Landian

POV ni Vinorca Jona

“Bakit ba ang sipag-sipag mo magtrabaho? Wala pa akong nakitang ibang ginagawa mo bukod sa pag-aaral at pagtatrabaho. Hindi mo ba nararamdamang dapat mo ring i-enjoy ang buhay?” tanong ni Amanda, nakakunot ang noo sa pag-aalala.

Ngumiti ako at sumagot, “Wala lang akong makitang mas kawili-wili kaysa sa pagtatrabaho at pag-aaral.”

Totoo ang sinabi ko, pero hindi buo.

Mahilig talaga akong mag-aral, at wala akong naging interes sa iba pang bagay.

Pero pagdating sa trabaho, hindi ko masasabi ang gayon.

Pangangailangan iyon, hindi hilig.

Nagtatrabaho ako para mabuhay, at walang nakakahiya roon.

Supernatural na nilalang man o ordinaryong tao, marami ang nagtatrabaho para mabuhay.

Walang masama roon.

“Hindi ako makapaniwala riyan, pero siguro nga ay iba ka. Lagi mong ginagalingan sa pag-aaral at napakasipag mo. Siguradong sobrang proud sa iyo ang mga magulang mo,” sabi ni Amanda, bakas sa mga mata niya ang paghanga.

Pagkabanggit sa mga magulang ko, may kumirot sa dibdib ko. Naglaho ang ngiti ko. “Ulila na ako.”

“Ano?” gulat na gulat na tanong ni Amanda.

Hindi ko pa ito nasasabi sa kanya kailanman; ayaw ko talagang ibahagi iyon.

Pero ngayong araw, hindi ko alam kung bakit, pakiramdam ko ay dapat kong sabihin, kaya sinabi ko.

Agad akong nagsisi na hindi ko nakontrol ang umaapaw kong damdamin.

“Pasensya ka na, hindi ko alam ang tungkol dito,” hingi ng paumanhin ni Amanda, litaw na litaw sa mukha niya ang guilt.

“Hindi, hindi mo kailangang humingi ng pasensya. Paano mo naman malalaman kung hindi ko sinabi sa iyo? Huwag kang mag-alala, matagal na itong nangyari, kaya hindi na ako ganoon kasensitibo rito,” pagtitiyak ko sa kanya, may himig ng pagsuko ang boses ko.

Sa kabila ng kabaitan niya, kasinungalingan ang ibinibigay ko sa kanya mula pa sa simula.

“Kanino ka na ngayon nakatira?” tanong niya.

“Sa guardian ko, pero hindi siya masyadong nakikialam sa buhay ko. At okay lang iyon, binibili naman niya ang mga kailangan ko. Ayaw nga niyang magtrabaho ako, pero pakiramdam ko, hindi ako puwedeng maging pabigat sa ibang tao nang ganito. Kaya gustung-gusto kong magtrabaho. Kung hindi, mula’t sapul ay kinasusuklaman niyang nagtatrabaho ako.” Ngumiti ako habang nagsisinungaling, kahit tinusok ng kirot ng konsensya ang loob ko.

Hindi ako makapaniwalang ako ito. Kailan pa ako naging ganito kahusay magsinungaling na hindi na ito makita sa mukha ko?

“Ay! Pero tandaan mong puwede mong sabihin sa akin ang lahat. Kaibigan mo ako, at gusto kong malaman mong hinding-hindi ko ibabahagi sa iba ang anumang sasabihin mo,” pagtitiyak sa akin ni Amanda, at ang katapatan niya ay nagpainit ng puso ko. “Sobrang proud ako na kaibigan kita.”

“Naku, sobra na iyan. Hindi ako karapat-dapat na ipagmalaki mo nang ganyan.” Natawa ako, may halong hiya at pasasalamat.

Kapag nalaman niya ang katotohanan, kamumuhian niya ako at pandidirihan.

“Siyempre hindi. Hindi talaga ako nagsisinungaling,” sabi ni Amanda, kumikislap ang mga mata, habang nag-aalok ng nagpapagaan-ng-loob na ngiti.

“Salamat,” ngiti ko, nagpapasalamat na nasa tabi ko siya.

“Ilan ba kayo sa pamilyang umampon sa iyo?” tanong ni Amanda.

“May isa akong stepbrother, at siya na ngayon ang legal guardian ko,” napalunok ako, pilit na itinatago ang takot at pagkailang habang naaalala ko ang mukha ni Dante. “Patay na rin ang mga magulang niya, dahil sa aksidente.”

“Siguradong mahirap iyon para sa inyong dalawa.” Ipinatong ni Amanda ang kamay niya sa balikat ko at pinisil iyon, pilit akong pinapaginhawa.

“Oo, mahirap, pero mas maayos pa rin kami ngayon kaysa dati,” sagot ko, kahit may bahid ng lungkot ang boses ko.

“Kumusta ka, Vinorca?”

‘Dante?’

Lumingon ako, at nawala ang tensyon.

Salamat naman!

Si Lewis pala, kapatid ni Amanda, at close din kami.

Parehong napakabait at magalang ng magkapatid.

Bakit ko ba inakalang si Dante iyon kanina?

Siguro dahil bumalik na siya makalipas ang tatlong taon, at ang presensya niya sa bahay ay nagpatalas sa mga ppandama ko.

Ang tanga ko, magkaiba pa nga ang boses nina Lewis at Dante.

“Anong ginagawa mo rito, Lewis? Bakit mo ako ginugulo? Seryoso ang usapan namin,” tanong ni Amanda, may halong inis ang tono, kaya napangiti ako.

Alam kong madalas silang mag-away, pero kahit ano pa man, nagmamalasakit pa rin sila sa isa’t isa at magkaiba lang ang paraan nila ng pagpapakita ng pagmamahal.

Hindi kami nagkaroon ni Dante ng ganitong relasyon, kahit minsan ay parang kapatid ko na siya noong buhay pa ang mga magulang niya.

Ngayon, dahil sa pagkamatay ng mga magulang namin, parang patay na rin ang lahat.

“Klase ko rin ito, kung nakalimutan mo. Isang taon lang ang tanda ko sa iyo, at iisa ang lecture natin.” Humila siya ng upuan sa tabi ko, hindi man lang tumingin kay Amanda.

“Vin, kumusta ka na?” Idinampi ni Lewis ang kamay niya sa noo ko. Kailangan kong aminin, siya ang pinakagwapong lalaki sa pack na ito, kasunod ni Dante.

Sa blonde niyang buhok, itim na mga mata, at matipunong katawan, perpekto siya. Ang init ng pakiramdam ko sa kamay niya sa noo ko.

Maginoo siya, at komportable ako sa kanya, tulad ng pagiging komportable ko kay Amanda.

Sila ang dahilan kung bakit masaya ang buhay ko sa unibersidad, kung hindi, baka namatay na ako sa kakaaral, dahil bukod sa pag-aaral, wala na akong gustong gawin.

“Bakit ang hot mo yata ngayon, hmm?”

Natawa ako sa sinabi niya.

Hindi talaga niya maiwan ang ugali niyang mang-flirt! sabi ko sa isip ko.

“Huwag na huwag kang magpapa-cute sa bestie ko, ha?” Inalis ni Amanda ang kamay niya sa noo ko at hinila ako palapit sa kanya.

Niyakap niya ako nang mahigpit, parang oso, ipinapakita ang pagiging protective niya.

“Naku, Amanda, OA ka naman. Kaibigan ko rin siya. Bakit hindi mo na lang ako bigyan ng espasyo?” Hinila ako ni Lewis palapit sa kanya.

Pinagitnaan ako ng magkapatid at nagsukatan sila ng tingin, parang magpapatayan.

Nakakaaliw kung gaano sila kabata kumilos.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lang sila kaposesibo sa akin.

“Bitiw na kayong dalawa.” Natawa ako, at ibinalik nilang pareho ang atensyon nila sa akin.