LOGINChusan POV“Sir... Sir.” May mahinang boses akong narinig. Kasabay noon ay naramdaman kong bahagyang pag-alog ni Leo sa balikat ko. “Sir, gising na po."I slowly opened my eyes. I blinked a few times before I was fully awake. Nakatulog nga pala ako.Napabuntong-hininga ako habang inuunat ang leeg ko.“Ay, naku, napahaba ata ang tulog ko,” mahina kong sabi. “Napagod yata ako sa paglalakad.”Ngumiti lang si Leo. “Okay lang po.”Pagtingin ko sa labas ng bintana ng jeep, nakita kong nakahinto na kami. Kami na lang ni Leo ang natirang sakay ng jeep. When I looked outside, there were a lot of people. There were tricycles. There were fruit vendors. There were fish vendors. There were also children chasing each other on the side of the market.Napangiti ako. “So, nandito na ba tayo sa Colmenares?”“Opo, Sir.”Nilingon kami ng driver ng jeep. “Ano ba, bababa pa ba kayo o sasama pa kayo sa akin sa kabilang bayan?” tanong ng driver.“Hindi na ho, dine na kami bababa,” sagot ni Leo sa kaniya.Bum
Chusan POVLeo and I have been walking along the side of the long road for almost twenty minutes. And during those twenty minutes, we haven’t said a word to each other, not even one, after I got so angry earlier.Tahimik lang kaming dalawa. Ako ang nasa unahan.Si Leo naman ay ilang hakbang sa likod ko.Kung hindi lang siya naging paladesisyon sa buhay ko nitong mga nagdaang araw, hindi naman ako magagalit. Palagi na lang siya nakabida kay Sera. Hindi ko alam kung binabayaran na rin ba siya ni Sera para magbalita ng mga ganap ko. Ewan, okay naman nung una si Leo. Simula lang nung maging sobrang close kami ay naging maluwag na siya sa akin. Na minsan, nakakalimutan na niyang amo niya ako at tauhan ko lang siya. Akala niya ata ay magkaibigan na ang turingan namin. Oo, pumayag ako na minsan ay biru-biruin niya ako, ayos lang iyon para masaya lang kami, pero kapag sa mga seryosong sitwasyon na, ah, ibang usapan na iyon.I looked up at the sky. Even though it was already afternoon, the air
Chusan POVTahimik akong nakatingin sa tanawin sa labas ng sasakyan. Napakaganda kasi talaga ng paligid dito dahil sa mga malalakwa na bukirin, matatayog na puno, at sa sariwang hangin na matagal ko nang gustong maranasan.This is one of the reasons why I chose to rest at Amontala. Far from the city. Far from the noise. Far from the cameras.Actually, gutom na ako at excited na akong makarating sa farm nila Isla. Pero parang pansin ko e, mabagal ang sasakyan na sinasakyan namin. Tinanong ko naman si Leo kung anong problema. Ang sagot niya ay parang luma na ang naarkila nilang sasakyan.Nung una ay naisip kong baka hindi pa kami umabot ng Amontala e, agad din masira iyon.Kakasabi ko palang nang bigla na lang may parang pumutok na kung ako.Bahagyang lumihis ang sasakyan kaya napakunot ang noo ko.“Anong nangyari?”Narinig kong napabuntong-hininga si Leo. “Parang may problema, Sir.”Unti-unti niyang pinabagal ang sasakyan hanggang sa tuluyan kaming huminto sa gilid ng kalsada.Tahimik
Sera POV Hindi pa rin ako mapakali. I keep pacing back and forth in the living room of the house I’m renting here in Amontala, my mind restless.Pakiramdam ko, sunod-sunod ang kamalasan ngayong araw.Una, nabawi ni Sylaila si Isla. Pangalawa, palpak ang sampung tauhan ko.At pangatlo, oo, sure akong may kasunod pa nito. Naaamoy ko na agad, e.“Ma’am Sera?”Napalingon ako kay Harry.He was holding a cellphone. It looked like he’d seen some important news.“What?” tanong ko, habang halatang wala nang pasensya.Hindi siya nagsalita. Sa halip ay in-iabot niya ang cellphone. “Mas mabuti pong kayo na lang ang tumingin.”Napakunot ang noo ko. Kinuha ko ang cellphone, at pagtingin ko pa lang sa screen, nanginig agad ang kalamnan ko.May nakita akong post sa social media mula kay Vandall. Picture siya at nasa litrato si Sylaila kasama si Isla.My eyes widened. No. No way. I quickly read the caption.“Buhay pala si Sylaila. Natagpuan ko siya rito sa Colmenares Town. Papunta na ang buong Merritt
Chusan POVI haven’t felt this kind of excitement in a long time. I’m sitting by the airplane window, gazing at the clouds outside. In just a few minutes, I’ll be arriving in Amontala Province.To be honest, I feel like a kid who can’t sit still from all the excitement. Not because of the vacation. Not because of the rest. And certainly not because of the one-year hiatus I’ve been planning for so long, but because of Isla. I smiled as I thought of that little girl. I don’t understand why.Basta simula ng ma-meet ko siya ay sobrang gaang ng pakiramdam ko sa kaniya. Na para bang ang sarap-sarap makipaglaro sa kaniya.Pero ang totoo rin ay ayoko munang maging artista kahit isang taon lang. Ayoko munang maging si Chusan Kang na kilala ng buong Pilipinas. Ayoko munang maging celebrity. Gusto ko lang maging ordinaryong tao.At para mangyari iyon, I had to disappear. So I left everything behind. My cellphone. My contacts. Even the people who were always around me.I didn’t bring a primary ph
Sera POVPagkababa ko ng sasakyan ay agad kong naramdaman ang pagka-init ng ulo ko. Not because of the weather here in Amontala, but because of the news I received.Nabawi na raw agad ni Sylaila si Isla. Hindi ko nga maintindihan kung paano nangyari iyon. Namamahinga lang ako dahil nilagnat ako sa tubig na mayroon dito. Nagka-LBM ako, tapos pagkagising ko ay mababalitaan ko na lang na ganoon na ang nangyayari.Sampung armadong lalaki ang iniwan ko rito.Sampung malalakas, matatangkad at halos magagaling sa labanan.Sampung tao na sila na may mga baril at sapat na lakas para bantayan ang isang bata, pero heto ako ngayon, naglalakad papunta sa farm ni Nardo habang halos pumutok na ang ugat sa leeg ko sa galit.Pagdating ko sa farm ay agad akong natigilan sa nasaksihan ko. At mas lalo lang akong nainis.Nagkalat sa paligid ang mga tauhan ko. May nakahiga sa lupa. May nakaupo habang namimilipit. May umiiyak. May nagmumura.At halos lahat sa kanila ay may mga tama ng baril sa hita at binti
Ilaria POVNasa labas na ang lahat ng boys, parang mga batang sigawan nang sigawan sa swimming pool area. Nakatanaw lang ako sa bintana, bawal makisali at baka kung mapaano pa ako.Masaya akong makita silang gano’n. Lalo na si Keilys. Bihira siyang maging ganap na carefree, kaya hinahayaan ko lang
Ilaria POVIto na ang araw na pinaka-hinihintay naming dalawa ni Keilys. Tahimik ngayon dito sa office room ni Keilys, pero alam kong maingay ang nilalaman ng isip at puso naming dalawa kasi magaganap na ang matagal na naming gustong mangyari. Ngayong umaga, tahimik pa ang buong Pilipinas, pero mam
Ilaria POVHindi mawala-wala ang ngiti ko habang nakakadaan na ulit kami ng Yay town. Habang umaandar ang sasakyan, nakatanaw ako sa labas at pinagmamasdan ang mga puno at bukirin na parang unti-unti ring humihinga nang maluwag, kagaya namin ni Keilys. Hinatid na namin ni Keilys si Tatay Iggy sa fa
Keilys POVBumalik ako sa pool area na masaya na medyo kabado rin. Siyempre, kinabahan ako sa nangyari sa babaeng mahal ko. Naisip ko, paano kung nabagok ang ulo niya at hindi na magising. Natutuwa naman ako dahil naisiip kong—baka buntis na nga siya. Sana nga, kasi handa na rin naman na akong magi







