LOGINPOV ni Vinorca JonaPinigilan ko ang pag-alingawngaw ng mga boses sa aking mga tainga na naghatid sa akin ng matinding takot. Kailanman sa aking buhay ay hindi ko inakalang ganito ako magkakagulo—takot na takot hanggang sa kaibuturan. Nais kong i-block ang bawat boses mula sa aking ulo habang nakasabit ang mga ito sa mga maluwag na hibla.“Buksan mo ang pinto, Vinorca!”May malakas na kumatok. Tinakpan ko ang aking mga tainga, at lalong lumala ang aking pagkabalisa nang higit sa anumang naisip ko.“Pakiusap, umalis ka na!” mahina kong tugon.“Naririnig kita, Vinorca. Alam kong nasa loob ka. Bakit ba ang tanga-tanga mong hindi sumasagot o nagbubukas ng pinto? Hindi ito magtatapos nang maayos kung magpapatuloy ka sa pag-asta nang ganyan kabata.”Mahigpit kong niyakap ang aking katawan, na nagbabaka-sakaling sana ay mawala na lang ako. Hinding-hindi ko nais na harapin siya. Alam ko kung sino ang nasa labas. Narito na ba siya agad? Kaybilis ng lumipas na oras. Bakit parang kailangan ko la
POV ni Vinorca JonaTatlong taon na ang nakararaan;“Maligayang kaarawan, mahal kong kapatid,” wika niya nang pumasok sa aking silid.Napatalon ako nang i-lock niya ang pinto, binati ako sa aking ikalabinlimang kaarawan. Lubha itong hindi inaasahan, at ang mas nagpalubha rito ay ang pagpasok niya sa aking kuwarto nang walang abiso. Tuwing may kailangan siya, madalas niya akong ipinapatawag sa kaniyang silid.Kakaiba ito.“Anong problema, Vinorca? Bakit ganyan ka makatingin? Hindi ba pwedeng batiin ng iyong kapatid ang kanyang kapatid ng maligayang kaarawan?” Lumakad siya papalapit, na nagpakaba sa akin. Bumaba ang temperatura ng aking katawan, na nagpadala ng panginginig sa aking gulugod.“Ma...salamat,” nauutal kong tugon. Paano ba ako makakapagsalita nang normal sa ganoong sitwasyon?“Salamat lang? Walang yakap, wala man lang iba?” Tumayo siya nang tuwid sa harapan ko, tinitigan ako mula ulo hanggang paa, sinusuri ako nang hindi pinalalampas kahit ang isang pulgada. Kahit na nakadam
POV ni Vinorca JonaTumango ako. “Salamat po, sir,” sabi ko habang tumatayo para umalis.“Anuman ang napag-usapan natin ngayon, itago mo ito bilang lihim,” dagdag niya.Hindi na ako sumagot at lumabas ako ng opisina, umiikot ang isip ko. Gusto niya akong kontrolin. Hindi pa ba siya kontento sa pagpapahirap sa buhay ko sa bahay? Ngayon, pati sa eskuwelahan ay hindi niya ako tinatantanan, ang hayop na iyon.“Vin!”Nagulat ako sa boses ni Amanda. Tumakbo siya palapit sa akin at niyakap ako nang mahigpit, na halos ikadurog ng mga buto ko. Nagpasalamat akong walang ibang nakakita sa kahihiyan ko.“Anong nangyari, Amanda?” tanong ko nang marinig ko ang paghikbi niya.“Pinadala ni Daddy si Lewis sa ibang bansa para mag-aral pa,” iyak niya, at umalingawngaw sa walang taong pasilyo ang mga hikbi niya.“Paano? Bakit? Nandito pa siya kahapon,” sabi ko, nagugulo ang isip ko. Siguradong gawa ito ni Dante. Ito ang ibig niyang sabihin nang sabihin niyang sisiguraduhin niyang hindi ko na makikita si
POV ni Vinorca Jona“Ikaw ang may gustong pumunta ako rito, kaya pumunta ako,” mabilis kong sagot, habang napapansin kung gaano siya kaakit-akit sa liwanag. Pero sa likod ng hitsura niya, isa lang siyang manipulador na nabubuhay sa sakit ko nang walang pagsisisi.“Hindi kita pinapunta nang ganitong oras, Kuneho. Kung may iba kang gusto sa akin, sabihin mo na lang. Huwag kang mahiya,” sabi niya, at lumapit pa, kaya nanginig ang buong katawan ko sa presensya niya.“Please,” pakiusap ko, nakapikit, nangingilabot sa hininga niyang amoy mint.“Ano, please, Kuneho? Kung ayaw mong matulog kasama ako, huwag kang pumunta sa kuwarto ko nang ganitong oras. Delikadong mapag-isa kasama ang lalaking tulad ko. May pangangailangan din ako,” malamig niyang sabi.Gumulong ang isang luha sa pisngi ko nang marinig ko iyon. Bakit niya ginagawa ang mga larong ito? Siya ang nag-utos na pumunta ako, pero ngayon umaasta siyang parang inihagis ko ang sarili ko sa kanya. Mas gugustuhin ko pang ihagis ang sarili
POV ni Vinorca Jona“Saan ka nanggaling?”“Dante?” bulong ko, at may sumalakay na kirot nang idiin niya ako sa dingding.“Ah! Mabuti at natatandaan mo ang pangalan ko, pero may tinanong ako sa iyo. Bakit hindi mo ako sagutin?” sabi niya, at ang hininga niya ay humahaplos sa mukha ko.“Nasa... unibersidad ako,” nauutal kong sagot, hindi sigurado kung ano ang gusto niyang marinig.“Gano’n ba? Mapagkakatiwalaan ko ba iyan?” tanong niya, at lumipat ang kamay niya mula sa balikat ko papunta sa leeg ko, kaya napasinghap ako sa takot nang diinan niya iyon.“Oo,” sagot ko, pilit na pinapanatiling matatag ang boses ko.“Vinorca, alam mo ba kung ano ang pinakakinasusuklaman ko?”Paano ko naman malalaman kung ano ang pinakakinasusuklaman niya? Pero isang bagay ang alam ko: tiyak na kinasusuklaman niya ako, mula sa kaibuturan ng puso niya.“Sagutin mo ako, Vinorca!” sigaw niya, kaya napatalon ako at nanginig sa takot ang buong katawan ko.“Hindi ko alam,” agad kong sagot, kahit hindi ko nakikita
POV ni Vinorca JonaRing... Ring...Tumunog ang telepono ko, pero hindi ko pinansin. Wala naman akong kakilalang mahalaga na tatawag sa akin.Isinantabi ko ang iniisip ko tungkol sa tawag at itinuon ang pansin sa sinasabi ni Lewis.Kasalanan ko na wala akong nasabi sa kanila noon pa. Ayaw ko lang na kaawaan ako ng iba, at hindi ko rin alam kung paano namatay ang mga magulang ko.Ano naman ang masasabi ko sa taong magtatanong tungkol doon?Sa unibersidad na ito, parang apoy sa tuyong damo kung kumalat ang balita. Kahit pinagkakatiwalaan ko sina Amanda at Lewis, ayaw kong madamay sila hanggang sa puntong magdudulot ng sakit sa kanila at sa akin ang katotohanan.“Hindi lang siya kumportableng magkuwento, Lewis. Hindi ito tungkol sa pagiging magkaibigan natin. Hindi natin siya puwedeng pilitin na pag-usapan ang ayaw niyang pag-usapan. Sensitibong paksa ito para sa kanya,” pagtatanggol sa akin ni Amanda, naiintindihan ang sitwasyon.Ito mismo ang dahilan kung bakit ayaw kong ibahagi ang mg







