Bölüm 3

Telefonu kapattım ve Ava'nın gelip bana eşlik etme teklifini geri çevirdim.

Ne yazık ki, önceki gecenin anıları zihnimde tekrar tekrar canlanmaya devam etti.

O güçlü kollarının beni kendine çekişi, tenimde hissettiğim sıcak nefesi, bütün gece yatağı sarsarken fısıldadığı o tatlı sözler…

Başımı hızla sallayarak bu düşünceleri aklımdan uzaklaştırmaya çalıştım. Yatağımın üstünde kıvrılıp dizlerimi göğsüme çektim.

Zihnim sürekli çocukken bana karşı çok nazik olan Ethan ile bugünün soğuk ve umursamaz Ethan'ı arasında gidip geliyordu.

Ancak gün ağarırken huzursuz bir uykuya dalabildim. Ethan bütün gece tek bir mesaj bile göndermemişti.

Bir keresinde sarhoş olup birkaç saat ortadan kaybolduğumda, Ethan bana ulaşamadığı için neredeyse deliye dönmüştü.

O olaydan sonra, güvende olduğumu bilmek için her akşam birbirimize iyi geceler demekte ısrar etmişti. Bu alışkanlık küçük ve huzur veren bir ritüel haline gelmişti.

Yıllar içinde oluşan alışkanlıkların bile tek bir gecede paramparça olabilmesi ne tuhaftı. Belki de böylesi daha iyiydi. Sonunda birbirimizden uzaklaşmamız kaçınılmazdı zaten.

Bir an için, kendi itibarımı mahvetmek anlamına gelse bile onunla yüzleşmeyi düşündüm. Ancak ailemin işi hâlâ babasının nüfuzuna bağlıydı. Sorumsuzca davranmayı göze alamazdım.

Hayır, yapabileceğim en iyi şey sessizce, adım adım ondan uzaklaşmaktı; ta ki birbirimiz için yalnızca uzak birer anıdan ibaret hale gelene kadar.

Ertesi sabah, kendimi sıcak ve güçlü bir kucaklamanın içinde buldum. Birden uyandım, kalbim hızla çarpıyordu.

Gördüğüm ilk şey, belirgin çene hattının tanıdık kıvrımı ve pürüzsüz tenindeki hafif sakal iziydi.

Yatağımdaki Ethan'dı.

Evimin kapı şifresini bildiğini unutmuştum. Ne ailemin ne de ev işlerine bakan Bayan Triton'ın onun içeri girmesine engel olacağını da sanmıyordum zaten.

Uyandığımı fark eden Ethan hafifçe kıkırdadı ve kulağıma doğru eğilip nazikçe üfledi.

Çığlık atar gibi bir ses çıkarıp onu ittim ve yatağın diğer tarafına doğru kaçtım.

O da peşimden geldi ve kollarını arkadan bana doladı.

"Sorun ne? Beni artık istemiyor musun?" diye takıldı, dudakları boynuma sürtünürken. "Dün geceki inlemelerinden sonra ikinci raundu istemediğini söyleme bana."

Ağzımı sıkıca kapatıp cevap vermeyi reddettim ve tüm vücudum onun dokunuşu karşısında gerildi.

Ethan iç çekti, sinirlenmiş gibi yapıyordu. "Dün gece bana iyi geceler bile demedin. Ne kadar endişelendiğimi biliyor musun? Bu seferlik görmezden geleceğim ama yine de bunu telafi etmen gerekiyor. Bence o güzel ağzını kullanıp—"

Onu var gücümle ittim. Öfkeliydim, ihanete uğramış hissediyordum ve kalbim küt küt atıyordu.

Ethan'ın yüz ifadesi sertleşti; belli ki sinirlenmişti. "Bu tavırlar da ne? Seni baloya götürmememle mi ilgili? Baloda sana eşlik etmemem yüzünden mi böyle yapıyorsun?"

Sessiz kaldım, gözlerinin içine bakmayı reddettim. Ethan, meseleyi çözdüğünü düşünerek sırıttı.

"Dur tahmin edeyim. Ava sana söyledi, değil mi? Sylvia'yı baloya götürdüğüm için kızgınsın. Cidden mi? Kızın bir partneri yoktu, ben de ona yardım ediyordum. Kıskanacak ne var ki?"

Söylediği her kelime öfkemi daha da körükledi ama ne kadar incindiğimi görmesine izin vermemek için dilimi tuttum. Yorganı üzerimden attım ve tek kelime etmeden aşağı kata indim.

Evde sadece Bayan Triton vardı. Mutfakta sessizce hareket ediyordu. Nedense ev garip bir şekilde bana boş geliyordu.

Bir süre sonra Ethan da aşağı indi. Onu hâlâ görmezden geldiğimi fark edince yüzü asıldı. Normalde benim onu görmezden gelmem aramızda büyük bir sessizlik savaşının başlamasına neden olurdu ama şimdi, Sylvia hayatında olduğu için, ruh halime daha fazla tahammül etmeye hazır gibiydi.

"Tamam, tamam. Konuşmak istemiyorsan bari biraz kahvaltı et." Akçaağaç şuruplu pankeklerden oluşan bir tabağı önüme itti. "Hatırlasana, hep bizim şefin yaptığı pankekleri sevdiğini söylerdin."

Tabağı geri itip Bayan Triton'ın benim için hazırladığı sade mısır gevreğine uzandım.

Ethan'ın çenesi gerildi, yüzündeki zoraki gülümseme donup kaldı.

"Senin derdin ne?" diye tersledi, sesi sertti.

Uzun ve yorgun bir iç çektim. "Kızgın değilim. Neden Sylvia'yla takılmaya gitmiyorsun?"

Ethan homurdanırken pankek tabağını masaya öyle sert bıraktı ki kırılan porselenin sesi mutfağın içinde yankılandı.

"Demek gerçekten mesele Sylvia, öyle mi?" diye tısladı. "Kırılmış gibi davranmaya hakkın olduğunu mu düşünüyorsun? Sadece bir kez birlikte olduk diye hayatımda söz sahibi olabileceğini mi sanıyorsun?"

Kırılan parçalar fayans zemine dağıldı ve çıkan sesle irkildim, bütün vücudum titriyordu. Daha kendimi durduramadan gözyaşları yanaklarımdan süzülmeye başladı.

Ethan'ın gözleri şaşkınlıkla büyüdü, böyle tepki vermemi beklemiyordu.

"Hey, hey. Ağlama!" diye mırıldandı. Beceriksizce elini bana doğru uzattı. "Seni korkuttum mu? Öyle yapmak istemedim—"

Ancak sözünü tamamlayamadan tezgâhın üzerindeki telefonu titredi. Ekrana baktı ve yüzündeki ifade anında sertleşti. Tek kelime etmeden doğruldu; belli ki telefonuyla ilgilenmek gözyaşlarımdan daha önemliydi.

"Halletmem gereken önemli bir iş var," dedi ceketini alırken. "Sadece... Sakinleş. Her şey seninle ilgili değil, tamam mı?"

Bunun ardından çıkıp gitti ve beni boş mutfağın keskin sessizliğiyle baş başa bıraktı.