Nine Months To Say Goodbye

“Cleah! Come here!”

Napatigil ako sa pag-aayos ng mga bulaklak sa vase sa dining area nang marinig ko ang pagtawag sa'kin ng asawa ko, si Clifford. Nilingon ko ang direksyon ng living room at nakita ko siya doon na nakatayo. Napangiti ako. Kahit dito, kitang-kita pa rin ang angking kakisigan niya. 

Tatlong taon na kaming kasal pero heto ako't parang araw-araw pa rin in love sa kaniya.

“Ano 'yon, Cliff?” tanong ko pagkalapit ko sa kaniya. “At bakit parang ang saya mo? Anong meron sa cellphone mo?” 

Dinungaw ko ang tinitingnan niya sa kaniyang cellphone pero agad din napabalik sa mukha niya ang tingin ko nang ibulsa niya ang phone.

“She's back! Brittany is finally back! Aren't you happy for me, Cleah?!” mayamayang masigla niyang tinig, hinawakan pa niya ako sa magkabilang balikat bago yakapin ng sobrang higpit. 

Natameme ako at hindi agad nakapag-react. Si Britanny… siya ang ex niyang umalis noon at nagpunta sa ibang bansa bago kami ikasal. 

Ibigsabihin, nandito na siya? 

At ibigsabihin din ba nito ay… tapos na ang maliligayang araw ko kasama siya?

“Narinig mo ba ako, Cleah?! Nandito na siya! Bumalik na siya sa wakas!” tuwang-tuwa pa niyang ulit sa wikang Tagalog. 

Tila nanginig ang bibig ko habang nakatingin ako sa malapad niyang mga ngiti. 

"Ah—eh, g-ganoon ba? K-Kelan daw ba siya bumalik?” tanong ko nang mag-sink na talaga sa akin ang balita niya. 

Diyos ko! Panaginip ba ito? Kasi kung panaginip, pwede ba'ng gisingin Niyo na ako?

Ano nang mangyayari sa kasal namin? Ito na ang napagkasunduan namin bago kami ikasal, e. Na kapag bumalik na si Brittany, maghihiwalay na kami.

Magkaibigan kami ni Clifford mula pa noong elementarya kami. Sa iisang pribadong paaralan kami pumasok mula elementarya hanggang sa makapagtapos kami ng kolehiyo. Sanggol pa lang kami ay naplano na ng mga magulang namin na balang araw ay ipagkakasundo kaming dalawa— at nangyari na nga ang kasalan noong fourth year college kami pareho. 

Noong una ay umayaw si Clifford kasi may girlfriend naman siya nun at iyon ay si Brittany. Ako nama'y wala ng komento doon pero hindi rin ako tumanggi sa nasabing kasunduan kasi una sa lahat, mahal ko na siya noon pa man. Sa sobrang pagmamahal ko sa kaniya, pumayag ako sa kondisyon niyang ituloy ang kasal namin kahit may Brittany na siya sa puso niya. 

Siguro'y naawa sa'kin ang panahon dahil nagkataon din na nakipag-break sa kaniya si Brittany, sunod ay nag-migrate na ito sa ibang bansa. 

Hindi ko alam ang rason ni Clifford kung bakit bigla niyang naisipan na pumayag sa kasal namin, pero ikinatuwa ko iyon ng lubos-lubos. 

Umaasa ako na balang araw ay mahuhulog din siya sa akin, na makakalimutan niya si Brittany kapag ako na ang kasama niya araw-araw… pero mukhang mali pala ako. 

Sobrang bait at maalaga na asawa ni Clifford, tiipong siya na ang hihilingin mong mapapangasawa sa sobrang responsable niyang asawa

Ipinagluluto niya ako kapag may sakit ako, hinahatid-sundo sa trabaho, at gabi-gabing niyayakap habang natutulog. Pero alam ko sa sarili ko na ang mga trato niyang iyon sa akin ay dahil… isang matalik na kaibigan ang turing niya sa akin. Walang romansa, walang pagnanasa, o kahit anong may kaugnayan sa pag-ibig. 

“Napakagandang balita niyan, Cliff! S-Sa wakas, magkikita na ulit kayo!” dugtong ko, malapad na rin akong nakangiti kahit nagsisimula nang magbara ang lalamunan ko.

“I know, right?!” natutuwa niyang sabi sabay gulo nang bahagya sa buhok ko, isang gawi na matagal na niyang ginagawa mula pa noong mga bata pa kami. “Magkikita kami mamayang gabi. I want you to meet her properly soon, Cleah. Ikaw ang pinakamatalik kong kaibigan, kaya gusto kong makasundo mo siya agad!”

Tumango ako, pinigilan ang nagbabadyang luha sa mata ko. “Sige… excited na rin ako! Uhm, bakit 'di ka pa magbihis? Alas-sais na oh. Anong oras ba kayo magkikita?”

“Seven sharp! God, I'm so happy! I missed her so dāmn much!" 

Nang tumalikod na siya at masayang umakyat sa hagdan papunta sa kuwarto namin, doon pa lang kusang nagsipagbagsakan ang mga luha ko. 

Napaupo ako sa katabing sofa at doon ay huminga ako ng napakalalim. Paano na ‘to? Paano na ang… pinagbubuntis ko?

Ilang araw ko nang dinadala ang sikretong ito. Noong isang linggo ko pa nadiskubre na may nabubuhay na munting nilalang sa loob ng aking tiyan. Isang linggo ko na ring pinag-iisipan kung paano ko ito sasabihin sa kaniya. Lagi akong naghahanap ng tyempo na sabihin ito sa kaniya, dahilan kaya lagi kong bulsa-bulsa ang PT. Para kung sakaling—

Ganoon na lang ang pagkakatigil ko sa pag-iisip nang pagkapa ko sa bulsa ko ay walang PT akong nahawakan. Natigil ako sa pag-iyak at agad na napatayo. 

“Saan na ‘yun?” kinakabahan kong usal sa sarili. 

Kinapa-kapa ko pa ang ibang bulsa ko pero halos nabaliktad ko na ang mga ito ngunit wala talaga doon ang PT ko. “Sh*t! Saan ko kaya nalagay?!" 

Luminga-linga ako sa paligid, umaasang baka nahulog ko lang ito nang hindi sadya. Subalit pagtingin ko sa bandang hagdan ay tila pansamantalang huminto sa pagtibok ang puso ko nang makita ko doon na nakatayo si Cliff. 

"Cliff…” mahina at halos hindi marinig kong tawag sa kaniya. 

Pinaghalong blangko at gulat ang kaniyang mukha, ang kaniyang kamay ay bahagyang nakataas sa ere habang hawak-hawak ang hinahanap kong PT. 

“Cleah… is this… yours?” 

Napalunok ako. Ang boses niya ay hindi na masaya. Nawala ang sigla sa mukha niya at ang kulay ng balat niya ay tila namumutla na. 

“M-Maliligo sana ako pero nakita ko ‘to sa gilid ng kama natin. Sa'yo ba ‘to?" dahan-dahan na siyang naglalakad patungo sa kinatatayuan ko. 

Palihim kong naikuyom ang kamao ko habang sunod-sunod na ang paglunok ko sa laway ko. “Uhm, e… akin nga ‘yan, Cliff… pero…" 

Sasabihin ko ba? Pero parang hindi naman siya masaya! Kanina lang ay tuwang tuwa siyang ibinalita sa akin ang pagbabalik ng ex niya tapos ngayon…

“H-Hindi sa 'yo 'yan! N-Nabuntis ako ng ibang lalaki! I-I'm sorry, Cliff…” nanginginig kong tanggi, pilit na pinatatag ang boses bago ako napaiwas sandali ng tingin sa kaniya. 

“Ibang… lalaki?” pautal-utal niyang tanong, tila hindi makapaniwala sa narinig. “P-Pero... wala ka namang naging boyfriend kahit isa. Ni hindi ka lumalabas ng bahay nang hindi nakakapag-alam sa'kin. Sabihin mo, nagbunga ba ‘yung—" 

“Hindi, mali ka ng iniisip!" agap ko. “Itong pinagbubuntis ko, magdadalawang buwan na! H-Hindi sa'yo ‘to, Cliff,” muli kong tanggi at tarantang inagaw sa kaniya ang PT. 

Umalinsunod ang mata niya sa kamay ko nang idiretso ko sa bulsa ang PT. Gulat pa rin ang mukha niya. At mas nagulat pa siya nang dali-dali akong umakyat sa kuwarto namin at nang balikan ko siya ay dala ko na ang matagal na naming pinahandang divorce paper. 

“Heto. Actually, balak ko sanang ipagtapat ito sa'yo pero naunahan mo na ako. S-Sakto, dahil dumating na rin pala ang ex mo. H-Hindi ka na mag-iisa diba? Sa wakas… pareho na tayong makakalaya—" 

“Sinong lalaki?” hindi pa man ako tapos magsalita ay sumabat na siya. "Sabihin mo, Cleah… sinong lalaki ang gumalaw sa'yo habang kasal tayo, sino?!”

Muntik na akong mapatalon sa gulat sa biglaang pagtaas ng boses niya. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko nang sunod niyang ginawa ay mariin niya akong hinawakan sa magkabilang balikat at niyugyog ako. 

“So y-you were having an affair all this time, huh, Cleah?!” sigaw na niya.