ถ้ายังรักได้โปรดหยุดร้าย

ถ้ายังรักได้โปรดหยุดร้าย

last update最終更新日 : 2025-08-26
作家:  ฮิวโก้連載中
言語: Thai
goodnovel18goodnovel
評価が足りません
76チャプター
3.8Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

รักทรมาน

มาเฟีย

ลูกครึ่ง

แอบรัก

พี่น้อง

เสียใจ

“เรามีกันและกันแค่สองคนได้ไหม…ให้โลกทั้งใบของเธอมีแค่ฉันคนเดียว”

もっと見る

第1話

บทที่ 1 เด็กหญิงวุ่นวายกับพี่ชายเย็นชา

蘇清予確診胃癌這天,厲霆琛正陪著他的白月光帶兒子做兒保。

醫院走廊,林簷拿著活檢報告一臉嚴肅道:「清予,檢查結果出來了,惡性腫瘤3A期,手術成功的話,五年存活率達百分之十五到三十。」

蘇清予纖細的手指拽緊肩背包背帶,略顯蒼白的小臉神情凝重:「學長,不手術我還能活多久?」

「半年到一年,因人而異,你這個情況還是先做兩期化療再手術,這樣可以阻止浸潤擴散和轉移的風險。」

蘇清予咬唇艱難道:「謝謝你。」

「跟我還謝什麼?我這就給你安排住院。」

「不用了,我沒打算治療,我撐不下來的。」

林簷還想多說幾句,蘇清予恭敬地對他鞠了一躬,「學長,還請你替我保密,我不想讓家人擔心。」

蘇家破產,光是負擔蘇父高額的醫療費用,蘇清予就要耗費全力,再告知家人她的病情無疑是雪上加霜。

林簷無奈嘆了口氣,「你放心吧,我會守口如瓶的,我聽說你結婚了,你老公這邊……」

「學長,我爸爸就勞煩你多費心了,我還有事先走了。」

蘇清予似乎很不想提到這個話題,不等他回應便快步離開。

林簷搖頭,相傳她大學沒畢業就休學嫁人,從前醫學院的天才像是流星隕落,再見只剩滿目瘡痍。

蘇父治療這兩年只有蘇清予一人忙前忙後,就連她自己病發也是被路人送來的,從頭到尾都沒見到她老公的影子。

蘇清予回憶往昔,剛結婚那一年厲霆琛也曾真心對她好過,只可惜在他的白月光挺著孕肚回國後一切都變了,身懷六甲的她和白月光同時落水。

掙扎中蘇清予看到他拼命游向白媛媛的背影,白媛媛和她受驚同時早產,她獲救較晚耽誤了最佳救治時間,送到醫院的時候孩子已經胎死腹中。

孩子離開的第七天,厲霆琛提出了離婚,她一直沒有答應。

如今得知自己的病情,蘇清予再也堅持不下去了。

顫抖的手撥通了他的號碼,三聲之後響起他磁性冷漠的聲音,「除了離婚,我不會見你。」

蘇清予鼻頭一酸,眼裡有些熱熱的,她硬生生嚥下了準備告訴他自己生病的話,白媛媛的聲音突兀地在電話中響起:「霆琛,寶寶要做檢查了。」

蘇清予控制已久的眼淚在這一刻落下,她的孩子沒了,她的家毀了,他卻和別人有了家,這一切是該結束了。

沒有和以前一樣低如塵埃地請求,蘇清予氣若游絲的聲音傳來:「厲霆琛,我們離婚吧。」

電話那端的男人明顯停滯了一瞬,繼而冷笑一聲:「蘇清予,你又在玩什麼花樣?」

蘇清予閉上眼睛一字一句道:「厲霆琛,我在家等你。」

結束通話已經用盡了蘇清予全身的力氣,身體直直從牆上滑落,走廊外的大雨斜飛進來打濕了她的身體,她緊握著手機咬著自己的衣袖無聲哭泣著。

厲霆琛看著那通突然中斷的電話出神,一年的冷戰,她死撐著不肯離婚,今天怎麼突然轉性了?

她的聲音帶著些哭腔,看著窗外的滂沱大雨,厲霆琛抬腿離開診間。

「霆琛,你要去哪?」白媛媛抱著孩子追了出來,卻只看到厲霆琛飛快離開的背影,一張溫和的臉陡然變得陰沉可怕。

賤人,還不死心。

厲霆琛許久沒有踏足兩人的婚房,本以為蘇清予做好了一桌子他喜歡吃的菜等著,然而他到的時候空蕩蕩的別墅沒有一盞燈,死氣沉沉。

入冬的夜總是來得太早,才六點多外面已經黑了。

厲霆琛瞥向餐桌上枯萎凋零的花。

以蘇清予的性格絕不會放任花朵枯萎成這樣還不丟,只有一個可能,這些天她不在家,大約一直守在醫院。

蘇清予推門而入,看到那身穿西裝、身材頎長的男人站在餐桌邊,一張英俊的臉冷漠如寒冰,看向自己的那一瞬,漆黑的瞳孔裡瀰漫著滔天的恨意。

下車後從大雨中跑過來的蘇清予全身都濕透了,被他這充滿寒意的目光一瞧,她後背冰涼一片。

「去哪了?」厲霆琛冰冷的聲音響起。

蘇清予往日那雙明亮的眼睛此刻也沒了光,她淡淡朝他看來,「我的生死你還關心嗎?」

厲霆琛冷笑,「我怕你死了沒人簽字。」

一句話像是芒刺狠狠戳在她千瘡百孔的心臟上,蘇清予拖著濕淋淋的身體走進來,沒有哭泣,也沒有吵鬧,情緒出奇地平穩,拿出檔案袋裡的協議。

「放心,字我已經簽好了。」

黑白分明的協議放在餐桌上,厲霆琛從沒有覺得離婚兩個字這麼刺眼。

她只有一個要求,一千萬的補償費。

「我就說你怎麼捨得離婚,還是為了錢。」

他嘲諷的表情充斥著她的眼底,如果是以前她會辯解幾句,今天她真的太累了。

所以蘇清予只是靜靜站在原地輕輕回答:「原本我是可以分走厲先生半個身家的,但我只要了一千萬,說到底我還是太善良了些。」

厲霆琛上前一步,高大的身影籠罩著蘇清予,修長的手指掐住了她的下巴,他的聲音冷而沉:「你叫我什麼?」

「厲先生要是不喜歡這個稱呼,前夫我也不介意,你簽完字就可以離開了。」

女人桀驁的臉引來厲霆琛的不滿,「這是我的房子,你有什麼資格讓我離開?」

蘇清予勾唇冷笑:「是沒有資格,厲先生放心,等拿到離婚證,我會從這裡搬走。」

說完她甩開厲霆琛的手,烏黑的眼珠直勾勾地盯著他,紅唇冷冷開口:「厲先生,明早九點帶上離婚協議和戶口名簿,我們戶政事務所見。」
もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む
コメントはありません
76 チャプター
บทที่ 1 เด็กหญิงวุ่นวายกับพี่ชายเย็นชา
แอด…เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้น ‘บุรินทร์’ ละสายตาจากหนังสือกองโตตรงหน้า ถอนหายใจลากยาวเมื่อมองเห็นเด็กน้อยตัวอ้วนกลมผมหน้าม้าแหว่ง สวมชุดเจ้าหญิงฟูฟ่องสีชมพูเดินเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวโดยที่ไม่ได้รับอนุญาต‘เดมี่’ คือเด็กหญิงลูกครึ่งไทยรัสเซียวัยสิบขวบ ดวงตาของเธอกลมโตเป็นประกายไร้เดียงสา ปากได้รูปเป็นกระจับ มีผิวพรรณนุ่มนิ่มขาวผ่องอมชมพู รูปร่างอวบอ้วนชอบถักผมเปียสองข้างเธอเป็นลูกสาวเพื่อนสนิทของพ่อ ครอบครัวทั้งสองมักจะไปมาหาสู่กันอยู่เป็นประจำ“เข้ามาทำไม”“มี่เอาของขวัญมาให้” เด็กน้อยบอกผ่านเสียงเจื้อยแจ้ว ค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงนอนของชายหนุ่มด้วยความทุลักทุเล “ตุ๊กตาน้องไข่เน่าของมี่เอง”บุรินทร์ในวัยสิบเก้าปี เขาสวมแว่นสายตากรอบหนา ทรงผมถูกเซตเสยขึ้นโชว์ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนที่เธอเคยเห็นอยู่บ่อยๆ เฟยเป็นนักศึกษาคณะแพทย์ เขามีหัวสมองอันหลักแหลม เป็นถึงนักเรียนทุนอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัยชื่อดัง“เหม็นแต่น้ำลาย เอามาให้ฉันทำไม”“เดี๋ยวมี่ต้องไปอยู่ไกลแล้ว เวลาเฮียคิดถึงมี่ จะได้กอดตุ๊กตาน้องไข่เน่าตัวนี้ไง” อีกไม่กี่เดือนเดมี่และครอบครัวต้องย้ายถิ่นฐานไปอาศัยอยู่ต่างประเทศ และไม่รู้
続きを読む
บทที่ 2 เสี่ยบุรินทร์
-สิบปีผ่านไป-‘ล้อมจับแก๊งค้าอาวุธเถื่อนย่านอรัญประเทศ พบอาวุธสงครามและเครื่องกระสุนเป็นจำนวนมากเตรียมส่งออกมาเล บุกยึดของกลางได้จำนวนไม่ตำกว่าสามร้อยล้านบาท ตำรวจคาดการณ์ทายาทลูกชายตระกูลดังเป็นผู้บงการอยู่เบื้องหลัง’พรึ่บ!บุรินทร์เหลือบหางตามองเพียงนิดเมื่อถูกแผ่นเอกสารจำนวนมากฟาดเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงตอนนี้เขากำลังเป็นที่จับตามองจากสังคมหลังจากถูกตำรวจบุกค้นโกดังสินค้าจนไปเจอหลักฐานสำคัญ“ของเฮียใช่ไหม”“…..”“ทำไมถึงยังไม่เลิกทำงานพวกนี้”“…..” ไม่มีคำตอบจากปากของชายหนุ่ม ‘บุรินทร์’ ในวัยยี่สิบเก้าปี เขาเป็นถึงอดีตแพทย์ฝีมือดีที่ผันตัวมาเป็นนักธุรกิจสืบทอดกิจการต่อจากผู้เป็นพ่อ“ตอบคำถามป๊าด้วย”“…..” บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำงานอยู่บุรินทร์มองหน้าคนทั้งสองสลับกันเพียงนิด บุรินทร์ภัทร(แฟรงก์-แฝดพี่)คือพ่อผู้ให้กำเนิด ส่วนบุรินทร์วัชร์(ฟริน-แฝดน้อง) คือคนที่เลี้ยงมา ให้ความเคาคนับถือเสมือนพ่อแท้ๆ“ต้องรอให้ป๊าตายก่อนใช่ไหมถึงจะคิดได้”“เอาน่าไอ้แว่น แค่เรื่องเล็กน้อยมึงจะทำให้มีปัญหาทำไม” ผู้เป็นพ่อใบหน้าซีดเผือด หันซ้ายมองขวาอย่างร้อน
続きを読む
บทที่ 3 ชีวิตอันแสนโดดเดี่ยวของเดมี่
-สนามบินประเทศไทย-“ฮึก…” ริมฝีปากบางเปล่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น หยดน้ำตารินไหลอาบแก้มทั้งสองข้างครั้งแล้วครั้งเล่าดวงตากลมโตวาดสายตามองอย่างหวาดระแวงพลางกอดกระเป๋าเสื้อผ้าไว้แน่น มองไปทางไหนก็เจอแต่สถานที่แปลกตาไม่คุ้นเคยสิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือนั่งก้มหน้าร้องไห้อย่างหมดหนทางเดมี่เติบโตที่ต่างประเทศ เธออ่านภาษาไทยไม่ออก เขียนหนังสือก็ไม่ได้ ทำได้เพียงสื่อสารและพูดคุยให้พอเข้าใจบ้างนิดหน่อย“มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ”“เฮือก!” เดมี่สะดุ้งด้วยความตกใจและตื่นกลัวเมื่อเห็นพนักงานรักษาความปลอดภัยของสนามบินเดินเข้ามาทัก“ไม่ต้องกลัวครับ ผมเป็นพนักงานของที่นี่” เป็นเพราะเห็นเธอนั่งร้องไห้มานานหลายชั่วโมง จึงอยากอาสาเข้ามาช่วย“ฉันอยากไปที่นี่ค่ะ” หญิงสาวพูดเสียงสั่นพลางยื่นนามบัตรให้‘SBD Casino’ ก่อนที่พ่อจะตายท่านได้ให้นามบัตรนี่ไว้กับเธอพร้อมกับจดหมายลายมืออีกหนึ่งฉบับอยู่ที่ต่างประเทศไม่มีญาติพี่น้อง พ่อและแม่ของเธอประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตเมื่อหลายเดือนก่อน เลยต้องอาศัยอยู่ตามลำพังตำรวจสันนิษฐานว่าอาจจะเกิดจากเหตุฆาตกรรมไม่ใช่อุบัติทั่วไป เนื่องจากศัตรูของพ่อมีอิทธิพลมาก เด็กไร้เดีย
続きを読む
บทที่ 4 เดมี่หายไปไหน
พลั่ก! หญิงสาวเสียหลักล้มลงไปนอนกองที่พื้นเมื่อถูกชายฉกรรจ์ฉุดกระชากหิ้วปีกมาทิ้งข้างทาง คนมากมายที่เห็นเหตุการณ์ต่างไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเหลือเพราะรู้ดีว่าชายชุดดำกลุ่มนั้นเป็นคนของใคร“ปล่อยฉันนะ!”“ถ้าไม่อยากตาย อย่ากลับมาที่นี่อีก”เดมี่พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืนทั้งน้ำตา ได้แต่มองตามอย่างสิ้นหวัง แสงสุดท้ายที่เหลือในชีวิตค่อยๆ ดับมืดสนิทมองไม่เห็นหนทางที่จะใช้ชีวิตต่อ-เช้าวันต่อมา-“เฮ้ย…ตื่น! ตื่นได้แล้ว”หญิงสาวปรือตามองด้วยความงัวเงีย ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความทุลักทุเลทันทีที่ขยับเพียงนิดก็รู้สึกปวดร้าวระบมเหมือนร่างกายจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ไอความร้อนที่แผ่กระจายผ่านลมหายใจบ่งบอกได้ว่าเธอกำลังป่วยหลังจากที่นอนตากน้ำค้างอยู่ข้างทางมาตลอดทั้งคืน“นี่แกอีกแล้วเหรอ” ชายชุดดำยืนเท้าเอวมองหญิงสาวอย่างรำคาญใจ นังเด็กคนนี้มันดื้อด้านเกินใคร ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป“ฉันอยากเจอคุณอา”“พูดไม่รู้เรื่องหรือไง“แต่ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ พี่พาฉันไปหาคุณอาเถอะนะ ได้โปรด” เดมี่พนมมืออ้อนวอนขอร้องทั้งน้ำตา ยังไงก็ต้องเจอคุณอาให้ได้ เขาเป็นที่พึ่งสุดท้ายเพื่อให้เธอมีชีวิตอยู่ต่อ“เอาไงดีวะ
続きを読む
บทที่ 5 เด็กเลี้ยงของบุรินทร์
-บ้านของบุรินทร์-ตึกตัก…เสียงของฝีเท้านับสิบดังขึ้นอย่างรีบร้อน ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพักภายในคฤหาสน์ของลูกชาย“เดมี่อยู่ไหน” บุรินทร์ภัทรถามลูกน้องคนสนิทอย่างร้อนใจ พอมีคนของบุรินทร์โทรบอกว่าเจอเดมี่ก็รีบขับรถมาหาในทันที“คุณเดมี่อยู่ในห้องครับนายใหญ่”“เดมี่เป็นยังไงบ้าง”“มีอาการขาดน้ำและอ่อนเพลียครับ”แกร๊ก…บานประตูห้องพักถูกเปิดออก บุรินทร์ภัทรค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาหลานสาวที่นอนหมดแรงอยู่บนเตียงด้วยความระมัดระวังตามเนื้อตัวของเดมี่มีแต่ร่องรอยฟกช้ำแถมเสื้อผ้าก็ยังดูเก่าเปรอะเปื้อนน่าสงสาร“เดมี่…เดมี่ได้ยินอาไหม”“คุณอาเหรอคะ” หญิงสาวลืมตาขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงเรียก“ใช่! อาแฟรงก์เอง เดมี่จำอาได้ไหม”“…..” หญิงสาวกระพริบตาถี่ๆ พลางจ้องมองใบหน้าของคนที่เพิ่งมาใหม่ ก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างหนัก“ฮึก…คุณอา”“เล่าให้อาฟังว่ามันเกิดอะไรขึ้น หนูมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“ฮึก…แด๊ดดี้กับหม่ามี้ตายแล้วค่ะ”“หลานไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม”“จดหมายจากแด๊ดดี้ฝากให้คุณอาค่ะ” เดมี่สะอึกสะอื้นยื่นจดหมายฉบับสุดท้ายที่พ่อฝากไว้ให้ก่อนตายส่งถึงมือเพื่อนคนที่ไว้ใจที่สุด“…..”เขารับมันมาด้วยมือสั่นเทา บ
続きを読む
บทที่ 6 คนในจินตนาการ
หลายสัปดาห์ผ่านไป-มหาวิทยาลัย-“กระเป๋าใหม่เหรอเดมี่ รองเท้าก็คู่ใหม่ แถมนาฬิกายังคอลเลคชั่นใหม่อีก”‘เทียนหอม’ เพื่อนสนิทรีบเดินเข้ามาทักทายพลางวาดสายตามองด้วยความตื่นเต้นตั้งแต่หัวจรดเท้าที่อยู่บนตัวของเดมี่ล้วนเป็นสิ่งของแบรนด์เนมราคาแพง บางรุ่นก็หายากมาก ไม่มีขายในประเทศไทย“ใช่แล้ว…เฮียเฟยซื้อให้” หญิงสาวพยักหน้าตอบรับ ส่งรอยยิ้มกว้างจนตาปิดเหมือนตายแล้วเกิดใหม่ ชีวิตฟ้าหลังฝนของเธอถูกดูแลอย่างดี มีอาหารที่ชอบมากมายให้เลือกกิน มีเตียงนอนนุ่มๆ ให้นอนหลับสนิทในทุกคืน แถมยังได้เรียนต่อในมหาวิทยาลัยเอกชนภาคอินเตอร์ที่มีค่าเทอมหลักล้านถ้ามีแบรนด์เนมคอลเลคชั่นใหม่ออกมา ไม่ว่าจะราคาแพงแค่ไหน วันรุ่งขึ้นคนของบุรินทร์จะนำสิ่งของพวกนั้นมากองอยู่ตรงหน้าเธอในทันที“พี่ชายแกดูท่าทางจะรวยมากแถมยังใจดี ทำไมถึงไม่พามาแนะนำให้พวกฉันรู้จักบ้าง” เทียนหอมกระซิบถามเพราะอยากรู้ในคำตอบรู้จักและสนิทกันมาสักพัก เห็นเดมี่ชอบพูดถึงพี่ชายที่แสนดีบ่อยๆ แต่พวกเธอกลับไม่เคยได้เห็นหน้าพอเลิกเรียนปุ๊บ จะมีคนท่าทางแปลกประหลาดมายืนดักรออยู่หน้าห้องแล้วรีบพาเดมี่ขึ้นรถกลับบ้านในทันทีชีวิตของเธอวนอยู่แบบนี้มา
続きを読む
บทที่ 7 คนที่อยากเจอ
-มหาวิทยาลัย-“วันนี้อาจารย์ยกคลาส ไปโยนโบลิ่งกันมั้ย”“เป็นความคิดที่ดี ฉันกำลังเบื่อๆ เซ็งๆ อยากหาอะไรทำ”“ไก่ทอดร้านที่เราไปกินวันนั้นอร่อยมาก อยากกินอีกจัง”“บราวนี่กับบิงซูโคตรอร่อย ราดนมข้นฉ่ำๆ แสงออกปาก!”พอได้ยินเรื่องของกินถึงกับหูผึ่ง เดมี่กระพริบตาปริบๆ อย่างให้ความสนใจ นั่งเอียงคอฟังบทสนทนาของเพื่อนทั้งสองที่กำลังพูดคุยกัน“แล้วแกล่ะมี่ จะไปด้วยกันไปมั้ย”“…..” หญิงสาวตัวอ้วนแก้มป่องทำสีหน้าครุ่นคิดพลางหันมองซ้ายขวา วันนี้เธอเลิกเรียนเร็วกว่าปกติ จึงไม่มีคนของบุรินทร์คอยยืนเฝ้าเหมือนทุกวัน“คงไม่เป็นอะไรหรอกน่า ไปแค่แป๊บเดียวเอง ตอนนี้ทางสะดวก” เทียนหอมออกความเห็น“ปะ…ไปก็ได้”“ขากลับเดี๋ยวฉันแวะไปส่งที่บ้านแกเอง พี่ชายแกคงไม่ว่าอะไร”“…..”…-ห้างสรรพสินค้า-“เป็นอะไรเดมี่ ทำอย่างกับไม่เคยเห็น” เชอรีนหันไปกอดแขนเพื่อนสาวไว้แน่น หลังจากเห็นท่าทางตื่นตาตื่นใจของเดมี่ชีวิตในแต่ละวัน วนเวียนอยู่ที่บ้านกับมหาลัย ไม่เคยได้ไปเที่ยวเล่นที่ไหนเหมือนคนอื่น เสมือนเป็นนกน้อยในกรงทองที่บุรินทร์เลี้ยงไว้“อันนั้นเขาเรียกว่าอะไร” เพราะได้กลิ่นหอมของมัน เลยทำให้เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใ
続きを読む
บทที่ 8 ไม่ใช่น้องสาว
“ฉันอยู่ตรงนี้ มีอะไรก็รีบพูดมา”บุรินทร์มองท่าทางตื่นกลัวของคนตรงหน้า หย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาหรูหราราคาแพง ไม่ยอมละสายตาจากเธอไปไหน“…..” เดมี่เอาแต่ยืนก้มหน้า สองมือประสานกันไว้ดูท่าทางสำรวม บุรินทร์ดูเปลี่ยนไปมาก จนแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง“ฉันให้เวลาแค่ห้านาที”“ทำไมเฮียต้องทำร้ายพี่ครามด้วย”“มันทำงานพลาดก็สมควรแล้ว”“แต่พี่ครามไม่ผิด มี่เป็นคนผิดเองค่ะ ไม่เห็นจะต้องทำถึงขนาดนี้”“…..” ชายหนุ่มหยิบมวนบุหรี่ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาจุดสูบ ถอนหายใจลากยาวพลางขบกรามไว้แน่นเมื่อเดมี่ออกหน้ารับแทนผู้ชายคนอื่น“มี่ไปเดินห้างกับเพื่อน ไม่รู้ว่าเฮียจะโกรธขนาดนี้ มะ…มี่ขอโทษค่ะ” เดมี่รวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหา ก่อนจะคุกเข่านั่งลงบนพื้นอย่างสำนึกผิดสองมือวางบนต้นขาแกร่งเหมือนที่เคยชอบทำตอนเป็นเด็กเวลาออดอ้อนอยากให้คนอื่นตามใจ “มี่ทำตัวไม่น่ารักเอง เฮียอย่าดุมี่กับพี่ครามได้มั้ย”“เอามือของเธอออกไป!”“…..” หญิงสาวสะดุ้งรีบดึงมือออก เขาเคยดุยังไง มาวันนี้ก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม“จะเอาอะไรก็พูดมา” ถึงแม้ว่าเธอไม่ได้พูดออกมาแต่เขาก็พอจะเดาออกว่าเดมี่กำลังมีบางสิ่งบางอย่างในใจ“มี่อยากได้โทรศัพท
続きを読む
บทที่ 9 สร้างความคุ้นเคย
“ฉันถามว่ากี่วัน”บุรินทร์ทวนคำถามด้วยเสียงที่ดังขึ้น เขามองเห็นท่าทางตื่นตระหนกและแววตาหวาดระแวงของหญิงสาว“มี่ยังตอบไม่ได้ค่ะ” หญิงสาวยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเองเบาๆ เพื่อดึงสติ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมากจนเธอเองตั้งตัวไม่ทัน และไม่ได้คาดคิดว่าเหตุการณ์มันจะพลิกผันกลายเป็นแบบนี้“คิดว่าฉันมีความอดทนกับเธอมากขนาดนั้น?”“มี่มีความรู้สึกดีๆ ให้เฮียก็จริง แต่มันไม่ใช่แบบนี้”“…..”“มี่รักเฮียเหมือนพี่ชายอีกคน”“แค่พี่ชาย?” บุรินทร์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะขยับใบหน้าคมคายเข้าใกล้จนปลายจมูกโด่งสัมผัสกับพวงแก้มชมพูระเรื่อ “แต่ฉันอยากเป็นมากกว่านั้น”สองมือเล็กกำชายกระโปรงนักศึกษาไว้แน่น หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนควบคุมไม่อยู่“จูบฉันสิ…” บีบปลายคางของหญิงสาวให้หันกลับมาสบตาเคลื่อนริมฝีปากเข้าหาจนเกือบจะจูบกันอยู่รอมร่อ “จูบฉันแรงๆ”เดมี่ส่ายหน้าปฏิเสธ ดวงตาที่เคยสดใสค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสั่นคลอน “เฮียเฟย พอแล้ว มี่กลัวนะ”“ถ้าเธอตกลง ฉันสัญญาว่าจะอ่อนโยนกับเธอ”“วันนี้มี่เหนื่อย อยากพักแล้วค่ะ”“คืนนี้นอนกับฉัน”“เฮียช่วยรับปากก่อนได้ไหม ว่าจะไม่ทำอะไรมี่”“ฉันจะทำแบบนั้นก็ต่อเมื่อเธอเต็มใจ”“…..”แกร๊ก…บาน
続きを読む
บทที่ 10 แผนการของเด็กน้อย
-เช้าวันต่อมา-หญิงสาวขยับพลิกตัวอยู่บนเตียงนอนในช่วงเช้าของวันใหม่ กระชับผ้านวมหนาขึ้นมาห่มร่างกายที่เปลือยเปล่าเธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองอย่างงัวเงีย สอดส่องสายตามองบริเวณรอบห้องนอนไปมาคล้ายกับมองหาใครบางคนแต่กลับไร้วี่แวว“มอนิ่งน้องไข่” เดมี่หยิบตุ๊กตาที่นอนอยู่ข้างกันขึ้นมาสำรวจ ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยังเก็บมันไว้แถมดูแลอย่างดีเมื่อคืนบุรินทร์และเธอเปลือยเปล่านอนกอดกันอยู่บนเตียงนี้ ก่อนที่ตัวเองจะผล็อยหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาตลอดทั้งคืน‘เฮียเฟย เบาหน่อยมั้ย มี่ไม่ไหวแล้ว’‘ของเธอเล็กมาก รัดนิ้วฉันแน่นไปหมด’‘อึก…ไม่เอาแล้ว เอามันออกไป’‘แค่นิ้วจะกลัวอะไร’‘มี่เจ็บ…’‘ฉันแทบจะทนไม่ไหว อยากxxxเดี๋ยวนี้’‘ฮึก! ไม่เอา มี่กลัว’เดมี่สะบัดหัวอย่างแรงเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่าน ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นนั่งขยับแผ่นหลังพิงหัวเตียงพลางถอนหายใจลากยาว ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวจนขึ้นเป็นสีแดงระเรื่อเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาคำพูดหยาบโลนและการกระทำของบุรินทร์ฝังลงลึกเข้าไปในโสตประสาทไม่สามารถสลัดมันออกไปได้“อรุณสวัสดิ์ครับคุณเดมี่” เดมี่ตื่นจากความคิด เมื่อครามเดินเข้ามาทัก เขามองสีหน้าอิดโรยของเดมี่ที
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status