FAZER LOGINเมื่อเธอถูกเพื่อนในกลุ่มของโรมถามว่าอยากลองมีs-xกับโรมไหม ลูกแก้วก็ตอบไปอย่างมั่นใจว่า ‘อยากค่ะ‘
Ver maisเคอร์วินคว้าร่างบางเข้ามาประกบปากจูบต่อหน้าต่อโรมิโอและคาร์ลเตอร์ ทั้งที่โรมิโอก็ยืนอยู่ ๆ ข้าง เขาไม่สนใจอะไรแล้ว เขาก็แค่อยากจะจูบเธอ! เกลียดนักที่ย้ำว่าเธอเป็นของมันหลังจากนี้เขาก็จะทำให้ทั้งตัวและหัวใจเธอมาเป็นของเขา!จ๊วบ ม๊วฟ เป็นจูบที่หนักและแรงมากเธอไม่ได้ตั้งตัวเลยด้วยว่าจะมาโดนเคอร์วินจูบ เขาตะบี้ตะบันจูบเธอทั้งดูดปากเธออย่างแรงจนเธอเจ็บหมับ! “มึงทำเหี้ยอะไร!” เสียงคำรามตะโกนดังลั่น ผั๊วะ! โรมิโอคว้าคอเสื้อเคอร์วินมาก่อนจะปล่อยกำหมัดหนัก ๆ ต่อยเข้าที่ใบหน้าหล่อนั่นเต็มแรง ผั๊วะ ตุบ ตับ และต่อยไม่ยั้งไปอีกสองสามทีซึ่งเคอร์วินก็มีสวนคืนไปบ้าง ไม่ได้ยอมให้โรมิโอทำอยู่ฝ่ายเดียว“ไอ้โรมมึงหยุด!” คาร์ลเตอร์เข้ามาผลักโรมิโอออกจากเคอร์วินแต่ก็เจอโรมิโอสวนหมัดเข้าใส่ที่หน้า ผั๊วะ! มุมปากแตกจนเลือดไหลออกมา“มึงไม่หยุดใช่ไหมไอ้โรม!” ผั๊ว! คาร์ลเตอร์ต่อยเข้าไปที่ปลายคางโรมิโอจนแตก“พอแล้วพี่โรม คุณเคอร์วินปล่อยประธาน แล้วก็พอได้แล้วค่ะ” ร่างบางเข้าไปดึงแขนเคอร์วินที่จับแน่นที่คอเสื้อโรมิโอ เธอพยายามที่จะแทรกกลางแยกทั้งสามคนออก ตอนนี้มันชุลมุนวุ่นวายไปหมดแล้วเธอที่ยังอึ้งอยู่แล
“หึ มีแต่งานจะเริ่มหลังจากนี้สามวัน” คาร์ลเตอร์ตอบกลับยืนกอดอกประจันหน้ากับโรมิโอ“เอ้า! แล้วท่านประธานตามฉันมาทำไมตั้งแต่วันนี้คะ?” น้ำเสียงที่บ่งบอกว่าหงุดหงิดปนไม่พอใจแต่ยังคงเป็นโทนเสียงที่ปกติ“ฉันได้ยินว่าเธออยากมาทะเลเลยจัดทริปสัมมนาของบริษัท พนักงานคนอื่น ๆ ก็จะตามมา”“ฉันอยากให้เธอมาพักผ่อน ช่วงที่ผ่านมาเธอมีเรื่องให้เครียดมากไม่ใช่หรือไง?” จากตอนแรกที่กำลังโกรธเขา ความโกรธมันก็ค่อยๆจางหายไปเมื่อเขาแสดงความใส่ใจที่มีต่อเธอ“รู้..ท่านประธานรู้ได้ไงคะว่าฉันมีเรื่องเครียด”“ไม่ต้องรู้หรอก ว่าฉันรู้ได้ไง รู้แค่ว่าฉันใส่ใจเธอก็พอ”“คะ?” เธอถึงกับเอียงคอเล็กน้อย งุนงงกับคำพูดของเขา แล้วเขามาใส่ใจเธอทำไมเธอก็แค่พนักงานธรรมดา โรมิโอรู้สึกตงิดใจแปลก ๆ ไม่ชอบเลยที่เห็นว่าคาร์ลเตอร์พยายามบอกว่าใส่ใจเธอ อย่างนี้เธอจะ..รู้สึกอะไรกับมันไหม ถ้าความใส่ของคาร์ลเตอร์มันทำให้เธอเชื่อใจมันล่ะ อย่างนี้เขาจะทำยังไง..หมับ! โรมิโอโอบเอวลูกแก้วเข้ามาประชิดตัวเอง แสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจน“ขอบคุณที่ใส่ใจแฟนกู แต่ทีหลังไม่ต้อง” ก่อนหน้านี้เขาอยากพาเธอไปเที่ยวอยู่แล้วแต่มาเจอแผน
หลังจากที่เขาได้ทำแผลให้เธอจนเสร็จเรียบร้อยแล้วนั้น ร่างบางก็นึกขึ้นได้ว่าการมาหัวหินในครั้งนี้ของเธอคือต้องมาสัมมนาแต่นี่ก็ผ่านมานานหลายชั่วโมงแล้วไม่เห็นพวกเขาพูดถึงเรื่องงานสัมมนาเลย..“เอ่อคือ..ว่าแต่งานสัมมนาเริ่มตอนไหนเหรอคะ?” เธอหันไปมองคาร์ลผู้เป็นประธานบริษัท“หึ นั่นสิงานเริ่มตอนไหนล่ะนี่ก็เย็นแล้วนะ” โรมิโอที่ยืนอยู่ข้างลูกแก้วพูดเสริมจ้องไปที่สองฝาแฝด เขาจะดูว่ามันจะสรรหาคำแก้ตัวอะไรมาพูดกับเธออีก“เร่งนักเร่งหนา รบเร้าให้แฟนกูมาสัมมนาไกลถึงหัวหิน แต่กลับพามาบ้านพักตากอากาศของตัวเอง”“พวกมึงโกหกเรื่องสัมมนาใช่ไหม” โรมิโอพูดต่ออีก คำพูดนี้ทำลูกแก้วหันไปจ้องทั้งสองแฝด เริ่มจะมีอารมณ์โกรธแล้วด้วย“หมายความว่าไงคะ คือหลอกกันเหรอคะ?!” “สนุกกันมากใช่ไหมที่หลอกคนอื่นเรื่องงาน?!”“คิดว่าคนอื่นเขาว่างมาเล่นกับพวกคุณมากเหรอ”พวกเขาคิดว่าเป็นเรื่องตลกหรือไงที่หลอกเธอเรื่องสัมมนาจนเธอต้องทิ้งน้องชายคนเล็กในวัยเจ็ดแปดขวบไว้คนเดียวทั้งที่น้องเพิ่งจะได้มากรุงเทพ ต้องให้น้องอยู่กับคนที่ไม่รู้จักถึงแม้คนพวกนั้นจะเป็นคนของโรมิโอก็ตาม แต่เธอก็ไม่ได้สบายใจอยากจะปล่อยน้องไว้คนเดียว
“ก็ให้ไอ้คาร์ลเตอร์มันดูให้สิ”“ไม่ต้องยุ่ง” เสียงแข็งตอบกลับไป ก่อนจะสะบัดไหล่ข้างที่เคอร์วินจับ“เฮ้ย มึงก็รู้นี่ว่าได้คาร์ลมันเรียนหมอมา แถมที่บ้านหลังนี้ยังมีอุปกรณ์การแพทย์อยู่ด้วย ให้มันดูให้เถอะหรือมึงอยากให้เธอโดนตัดนิ้วทิ้ง ไม่รู้ว่าอะไรมันเข้าไปในแผลแล้วบ้าง” เคอร์วินแกล้งขู่ และใช่โรมิโอที่ร้อนใจอยู่แล้วนั้นก็รีบตอบรับทีนที“จิ๊! เออรักษาให้ได้ด้วยล่ะ”ทั้งสี่คนเดินออกมาจากห้องไปยังห้องที่มีอุปกรณ์การแพทย์ ก่อนหน้านี้คาร์ลเตอร์เรียนจบหมอมาไปทำงานอยู่โรงพยาบาลของปู่อยู่สามปี แต่ก็ต้องลาออกมารับตำแกร่งผู้สืบทอดตระกูลกับงานต่างๆ เพราะเคอร์วินไม่ยอมที่จะรับตำแหน่งตรงนี้ ทำให้เขามีอุปกรณ์การแพทย์พกติด เก็บไว้ทุกที่ของบ้านพักตากอากาศของเขาโรมิโอประคองเธอมานั่งที่โซฟาสีม่วงเข้ม จนเกือบจะเป็นสีดำ เคอร์วินแทรกตัวมานั่งข้างเธอ ยกขาขึ้นพาดไขว้กัน ส่วนโรมิโอเลยออกไปยืนพิงขอบโต๊ะตรงข้ามเธอ“ประธานเคยเป็นหมอด้วยเหรอคะ ฉันแปลกใจมากเลยนะคะ” เมื่อเธอนั่งลงบนโซฟาก็พูดออกมาอย่างประหลาดใจไม่คิดว่าคาร์ลเตอร์จะเรียนจบหมอมาโรมิโอคอยยืนดูคาร์ลเตอร์กับร่างบางพูดคุยกัน ส่วนเคอร์วินก็นั่งมอง





