Chapter Two

GRADUATION

22 years ago.

"Caniego,Anianette Selene P. Magna Cum Laude".

NAPAIYAK na lang ako sa tuwa ng tawagin ang pangalan ko sa stage, umakyat ako sa stage sinabitan nila ako ng medalya at ibinigay ang Diploma sa'kin.

"Anak ko 'yan!" Pakinig kong sigaw ni Dad mula sa baba ng stage ,nag-pa throw party na lang si mommy sa bahay maliit na party lang naman dahil ayoko ng maraming bisita.

"Congrats! Sa napaka ganda at napaka talino ko'ng pamangkin!" Tita said.

"Omgeee! tita nandito pala kayo! Salamat po nandito po ba si lolo at lola?".

"They're here ofcourse graduation mo present kaming lahat" tita Alena said.

"Naku naku! apo ko! binabati kita!" Lola said.

"Salamat po" i smiled and entertain some of our guests and specially my friends.

"Hey architect Caniego congrats ah" tita Pat said.

"Ay salamat po tita!" i genuinely said and hug her.

She gave her gift for me and smiled at me too.

"Hey Anianette!" Pakinig kong sigaw ni Rina na mabilis akong niyakap tumawa ako at itinaas ang palad ko.

"Asan ang graduation gift ko?" i asked her

" hindi mo naman sinabi sakin na may regaluhan pala dito" she said.

"O edi wag kang kumain kung wala kang regalo" i teased.

"'Di mabiro! hinampas nya ako sa balikat at kinuha ang laman ng shoulder bag nya.

"Oh ito" ibinigay nya sa'kin yung maliit na kahon na naka balot pa

"Ano 'to" kaagad kong hinablot ang kahon at sinira ang balot nito.

"Ang galante naman" tumambad sa'kin ang isang kulay blue na box.

"Ano to singsing?" I laugh

"just open it first". She said

I opened the box and i saw a pair of earrings that i'm just planning to buy tumingin ako kay Rina.

"Hoy! ka wag kang iiyak, ay di nga pala nakapunta si Giselle dito" pagtukoy nito sa isa pa naming kaibigan " regalo namin yan sayo alam namin na gustong gusto mo 'yan lagi mong binibisita 'yan e".

And then i hug her halos mangiyak ngiyak ako " diba mahal ito? san galing ang pera na ibinayad mo dito?" i asked

"Nag benta ako ng isa kong kidney". Seryosong sabi nya

"Ay we?" Tumawa ako

"Ayaw mong maniwala?" akmang bubuklatin nya ang damit nya.

"Totoo?!" kaagad kong ibinalik sa kanya ang kahon at ang earrings.

"nagbibiro lang ako syempre galing yan sa allowance ko tapos si Giselle mayaman naman 'yon, 80% percent ang bagahi ni Giselle d'yan tapos 20% lang yung sa'kin yung wrapper lang kasi Ang ginastusan ko d'yan".

i laugh "pero salamat sa inyong dalawa mamaya tatawagan ko si Giselle".

Pagkatapos no'n ay nakipag kamustahan muna si Rina kina mama at papa at pumunta na ito sa buffet.

Kasalukuyan akong naka upo habang tinitingnan pa rin ang earrings na regalo ni Rina at Giselle.

"Nandito na ako!" Napakinggan ko ang isang pamilyar na boses

"Kuya!" i called him

"Attorney Giovano Caniego bakit di ka dumalo sa graduation ko?!"

"May important client kasi na tumawag sa'kin" napakamot ito sa batok.

"Oh,eto regalo ko" hinagis ni kuya sa'kin ang susi naguguluhan ko syang tiningnan.

"Susi yan ng kotse brand new Mercedes Benz di ko ba ibinalot dahil trabaho na magbalot no'n".

"Omg! thankyou kuya! i really need a car, i love you!"

Nagpunta ako sa unahan kung nasan ang iba pang mga regalo na galing sa mga bisita dinampot ko ang mic sa unahan at nagsalita do'on para magpasalamat sa mga nagpunta.

"Ah...salamat po sa mga pumunta" i started "salamat po sa nagbigay ng regalo salamat sa mga tito at tita kay kuya Gio na niregaluhan ako ng kotse oh 'di ba galante?" tumawa si kuya Gio " thankyou kay Giselle at Rina sa regalo nila" i laugh

"and specially to mom and dad who's there to support me, i can't do this without you two...mom and dad thankyou very much for everything" pinunasan ko ang luha ko, tears of joy.

"Dalaga na nga si Ania! parang kailan lang nawala sa resort yan ah" tito Raphael shout na dahilan kung bakit ako natawa.

"Seriously? wala talaga akong matandaan about that".

"Sus! may hinalikan ka pa ngang batang lalaki sa pisngi no'n!" tito Raphael shouted again.

"Tito Raphael! ano ba 'yan totoo ba 'yan" Ikinunot ko Ang noo ko

kinuha ni dad yung isang wireless mic at nagsalita do'n.

"Ibibigay ko ito kay Raphael baka nahihirapan nang sumigaw dito"

dad laugh and he gave the mic to tito Raphael halos lahat ay tumatawa na na conversation namin ano ba naman to kala ko magiging emotional ang tagpong ito.

"Totoo talaga yun Anianette, hindi mo talaga matandaan ah" tito Raphael raised his brow on me.

"Ok prove it to me tito talagang di ko matandaan e" I said

Akmang magsasalita si tito Raphael ng agawin ni Dad Ang mic.

"Pagkakatanda ko ay itinabi mo ang tsinelas no'ng bata na ipinahiram sa'yo" sabi ni dad.

"Ano ba yan dad pinagkakaisahan nyo na ako talagang di ko matandaan i'm too young at that time!"i said lalong nagtawanan ang mga bisita na animo'y nanonood sa isang comedy show.

" Hoy! Gio ipaliwanag mo nga dito sa kapatid mo kung pa'no sya nawala"

Ipinasa ni dad 'yong mic kay kuya Gio na busy sa pagkain tumawa si kuya Gio at kinuha ang mic.

"Totoo yon pa'no ba naman kasi e busy sa mga chix si Raphael" tumatawang sabi ng kuya nya mabilis na hinablot ni tito Raphael ang mic.

"Hoy Giovano Hindi ba't tayong dalwa ang lumapit doon sa mga chix?" Tito Raphael teased

Tumawa ako at napatawa na rin ang mga bisita dahil sa kulitan namin

nagsalita uli't si kuya Gio sa mic

"Ikaw kaya ang nagsabi sa'kin na lapitan natin yung mga chix e wala naman talaga akong balak-"

Naputol ang sinasabi ni kuya ng agawin ni tita Patricia ang mic,si tita Pat ang asawa ni kuya.

"Ah wala kang balak edi sana 'di mo na lang ako nilapitan that time"

umirap si tita nagtawanan sina lolo at lola

At ibinalik na ni tita yung mic kay kuya na ngayon ay naglalambing na kay tita Pat.

"Hoy Gio dapat nga magpasalamat ka sa'kin ngayon dahil kung di natin nilapitan yung mga chix no'n ay wala kang asawa't anak ngayon!". tito Raphael teased

"Di mo sure!" sagot ni kuya

lalo pang nagtawanan ang mga tao dahil sa kulitan namin

Tumawa na lang ako "So again thank you everyone for coming!"

Pilitin ko ma'ng alalahanin ang nakaraan, hindi ko alam kung saan at paano sisimulan.