระยะ

“เราก็ไม่ชอบเหมือนกัน”

“แกอยากลองชิมของฉันดูป่ะ ฉันอยากลองกินข้าวกล่องของแกบ้างอ่ะ หอมน่ากินจัง” ยูกิเอ่ยออกมาแล้วมองข้าวกะเพราไข่ดาวในกล่องข้าวขนมผิง

“ได้สิ…” ขนมผิงตอบแล้วตักข้าวตนเองแลกกับยูกิ สองสาวแลกข้าวกันกินอย่างเป็นกันเองจนขนมผิงรู้สึกถูกชะตากับยูกิมาก เธอดูแรง แต่ใจดีและเป็นกันเองแถมยังไม่ถือตัวอีก และนับจากวันนั้นมาทั้งสามคนก็จับกลุ่มไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด จะมีบางครั้งที่สองสาวมักจะแยกไปกันเอง เพราะเจควอนก็มีกลุ่มเพื่อนผู้ชายของตนเองอยู่อีกกลุ่มตอนที่ทำกิจกรรมรับน้อง

สัปดาห์ที่สองของการเปิดภาคเรียน

“วันนี้เจคไม่ได้มาพร้อมแกเหรอ” ขนมผิงเอ่ยถามคนข้างกายในขณะที่พวกเธออยู่บนห้องเรียนแล้ว เช้านี้ขนมผิงเห็นยูกิมาเรียนคนเดียวจึงถามออกไป

“มันบอกเดี๋ยวมาพร้อมกลุ่มเพื่อนผู้ชายมันนั่นแหละ” เธอตอบ สายตายังคงจับจ้องมองหน้าจอมือถืออยู่

ขนมผิงได้ยินเช่นนั้นก็เงียบ เธอเตรียมอุปกรณ์การเรียนขึ้นมาเพื่อรออาจารย์เข้า ในขณะนั้นเพื่อน ๆ ในเซคก็ต่างทยอยเดินเข้ามา แต่กลับมีหนึ่งกลุ่มที่สาว ๆ ในห้องแทบเก็บอาการตนเองไม่ไหว ถึงจะมีผู้หญิงน้อยแต่พวกเธอก็กรี๊ดกันเสียงดังจนขนมผิงตกใจ ส่วนยูกินิ่งเฉย ขนมผิงหันไปมองทางเข้าห้องเรียนก็เห็นกับห้าหนุ่มหล่อที่เดินเข้ามาในห้องเรียน เจควอนเดินเข้ามาพร้อมกับแบดซ์ ริวเซย์มาพร้อมกับเคเลน และคนสุดท้ายคือ ไคโร หนุ่มหน้านิ่งที่หล่อเหลาราวกับรูปปั้น แต่ละคนมีความหล่อเหลากันคนละแบบเพราะหน้าตาออกไปทางคนละเชื้อชาติอย่างชัดเจน

เจควอนหล่อแบบไอดอลหรือพวกดาราที่ดาเมจทำลายล้าง แบดซ์ หน้าตาหล่อคมและแบดบอยสมชื่อ เขาดูดุ เคเลนหล่ออบอุ่นดูเป็นเด็กเรียน ลูกครึ่งทางฝั่งยุโรป ไคโรหล่อนิ่งความเย็นชาออกมาอย่างชัดเจน ขยับนิดหน่อยก็ดูมีเสน่ห์ไปหมด ส่วนคนสุดท้าย หล่อร้าย ดูโหดและน่ากลัว ขนมผิงหลบสายตาแล้วหันกลับมาสนใจอุปกรณ์การเรียนตัวเองต่อ

“พวกนี้ เพื่อนกูเอง” เจควอนเดินเข้ามาทักยูนภดลแล้วบอก

“พอจะรู้จักบ้างแล้ว พวกนายนั่งสิ ส่วนนี้ขนมผิง เพื่อนฉันเองแล้วก็เพื่อนพวกนายด้วย” ยูกิหันไปคุยกับสี่หนุ่มแบบไม่มีอาการเขินอายหรือเกร็งเหมือนสาว ๆ คนอื่นในห้อง

“เอ่อ…หวัดดี” ขนมผิงหันไปยิ้มเจื่อนทักทายเพื่อน แล้วสี่หนุ่มก็เดินเลือกที่นั่ง เจควอนนั่งลงข้างยูกิ แบดซ์ เคเลน ไคโร นั่งถัดไป แต่มีคนเดียวที่เดินมานั่งลงข้างกายขนมผิง เธอเหลือบมองคนข้างกายเล็กน้อยแล้วขยับโต๊ะห่างออกมาเว้นระยะ

“นั่งข้างเธอแล้วกัน…” ริวเซย์บอกด้วยสีหน้าเรียบ ขนมผิงจึงพยักหน้าตอบแล้วใช้โอกาสนั้นมองสำรวจใบหน้าคนข้างกาย ริวเซย์ตัดผมทรงวูฟคัทสีดำ ผมหน้าตกลงมาแสกกลางออกแนวเซอร์ ๆ ทำให้เห็นดวงตาคู่นั้นไม่ชัดเจนเท่าไหร่ เขาสวมชุดนักศึกษาพับแขนอวดรอยสักที่แขน เสื้อนักศึกษาปลดกระดุมสองสามเม็ด หน้าออกไปทางญี่ปุ่นผสมอังกฤษ เขาสูงเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบ สวมต่างหูไม้กางเขนและสร้อยคอ เธอสำรวจอย่างถี่ถ้วนพลันหัวใจก็เต้นโครมครามเมื่อดวงตาคมกริบหันมามอง

“…มองอะไร”

“ปะ เปล่า…เราแค่…เอ่อ นายหน้าตาดี…” ขนมผิงบอกเสียงติดขัดแล้วเม้มปากแน่น

“มีคนบอกแบบนั้นเยอะ”

“….” ขนมผิงเงียบ เธอพยายามโฟกัสกับการเรียนและท่องเอาไว้ว่าเพื่อน เธอจะใจแตกกับเพื่อนกลุ่มเดียวกันไม่ได้ ถึงแม้เขาจะหล่อมากแค่ไหนก็ตาม ขนมผิงท่องในใจ

“มีปากกาไหม”

“มี นายไม่มีเหรอ ยืมเราก่อนไหม”

“อืม” ว่าแล้วขนมผิงก็หยิบปากกาให้คนข้างกายยืม หลังจากวันนั้นเธอและเขาก็คุยกันมากขึ้นเรื่อย ๆ งานคู่ก็คู่กันมาตลอดกระทั่งถึงปีสี่

ปี 4 เทอม 1

ปัจจุบันนี้ทุกคนต่างมีแฟนกันไปเกือบทั้งกลุ่ม ริวเซย์คบกับรุ่นน้องที่เรียนอยู่ต่างประเทศ แบดซ์กลับไปคบกับแฟนเก่า ส่วนยูกิและเจควอนก็ดันกินกันเอง เคเลนโสด ส่วนไคโรมีคู่หมั้น กลายเป็นว่ามีแค่ขนมผิงและเคเลนที่ตอนนี้โสดสนิท แต่เธอก็ยังไม่อยากโฟกัสเรื่องนั้นเท่าไหร่นัก มันมีอะไรอีกหลายอย่างให้จัดการ

ครืด~ ครืด~

ในขณะที่ขนมผิงกำลังทำงานอยู่ร้านพาร์ทไทม์ร้านประจำที่ตนเองทำมาสักพักใหญ่ ๆ อยู่นั่นก็มีเสียงโทรศัพท์เรียกเข้า เธอหยิบออกมาจากผ้ากันเปื้อนแล้วกดรับสายทันที

“สวัสดีค่ะ”

(น้องผิง ตอนนี้คุณอนุพงศ์เกิดอุบัติเหตุค่ะ โดนแทงที่ท้องต้องผ่าตัดด่วน รีบไปที่โรงพยาบาลนฤทัยตอนนี้เลยนะคะ) ฉัตรสุดาพี่พยาบาลที่คอยดูแลพ่อของเธออยู่โรงพยาบาลจิตเวชโทรมาบอกข่าวร้ายกับขนมผิง ทำให้ร่างกายคนตัวเล็กแทบหมดแรง เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนเองได้ยิน

“…ค่ะ ผิงจะรีบไป” เธอตอบเสียงสั่นแล้วกดตัดสาย

“พี่เมทัสคะ ผิงขอลางานนะคะ พ่อผิงประสบอุบัติเหตุค่ะ” ขนมผิงรีบเดินมาที่หน้าเคาน์เตอร์แล้วถอดผ้ากันเปื้อนออก พี่เมทัสที่เธอเรียกคือเจ้าของร้านเบอร์เกอร์รี่ที่นี่

“ให้พี่ไปส่งไหม”

“ไม่เป็นไรค่ะ ผิงไปเอง…” เธอตอบออกมาอย่างเร่งรีบก่อนจะออกเดินทางไปยังโรงพยาบาลนฤทัยทันที

ขนมผิงใช้เวลาเดินทางไม่นานมากก็มาถึง และตอนนี้อนุพงศ์ก็กำลังอยู่ในห้องผ่าตัด เธอนั่งร้องไห้ กระวนกระวายกลัวว่าพ่อจะเป็นอะไรไป

ครืด~

พี่ฉัตร : พ่อผิงหนีออกจากโรงพยาบาล ทางเราตามเจอตัวก็เกือบไม่รอดแล้ว ตำรวจบอกว่ามีคนลอบทำร้าย

พี่ฉัตร : ผิงอย่าลืมมาที่สถานีตำรวจนะ

ขนมผิง : ค่ะ

เธอพิมพ์ตอบข้อความฉัตรสุดากลับไปด้วยนํ้าตา…

ขนมผิงเหลือบมองเวลาตอนนี้ก็นานมากแล้วกระทั่งรอไปเกือบสามชั่วโมงคุณหมอก็เดินออกมาจากห้องผ่าตัด

“ญาติคุณอนุพงศ์ใช่ไหมครับ”

“ค่ะ หนูเป็นลูกสาว”

“ตามหมอมาที่ห้องนะครับ”

“….” เธอพยักหน้าตอบแล้วเดินตามคุณหมอไปยังห้องพักส่วนตัว คุณหมอนภดลจัดการกับตนเองเรียบร้อยก็เดินออกมานั่งคุยกับขนมผิงที่นั่งรออยู่บนเก้าอี้อยู่ก่อนแล้ว

“อาการของคุณอนุพงศ์ค่อนข้างหนักและเสียเลือดมาก แผลโดนแทงบริเวณตับ เสียหายรุนแรงจนเราไม่สามารถซ่อมแซมหรือรักษาตับเดิมเอาไว้ได้ ผมจึงเปลี่ยนตับใหม่เพื่อรักษาชีวิตคนไข้ไว้ครับ ทีนี้ค่ารักษาจะสูงมาก ค่าผ่าตัดทั้งหมดรวมค่ารักษาต่าง ๆ อยู่ที่สี่ล้านห้าครับ คุณขวัญจิราสะดวกชำระเลยไหมครับ”

“สี่ล้านห้าเลยเหรอคะ…” ขนมผิงตอบออกมาเสียงสั่นพร้อมกับสีหน้าซีดเผือด เงินมากมายขนาดนั้นเธอจะไปหามาจากไหนกัน

“ครับ คุณอนุพงศ์ถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลเอกชนที่ใกล้ที่สุดเนื่องจากโรงพยาบาลของเรามีอวัยวะพร้อมสำหรับเปลี่ยนทันที หากนำไปส่งที่โรงพยาบาลอื่นที่ต้องเดินเรื่องก่อนจะใช้เวลานาน คนไข้อาจจะเสียเลือดมากและอาจจะไม่รอดได้”

“เข้าใจแล้วค่ะ หนูขอผ่อนจ่ายได้ไหมคะคุณหมอ หนูมียังไม่ถึง…ช่วยหนูหน่อยนะคะ”

“ผมจะออกค่าใช้จ่ายให้ก่อนก็แล้วกันนะครับ ส่วนคุณขวัญจิราหามาคืนผมให้ครบในระยะเวลาสามเดือนได้รึเปล่า” ถึงมันจะเร็วอยู่ดี แต่อย่างน้อยก็มีเวลาหา ต้องดิ้นรนทุกวิถีทางเพราะคุณหมออุตส่าห์ช่วย

“ได้ค่ะ…หนูจะรีบหามาคืนคุณหมอให้เร็วที่สุด ขอบคุณมากเลยนะคะที่ช่วย”

“ผมได้ยินมาว่าคนไข้เป็นผู้ป่วยจิตเวชด้วย ผมเลยอยากช่วยครับ ปกติคนไข้ของเราไม่ค่อยเจอเคสแบบนี้มาก่อนด้วย”

“ใช่ค่ะ…พ่อเสียแม่ไป เลยทำให้แกกลายเป็นแบบนี้ ยังไงก็ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะ” ขนมผิงเอ่ยออกมาอีกครั้งทั้งนํ้าตาก่อนจะยกมือไว้ ถ้าเธอไม่เจอคุณหมอนภดลก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอนุพงศ์จะรอดไหม ไหนจะเรื่องค่าใช้จ่ายอีกด้วย

2 วันต่อมา

ขนมผิงเดินทางกลับมาที่บ้านเกิดของตนเองอีกครั้ง บ้านหลังเดิมที่เคยอยู่กับพ่อและแม่ เธอพยายามค้นทั่วบ้าน ทุกซอก ทุกมุม เพื่อหาหลักฐานอะไรบางอย่างเกี่ยวกับงานของอนุพงศ์ เหตุการณ์ที่โดนแทงครั้งนี้ก็อาจจะเกี่ยวข้องกับงานเก่าของเขาก็ได้ แต่พอค้นหาหมดแล้วก็ไม่พบหลักฐานหรืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว จนเธอเริ่มหมดหวัง ซมซานมาที่กรุงเทพ ฯ เพื่อมาเยี่ยมอนุพงศ์ ขนมผิงนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียงพ่อ แล้วไม่นานมากพยาบาลก็เข้ามาเช็ดตัวเปลี่ยนชุดให้คนไข้ เธอนั่งรอและมองทุกเหตุการณ์จนกระทั่งสายตาเหลือบมองเห็นรอยสักไม้กางเขนที่หลังคออนุพงศ์ รอยสักนั้นเป็นอันเดียวกันกับสัญลักษณ์บนจดหมายที่ชายชุดดำส่งมาให้ก่อนที่เธอจะย้ายมาอยู่กรุงเทพ ฯ

“เปลี่ยนชุดให้คุณอนุพงศ์เรียบร้อยแล้วนะคะ” พยาบาลวัยกลางคนเอ่ยบอก

“ขอบคุณค่ะ” ขนมผิงพยักหน้าตอบแล้วส่งยิ้มให้ ก่อนที่พยาบาลสองคนจะเดินออกจากห้องไป

เธอนั่งมองหน้าพ่อที่ยังคงนอนหลับอยู่ก่อนจะยกมือขึ้นปาดนํ้าตาที่เอ่อคลอเบ้าไม่หยุดออก

“หนูจะไม่ปล่อยให้พ่อโดนทำร้ายแบบนี้ต่อไป แล้วหนูก็จะทวงคืนยุติธรรมให้แม่เอง พ่อไม่ต้องห่วงแล้วรีบตื่นขึ้นมาได้แล้วนะคะ” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เธอมาเยี่ยมอนุพงศ์ได้พักใหญ่แล้วจึงปลีกตัวออกมาจากห้องพักฟื้นแล้วกลับมาที่ห้องพักของตนเอง

ขนมผิงพยายามค้นหาสัญลักษณ์นั้นและหางานอื่นทำไปด้วย ไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับสัญลักษณ์นั้นเลยแต่ยังโชคดีที่มีงานหนึ่งกำลังหาคน เงินหนา และทำแค่คืนเดียว คืนเดียวหลายหมื่นแต่กฎเยอะและเสี่ยง ไม่มีข้อมูลเกี่ยวกับงานเช่นกัน มีแค่เบอร์ติดต่อ ขนมผิงลังเลก่อนจะหยิบมือถือมากดเบอร์แล้วโทรออก รอไม่นานมากปลายสายก็กดรับ

(โทรมาติดต่องานใช่ไหมคะ) หญิงวัยสามสิบต้น ๆ ถาม สำเนียงของเธอดูเหมือนไม่ใช่คนไทย

“ค่ะ”

(ฉันจะส่งสถานที่ และนัดวันดูตัวไปให้คุณค่ะ)

“แล้วต้องทำยังไงบ้างคะ”

(ถ้าผ่านการเลือก ฉันจะแจ้งอีกที ขอบคุณค่ะ)

พูดจบปลายสายก็ตัดไปทันที ขนมผิงมองด้วยความงงก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ไม่นานมากก็มีเมลแจ้งเข้ามานัดสถานที่และวันดูตัวมาให้ หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นขนมผิงก็ได้ไปดูตัวในตึกลึกลับแห่งนั้นตามวันเวลา สามวันต่อมาเธอก็ได้รับแจ้งว่าผ่านการเข้าไปทำงาน จึงเป็นเหตุผลให้เธอต้องมาโผล่อยู่ตึก Black swan อีกรอบ…

(จบพาร์ทย้อนอดีต)

ตอนนี้เป็นเหตุการณ์ไล่มาจากอดีตนะคะ จนถึงตอนปัจจุบันที่เกริ่นในบทนำ

ส่วนเรื่องของพี่แบดซ์กับเจควอนมีแล้วนะคะ จบแล้วทั้งสองเรื่อง ตามอ่านกันได้น๊า 💗💗💗

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 118

    ริวเซย์รับหงส์ดำมาไว้กับมือตนเอง เป็นการส่งต่อตำแหน่งอย่างสมบูรณ์แบบโดยมี VIP ทุกท่านเป็นพยาน “ผมริวเซย์ โรเลนโซ่ หัวหน้าองค์กรคนใหม่ ต่อจากนี้ผมจะทำให้องค์กรของเราเติบโตมากยิ่งขึ้น ทำผลงานออกมาให้มากยิ่งขึ้น หวังว่าทุกคนจะให้ความไว้หวังใจกับผมอย่างที่เคยมีให้กับคนก่อน ๆ และวันนี้ผมขอใช้โอกาสนี้บอ

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 117

    เกิดความเงียบไปชั่วขณะ ริวเซย์จับมือบางขึ้นมาก่อนที่อะไรบางอย่างจะถูกสวมเข้าที่นิ้วนางข้างซ้าย หลังจากนั้นเขาก็เอ่ยออกมา “แต่งงานกับริวนะ” ขนมผิงได้ยินคำนั้นเธอก็เปิดเปลือกตาขึ้น เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ริวเซย์ขอเธอแต่งงาน ภาพตรงหน้าคือแฟนหนุ่มของตนเองที่นั่งคุกเข่าขอแต่งงาน นํ้าตาของหญิงสาวไหล

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 116

    “ขอบคุณนะคะ ผิงขอบคุณคุณพ่อคุณแม่มากจริง ๆ สำหรับการต้อนรับครั้งนี้” ขนมผิงเอ่ยออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนที่เธอจะก้มกราบลงบนตักของเซโก๊ะ แล้วก้มกราบลงหน้าขาของราเชนทร์ต่อ ภาพแฟนสาวกับพ่อแม่ที่แสนจะอบอุ่นทำให้ริวเซย์ที่มองอยู่อดที่จะยิ้มไม่ได้ แล้วในตอนนั้นเองนิกก็เดินเข้ามาเห็นพอดี เขามาหยุดอยู่ข

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 115

    “อยากได้กำลังใจแบบไหนดี ?” “กำลังใจแบบฟิน ๆ” พูดจบก็ขยิบตาให้แฟนหนุ่ม ทำให้ริวเซย์ตะบะแตกผลักร่างสวยนอนใต้ร่างทันที เขาไม่รอช้าก้มหน้ากระซิบที่ข้างใบหูขาวเบา ๆ “ได้ฟินทั้งคืนแน่” พูดจบผ้าห่มก็ถูกจับขึ้นมาคลุมร่างคนทั้งสอง จากนั้นสิ่งที่เกิดขึ้นภายใต้ผ้าห่มก็กินเวลาไปค่อนข้างนานพอสมควร… พอตกลงท

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 114

    “ถ้ามัวแต่เก็บเรื่องในอดีตมาคิด ชีวิตมันจะมีความสุขกับปัจจุบันได้ยังไง” ราเชนทร์เอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ความจริงเขาทราบมาตั้งแต่แรกแล้วว่าสองคนนี้ชอบกัน ที่เสนอเงื่อนไขกับขนมผิงไปในวันนั้นมันคือแผนที่ช่วยให้ลูกชายตนเองสมหวังกับความรัก ราเชนทร์มั่นใจว่ายังไงก็ตามที่สองคนนี้ได้ใกล้ชิดกัน ดูแลกันในยามยากลำบาก ค

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 113

    “ตอนฉันขอร้องเธอเองก็ไม่ยอมปล่อย จำได้ใช่ไหม” พูดจบขนมผิงก็ลงแรงที่ส้นเท้าแรงมากกว่าเดิมจนเลือดไหลจากแผลที่บาดลึก “ลองนึกดูสิว่าขนาดแกนอนใต้เท้าฉันแค่ชีวิตเดียว ยังทรมานขนาดนี้ แต่ตอนที่ฉันโดนมีอีกหนึ่งชีวิตในท้องของฉัน” ขนมผิงพูดจบก็ยอมขยับเท้าออกจากหน้าท้องไดอาน่า เธอนิ่งมองไดอาน่าที่นอนร้องไห้ก

  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 57

    32 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย สั่งสอน ขนมผิงกวาดสายตามองไดอาน่า ภาพลักษณ์ที่เธอเห็นตอนอยู่กับริวเซย์กับตอนนี้ต่างกันอย่างสิ้นเชิงจนน่าแปลกใจ อีกทั้งคนที่อยู่ภายในห้องน้ำไม่ได้มีแค่ไดอาน่าและอีกสองคนที่มาด้วยตั้งแต่แรก ยังมีอีกสองคนที่เข้ามาใหม่ ขนมผิงพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-24
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 50

    “พี่พูดคำไหนคำนั้น ไว้เรียนจบเราค่อยคุยเรื่องนี้กันอีกที” อยู่ ๆ ริวเซย์ก็เปลี่ยนใจ ไดอาน่าแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาแต่เธอก็ไม่กล้าเรียกร้องอะไรมาก “พี่ริวคงไม่ได้เผลอชอบใครเข้าให้ใช่ไหมคะ ไดอากลัว” “เห็นพี่เป็นคนรักใครง่ายขนาดนั้นเลยเหรอครับ ?” “เพราะไดอารักพี่ริวมากค่ะ ไม่อยากให้ใครมาแย่งไป”

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 53

    30 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย เจ้าของชีวิต (NC) หลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นที่บ้านเก่าของขนมผิงเธอก็ถูกพากลับมาที่กรุงเทพ ฯ โดยห้องที่ริวเซย์ให้เธออยู่คือคอนโดหรูหราบนชั้นยี่สิบ ที่นี่ไม่ต่างจากกรงขัง ทุกการเคลื่อนไหวของเธออยู่ในสายตาของริวเซย์ตลอด “ขืนคุณไม่ยอมกินอะไรแบบนี้ คุณริว

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
  • It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย   บทที่ 51

    29 It’s Bad! แย่แล้ว…เพื่อนสนิทฉันเป็นมาเฟีย หมดเวลาเล่น “แฟนไอ้ริวเป็นคนทำเรื่องนี้ ผู้หญิงที่ชื่อไดอาน่า” คำตอบออกมาจากปากของราฟาเอล ขนมผิงนิ่ง เธอคิดไว้อยู่แล้วว่าอาจจะเป็นไดอาน่า เพราะหลังจากเหตุการณ์ในคืนนั้นไดอาน่าก็เอาแต่ส่งข้อความมาขู่ จนเธอรู้สึกหวาดกลัวกับการจะเจอหน้าริวเซย์อีกแล้ว อย

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-23
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status