LOGINKeilani POV
Mainit ang araw nang lumabas ako ng bahay, dala-dala ko ang basket para sa pamamalengke ko, ubos na ang stock ng pagkain sa fridge. Medyo lata at masakit pa rin ang ulo ko. Na-stress ako kakaintindi sa mama ni Braxton, inabot kasi ito ng hating gabi kagabi sa kakahintay sa taksil niyang anak, ang nangyari ay hindi naman pala ito umuwi kagabi. Ang dahilan ay need niya raw mag-overtime, pero sure ako, doon siya natulog sa kabit niya at baka nagpakasasa na sa sarap sa kama habang kasama ang Davina na ‘yon. Habang naghihintay ako kagabi sa pagdating niya, hindi ko mapigilang mapaluha kasi naiisip ko na hindi talaga imposible na hindi nagtitikiman ang dalawa sa kama. Tangina ni Braxton, nakakadiri siya, sobra.
Habang naglalakad ako, ramdam ko ang init na parang tumatagos sa balat ko. Habang naglalakad ako sa sementadong daan, may mga batang naglalaro ng habulan sa gilid, at ang ingay nila ay parang musika sa umaga. Ang palengke ang laging destinasyon ko tuwing Sabado, para makabili ng mga kailangang stock sa bahay.
Biglang bumagal ang oras nang tumigil ang isang itim na van sa tabi ko. Tumayo ako, nagtaka, pero bago pa man ako makatakbo o makapagsalita, bumukas ang pinto nito at bumaba ang dalawang lalaking nakamaskara.
“Sandali! Ano—” Hindi ko na natapos ang sigaw ko. May panyo silang itinakip sa bibig ko. Ang amoy ay kakaiba—matapang at nakakapanlambot. Pilit kong nilalabanan huwag ipikit ang mga mata ko, pero hindi ko nagawang labanan ang unti-unting pagdilim ng paligid.
**
PAGKAGISING KO, malamig na tubig ang unang sumagi sa isip ko. Iba ang pakiramdam ko sa katawan. Napatingin ako sa paligid—malinis at elegante ang kuwartong kinabibilangan ko. Kulay beige ang mga kurtina at mamahalin ang disenyo ng mga kasangkapan. Pero ang ikinabigla ko ay ang sarili kong itsura. Bagong ligo ako. Ang amoy ng sabon ay nasa balat ko pa, at ang buhok ko ay nakaayos na parang sinuklay ng isang propesyonal. Ang suot ko ay isang manipis at pulang satin na bestida na sobrang ikli. Napangiwi ako kasi para akong sasalang sa isang honeymoon dahil sa itsura ko.
Napabalikwas ako ng upo mula sa kama. “Ano ’to? Bakit ako nandito?”
Nang magsisigaw na ako ay bumukas na ang pinto at nakita ko siyang naglakad papasok—si Sylas. Ang itsura niya ay parang lumabas sa isang pelikula. Ang kayumanggi niyang balat ay kumikislap sa ilalim ng ilaw. Walang kahit anong saplot sa katawan niya. Kitang-kita ko na ang lahat sa kaniya, ang matipuno niyang katawan at ang…napatigil ako sa mahabang bagay na lalaylay sa ibaba niya. A-ang laki, grabe.
Natigilan ako. Bakit hubad siya? At bakit parang hindi ko maialis ang mga mata ko sa kanya?
Ngumiti siya nang marahan, isang ngiting parang alam niyang siya ang may kontrol sa sitwasyon ngayon. Tumayo siya sa tapat ko, habang may hawak siya na isang basong alak.
“Good evening, Keilani,” bati niya sa malalim at malamig na boses. “Did you sleep well?”
Kumuyom ang mga kamao ko at pilit kong tinakasan ang kaba sa dibdib. “Anong ginagawa ko rito? Nasaan ako?”
Napangisi siya. “You’re safe, for now. But let me tell you something very important. I brought you here for a reason.”
“Anong dahilan? Ano’ng gusto mo sa akin? Ito na ba ang planong sinasabi mo” galit kong tanong habang pilit tinatakpan ang sarili gamit ang mga braso.
Lumapit siya, mabagal ang bawat galaw at saka umupo sa gilid ng kama. Para bang sinadya niyang iparamdam na kontrolado niya ang bawat segundong magkasama kami. Nang magsalita siya, ang boses niya ay malapit na malapit sa akin.
“Your husband, Braxton, took something that belongs to me—my wife, Davina.” Tumigil siya, pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa. “And now, I’ll take something that belongs to him. You.”
Nagpatuloy si Sylas, at habang binabanggit niya ang plano niya, parang binabasag niya ang bawat pader na pilit kong itinayo.
“I won’t report Braxton for what he did. I won’t ruin his life,” aniya at ngumisi pa bago ituloy ang sinabi. “As long as you stay here with me. Be my… wife, Keilani. It’s a fair trade, don’t you think?”
Nanlaki ang mga mata ko sa narinig. “Wife? Anong pinagsasabi mo? May asawa na ako!”
Ngumiti siya muli, pero ang ngiti niya ay puno ng puwersa. “Ito na iyon, Keilani. Ito na ang plano ko. Kukunin kita sa kaniya, ibibigay ko ang hindi kayang ibigay sa iyo ni Braxton. Huwag kang mag-alala, gagawin mo lang din ang ginagawa ni Braxton. Palihim tayong magkikita, palihim tayong magtitikiman, palihim tayong magsasaya,” sabi niya kasabay nang pagbukas ng tv na nasa harap namin.
Sa tv screen, nag-play ang video nila Braxton at Davina. Napakunot ang noo ko at kusang tumulo ang mga luha ko nang makita ko ang kababuyan nilang dalawa. Kinakain ni Davina ang ari ng asawa ko, habang si Braxton naman ay halos himudin ang ari ni Davina. Napakalaswa nilang dalawa habang wild na nagkakabayuhan. Sobrang kadiri. Napayukom na lang ang kamao ko.
“Fine, sige, gawin natin ang ginagawa nila biglang ganti, pero ano pa ang mapapala ko nga pala kung papayag ako sa gusto mo?” tanong ko sa kaniya.
“Well, ganito na lang. Kung hindi ka kasi papayag, mapipilitan akong ipakulong si Braxton, pagkatapos, sasabihin ko kay Davina na ikaw ang nakahuli sa kanila, iba pa naman magalit ang asawa ko, gagawin niya ang lahat para magantihan ang mga taong ayaw niya at kagalit niya. At sure akong gagawin niyang impyerno ang buhay mo, ganoon siya kabagsik, Keilani kaya mas mainam pa rin talaga na pumayag ka na lang sa gusto ko, matitikman mo ang gaya ko na pinapangarap at niluluhuran ng karamihang babaeng gustong matikman ako,” sabi niya na pilit talaga akong dinidemonyo.
“Ang pinagtataka ko lang, kaya mo talagang makipaglandian sa gaya kong hindi naman maganda?” tanong ko na patuloy na nanliliit sa itsura ko.
Hinila niya ako patayo at saka hinarap sa malaking salamin. Namilog ang mga mata ko sa nakita ko. Ibang Keilani ang nakita ko. Maganda ang ayos ng buhok, naka-makeup, nakasuot ng mga alahas at mukhang ang bango-bango. Ang sexy ko rin sa suot kong damit. Parang imported na Keilani ang nakikita ngayon.
“Ngayon mo sabihin na hindi ka kaakit-akit, heto nga at tinitigasan ako sa tuwing titignan kita,” sabi pa niya kaya namilog ang mga mata ko nang makita ko sa salamin ang istura niya. Hindi siya nagsisinungaling, nakatayo at naninigas nga ang dambuhalang titë niya.
Jusko po, nagkalintik-lintik na. Hindi ko inaasahang magiging ganito ang plot twist ng buhay ko. Papayag ba ako o tatanggi, ayoko namang mapagdiskitahan nung Davina na ‘yon, kaya lang, kapag titignan ko kung gaano kasarap itong si Sylas, nadedemonyo na rin talaga ako. Lalo pa’t hindi ko maiwasang isipin kung ano bang pakiramdam ang nasa ibabaw ko ang gaya niya?
Wala na, pati ako, magtataksil na rin talaga. Mali ito, oo, pero kung patuloy akong magiging tanga, boring naman. Kaya, sige, kakapit na rin ako sa patalim.
Chusan POVI haven’t felt this kind of excitement in a long time. I’m sitting by the airplane window, gazing at the clouds outside. In just a few minutes, I’ll be arriving in Amontala Province.To be honest, I feel like a kid who can’t sit still from all the excitement. Not because of the vacation. Not because of the rest. And certainly not because of the one-year hiatus I’ve been planning for so long, but because of Isla. I smiled as I thought of that little girl. I don’t understand why.Basta simula ng ma-meet ko siya ay sobrang gaang ng pakiramdam ko sa kaniya. Na para bang ang sarap-sarap makipaglaro sa kaniya.Pero ang totoo rin ay ayoko munang maging artista kahit isang taon lang. Ayoko munang maging si Chusan Kang na kilala ng buong Pilipinas. Ayoko munang maging celebrity. Gusto ko lang maging ordinaryong tao.At para mangyari iyon, I had to disappear. So I left everything behind. My cellphone. My contacts. Even the people who were always around me.I didn’t bring a primary ph
Sera POVPagkababa ko ng sasakyan ay agad kong naramdaman ang pagka-init ng ulo ko. Not because of the weather here in Amontala, but because of the news I received.Nabawi na raw agad ni Sylaila si Isla. Hindi ko nga maintindihan kung paano nangyari iyon. Namamahinga lang ako dahil nilagnat ako sa tubig na mayroon dito. Nagka-LBM ako, tapos pagkagising ko ay mababalitaan ko na lang na ganoon na ang nangyayari.Sampung armadong lalaki ang iniwan ko rito.Sampung malalakas, matatangkad at halos magagaling sa labanan.Sampung tao na sila na may mga baril at sapat na lakas para bantayan ang isang bata, pero heto ako ngayon, naglalakad papunta sa farm ni Nardo habang halos pumutok na ang ugat sa leeg ko sa galit.Pagdating ko sa farm ay agad akong natigilan sa nasaksihan ko. At mas lalo lang akong nainis.Nagkalat sa paligid ang mga tauhan ko. May nakahiga sa lupa. May nakaupo habang namimilipit. May umiiyak. May nagmumura.At halos lahat sa kanila ay may mga tama ng baril sa hita at binti
Sylaila POVMahigpit kong hawak ang kamay ni Isla habang naglalakad kami papunta sa pinapagawang beach resort nila Vandall. Pagkatapos ng lahat ng nangyari sa Amontala, pakiramdam ko ay pagod na pagod ako.Pero masaya, dahil nasa tabi ko si Isla.Ligtas siya at buhay.Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya habang naglalakad kami. Masigla na ulit siya. Parang walang nangyaring masama. Parang wala siyang pinagdaanang takot, at nagpapasalamat ako roon.Habang papalapit kami sa resort ay nakita ko agad ang dalawang pamilyar na tao.“Ate Ila!”Napalingon ako kina Fabian at Lusing. Pareho silang nakatayo malapit sa malaking gate. Mukhang kanina pa naghihintay.Pagkakita nila sa akin ay para silang nabuhayan ng loob. Pero nang makita nila si Isla sa tabi ko, biglang nagbago ang ekspresyon ni Lusing.Nanginginig ang labi niya. Namumula ang mga mata, at bago pa ako makapagsalita tumakbo na siya palapit sa amin“ISLA!”Napayakap agad siya sa bata at saka tuluyang napaiyak.Nanlaki ang mat
Sylaila POVTahimik akong nakatago sa likod ng malaking puno habang nakamasid sa farm. Sa totoo lang, kabado akong isipin na baka hindi maging epekto ang pampatulog na nilagay ko sa kakanin.Panay ang dasal ko na sana ay maging epektib kasi halos sampung minuto na akong nakatago rito ay parang walang nangyayari.Pero maya maya ay isa sa mga armadong lalaki ang unang napahikab. Napangiti ako kasi parang ayan na. Ilang segundo pa ay tila napahawak ito sa ulo, pagkatapos ay napaupo na siya sa lupa.Makalipas ang isang minuto, tuluyan na itong bumagsak sa lupa.Napangisi ako kasi tagumpay, nakatulog na ang isa.Maya maya pa ay nagsunod-sunod na silang bumagsak sa lupa. Parang mga punong isa-isang pinuputol.“Tang-ina ninyo ah! Sige, matulog muna kayong mga hayop kayo!”Ang iba ay nakaupo pa habang inaantok. Ang iba naman ay sinusubukang tumayo, pero wala ring nangyari. Isa-isa silang bumagsak sa lupa, hanggang sa wala nang natirang nakatayo.Lahat silang sampu at nakanganga at mahimbing n
Sylaila POVMahigpit kong kinuyom ang mga kamao ko habang naglalakad palayo sa farm. Naririnig ko pa rin sa isip ko ang iyak ni Isla. Ang paghingi niya ng tulong. Ang pagtawag niya sa akin.Sa bawat segundo na lumilipas, lalo kong gustong sugurin ang mga armadong lalaking nagbabantay sa kaniya. Pero alam kong hindi pa puwede. Hindi ako puwedeng magpadalos-dalos.Sampu sila at kahit kaya kong lumaban, hindi ko alam kung gaano karami ang baril nila.Mas lalong hindi ko alam kung ano ang mangyayari kay Isla kapag nagkamali ako.Kailangan kong mag-isip. Kailangan kong maging matalino. Kaya pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.Naglakad ako papunta sa kabilang bahagi ng Amontala hanggang makarating ako sa Calye Lumipak. Doon ko agad nakita si Aling Bibet. Ang galing, parang ang suwerte ko. Tulad ng dati, nakaupo siya sa gilid ng kalsada habang nagtitinda ng iba’t ibang kakanin.May sapin-sapin, kutsinta, puto, suman, at kung anu-ano pang matamis na pagkain.“Aling Bibet!”Napatingin siya
Sylaila POVHindi ko na maalala kung ilang beses akong napaluha sa biyahe. Hindi ko na rin maalala kung ilang beses akong napapikit habang mahigpit na nakakuyom ang mga kamao ko.Kailangan kong mahanap si Isla. Kailangan kong mailigtas ang anak ko.Pagkatapos kong marinig mula kay Lusing ang nangyari, parang gumuho ang mundo ko. Hindi ko na halos narinig ang iba niyang sinabi. Ang malinaw lang sa isip ko ay ang mga salitang dinukot nila si Isla. Paulit-ulit na umaalingawngaw iyon sa utak ko. Parang martilyong paulit-ulit na humahampas sa dibdib ko. Hindi ko alam kung paano ako nakasakay sa jeep. Hindi ko alam kung paano ko nagawang mag-impake ng ilang gamit. Hindi ko alam kung paano ako nakapagdesisyong bumiyahe agad papuntang Amontala.Basta ang alam ko, wala akong ibang pupuntahan. Doon dinala ang anak ko, at doon ko rin siya kukunin. Kahit ano pang mangyari, babawiin ko siya dahil nag-iisa lang ang Isla ko.Tahimik akong nakaupo sa pinakadulong bahagi ng jeep. Dumadaan ang mga puno
Keilys POV“Sapat na ba ‘yan sa tingin mo?” tanong ko kay Ilaria habang nakaupo kami sa harap ng bahay nila, habang ang magulang niya ay nagpapahinga na sa loob. Kakatapos lang naming mag-merienda. feeling ko kasi ay kulang pa ang bigay ni Doberlyn, ayos sana kung kalahating milyong piso, e.“Hindi
Ilaria POVHindi ko na kailangan pang sabihin, kahit si Toph, alam na paborito ni Keilys ang bibimbap. Dumaan kami sa isang Korean restuarant. Bumili siya ng tatlong order, para raw hindi mabitin si Keilys. “Sure ka bang gising pa si Keilys?” tanong ni Toph habang papaliko kami papunta sa driveway
Ilaria POVNasa kalagitnaan kami ni Sir Keilys ng pinapanood naming Korean thriller nang maramdaman kong nag-vibrate ang cellphone ko sa bulsa ng pambahay kong shorts. Nakatutok pa rin ang mata ko sa eksena kung saan may kumakatok sa pinto ng bida, pero agad ko rin itong sinilip nang hindi masyadong
Ilaria POVHapong-hapo ako nang magising ako bandang alas kuwatro ng hapon. Medyo masakit pa ang batok ko, siguro dahil sa puyat o baka dahil sa sobrang pagod kahapon sa meeting para sa pagiging hermano mayor ni Sir Keilys. Isama pa na, naging busy kami kagabi ni Manang Lumen sa ginawa naming papay







