Manipis

POV ni Vinorca Jona

“Sige,” sabay nilang sabi bago ako iniwang mag-isa.

“Ano ba ang pinagtatalunan ninyo? Kaibigan ko kayong dalawa. Hindi n’yo kailangang mag-away nang ganito,” natatawa kong tanong.

“Eh kasi, hindi ito maintindihan ng bobong ’to. Lagi niya akong pinaparamdam na hindi ako kaibigan mo. Na siya lang ang kaibigan mo,” reklamo ni Lewis, parang bata.

“Tama siya. Nakilala at naging kaibigan mo si Vinorca dahil sa akin. Kaya magpasalamat ka,” singhal ni Amanda, sabay irap.

May punto siya. Dati, naiilang ako sa kanila, pero sa tatlong taon mula noon, gumanda na ang lahat. Magkakasama kaming dumaan sa high school at ngayon ay nasa unibersidad na.

Nakakabilib ang pagiging possessive nila, pero hindi na kailangan ang pagtawag nila ng masasakit na pangalan sa isa’t isa.

“E ano naman? Mas close na siya sa akin ngayon. At ingatan mo ang dila mo. Mas matanda pa rin ako sa iyo. Hindi mo puwedeng kausapin nang ganyan ang kuya mo.”

“Hahaha! Hahaha!” Humagalpak ako ng tawa.

Tuwing sinasabi ni Lewis na mas matanda siya, hindi ko mapigilang matawa. Hindi siya kumikilos ayon sa edad niya; sa edad na labingwalo, parang walong taong gulang siya kung umasta.

“Tingnan mo, pati si Vinorca hindi makapaniwala,” sumabay sa tawa si Amanda.

“Vin, hindi ito tama talaga.” Pinisil niya ang mga pisngi ko.

Patuloy lang ako sa pagtawa.

Siya lang ang bukod-tanging tao, maliban sa tatay ko, na tumatawag sa akin sa pangalang iyon.

Nadala ako ng emosyon noong unang beses niya akong tinawag na Vin, pero ngayon, pakiramdam ko ay malapit ako sa kanya, na parang may pamilya ako. Kaya mahalaga sa akin ang palayaw na iyon.

“Awww.” Napahagikgik ako habang namumula ang mukha ni Lewis habang pinipisil ang pisngi ko. Namumula siya na parang baliw.

“Ang lambot ng pisngi mo, Vin.”

Ako naman ang namula ngayon. Marunong talaga siyang magpuri.

Ang malambing niyang pananalita ay nagpapamula sa akin, kahit alam kong mali iyon. Pero masarap sa pakiramdam na pinagmamalasakitan.

Siya lang ang lalaking close ko, at ang tanging kasama kong komportable ako.

Kahit kilala ko na si Dante mula pa nang isilang ako, hindi ako nakaramdam ng pagiging malapit sa kanya.

Pero kay Lewis, kahit tatlong taon pa lang, naramdaman ko ang init ng loob.

“Tingnan mo kung gaano ka namumula, Vin cutie,” tukso niya.

Alam kong kasingpula na ako ng kamatis.

“Huwag mong tuksuhin ang kaibigan ko,” depensa sa akin ni Amanda, na nagsisilbing tagapagtanggol ko.

Kailangang-kailangan ko iyon!

“Oo na, sige na.” Binalewala ni Lewis ang sinabi niya, saka nagtanong, “Ano ang gagawin ninyong dalawa ngayon? Kumain kaya tayong lahat nang sabay?”

“Niyaya ko na si Vinorca, pero hindi raw puwede. May part-time job siya,” malungkot na sagot ni Amanda.

Alam kong gusto niyang makasama ako, pero mas mahalaga ang kumita ng pera. Hindi ako puwedeng lumiban sa trabaho; ang pagliban ng mga araw ay pagliban din sa pagkain.

Bumalik na si Dante, kaya kailangan kong mag-ingat sa trabaho ko, kung hindi, sisiguraduhin niyang mawawala ito sa akin.

Gusto niya akong makitang mahina, makitang nagmamakaawa para makontrol niya ako.

“Bakit ka ba laging ganyan, Vin? Wala man lang bang isang araw para sa mga kaibigan mo? Pumapayat ka na araw-araw. Hindi iyan maganda,” sumali si Lewis sa pag-aalala ni Amanda.

“Hindi ako payat. Pinapanatili ko lang ang hubog ng katawan ko,” pagsisinungaling ko. Wala naman akong pakialam kung ano ang hitsura ng katawan ko.

Pero hindi ko puwedeng ipaalam sa kanila; nasasaktan na sila sa nakikita nilang kalagayan ko na pilit kong itinatago, pero madalas itong lumalabas.

“Nakakatawa! Sino ang nagsabi sa iyo niyan? Susuntukin ko sila. Hindi mo kailangang mag-diet; mukha ka nang buto’t balat,” iritadong sabi ni Lewis, habang itinataas ang kamay ko na parang papel, para patunayan ang punto niya.

“Oo, ito ang unang beses na sumasang-ayon ako kay Lewis. Sino ang nagsabi niyan sa iyo? Hindi mo kailangang mag-diet. Ang ganda-ganda mo na. Tingnan mo ako, mukha akong mataba sa tabi mo, kahit malusog naman ako,” nguso ni Amanda, tumatango bilang pagsang-ayon sa kapatid.

“Pero parang mas panatag ako nang ganito,” pag-amin ko.

Hindi ako kampante sa katawan ko. Kahit hindi ako nakakabili ng maayos na pagkain, minsan pakiramdam ko ay hindi ko kayang kainin kahit ang mga nabili ko; nakakainis.

Bumaba na ang gana ko sa pagkain, at madalas akong nasusuka o parang gusto kong sumuka kapag dalawang beses akong kumain sa isang araw.

Hindi ako makapaniwalang dati akong mahilig kumain. Nagbago ang lahat, at ngayon pakiramdam ko ay pangit ako sa loob ng sarili kong katawan. Nilamon ako ng mga insecurity ko.

“Ayan, desidido na, magdi-dinner tayo sa labas, at hindi ako tatanggap ng ‘hindi.’ Maglaan ka ng oras. Puwede tayong pumunta pagkatapos ng trabaho mo, para walang maging problema,” pahayag ni Lewis sa matatag niyang boses.

“Oo, gawin natin.” Pumayag si Amanda, na hindi karaniwan sa kanya, pero para sa akin ang ginagawa ng magkapatid.

Ikinuyom ko ang kamao ko sa pagkabalisa at bumaon ang mga kuko ko sa palad ko.

Imposibleng makasama ko sila sa labas; papatayin ako ni Dante.

Sapat nang kabaliwan ang pagkakaroon ng part-time job. Kapag mas late akong umuwi kaysa karaniwan, lalo lang magkakagulo.

Hindi niya alam ang tungkol sa part-time job ko; itinago ko iyon dahil iyon ang pinakamabuti para sa akin.

Hindi siya tanga, pero sinabi ko sa head maid na magtuturo ako ng tuition sa unibersidad.

Sapat na iyon para maitago ang trabaho ko bilang librarian. Pero ilalantad ako ng dinner na ito.

Paano kung malaman niyang may mga kaibigan na ako ngayon? Pahihirapan niya sina Amanda at Lewis. Hindi ko puwedeng hayaang mangyari iyon.

P*****a! mura ko sa isip.

Wala na akong maisip na ibang dahilan; ayos lang sa kanila na lumabas pagkatapos ng part-time job ko. Paano ako makakatakas dito?

“Hindi papayag ang kuya ko. Ayaw na ayaw niyang gabi na akong nasa labas,” sabi ko, balisa.

Lumabas sa bibig ko ang mahinang palusot na ito. Siyempre, hindi nito natakpan ang butas.

Hindi naman ako batang kailangang magpaalam sa kuya niya, o baka makatulong ito?

“Anong kuya? Hindi ko alam na may kuya ka?” tanong ni Lewis.

Napasapo ako sa noo sa isip ko. Paano ko nakalimutan? Kasasabi ko lang kay Amanda, pero hindi pa alam ni Lewis.

“Mayroon siyang kuya. Guardian niya ito; ulila na siya,” paliwanag ni Amanda, at nagpasalamat ako roon.

Lagi niya akong tinutulungan kapag hindi ko alam kung paano sasagot. Kusa niyang inako ang pagtulong sa akin.

“Paano mo naitago sa akin ito? Hindi ganyan ang pakikitungo sa mga taong sinasabi mong malapit sa iyo,” pagpapahayag ni Lewis ng pagkabigla at pagkadismaya.