Bölüm 4

Ethan gittikten kısa bir süre sonra Sylvia X'te bir paylaşım yaptı.

"Pankeklerden laf arasında bahsetmiştik, ertesi sabah karşıma çıktılar. Seninle hava atmayı bu kadar kolaylaştırdığın için teşekkürler."

Paylaşımda, kahvaltı masamdakilerin aynısı olan akçaağaç şuruplu pankeklerin bir fotoğrafı vardı. Ethan'ın şefi eskiden hiç pankek yapmazdı ama ben sevdiğim için Ethan ona yapmayı öğretmişti. Bir zamanlar, bu pankeklerin sadece benim için olduğunu söylemişti.

Telefonumu sessizce kapattım ve yeniden biriken gözyaşlarımı sildim.

Bayan Triton hâlâ Ethan'ın öfkeyle yere fırlattığı pankek parçalarını temizlemeye çalışıyordu. Yapışkan şurup halıya işlemiş ve çıkması zor, koyu renkli bir leke bırakmıştı.

"Onu at gitsin," dedim, sesim duygusuzdu.

O halı bile Ethan'ın bana verdiği bir hediyeydi. Hatta evin içinde dolaşıp bana şimdiye kadar verdiği her şeyi tek tek topladım ve atılmaları için kutulara yerleştirdim. Şimdi, her hediye o sabah önüme öylesine atılmış pankekler kadar düşüncesizce verilmiş gibi geliyordu.

O günden sonra Ethan günlerce beni aramadı. Daha önce her kavga ettiğimizde sessizliği bozan ben olurdum ama bu kez öyle olmadı.

Onu X'te ve telefonumda engelledim.

Evin güvenlik kodunu değiştirdim ve Bayan Triton'a ne olursa olsun onu içeri almamasını söyledim.

Tam eşyalarımı toplamayı bitirmiştim ki Ava beni aradı ve bir süre buralardan uzaklaşmamı teklif etti.

İş seyahatinde olan ailemi arayıp Kuzey Işıkları'nı görmek için Kuzey Kutbu'na gitmeyi planladığımı söyledim. Yaz sonuna kadar Ava'nın yanında kalırsam, Ethan'la bir daha karşılaşmadan doğrudan üniversiteye geçebileceğimi düşündüm.

Valizimi ön kapıya doğru çekerken villanın girişinde Ethan'ın annesi Bayan Luciano'yla karşılaştım. Bana her zaman iyi davranmıştı ve oğluyla aramızda yaşananlardan tamamen habersizdi.

"Ah, seyahate mi çıkıyorsun?" dedi valizime bakarak. "Ethan nerede? Seni almaya gelmeyecek mi? Bana seni yaz tatilinde İsviçre'ye götüreceğini söylemişti ve ben de bu fikri sonuna kadar destekliyorum. Gençken birlikte seyahat etmelisiniz."

Zihnimde bir karmaşa oluşsa da kibarca gülümsemeye çalıştım. Ethan bir zamanlar beni İsviçre'ye götürmeye söz vermişti ama hep oranın çok uzak ve çok zahmetli olduğundan yakınırdı. Gerçekten gitmeyi hiç kabul etmemişti. Üstelik şu anki durumumuz göz önüne alındığında, benimle nasıl bir seyahat planlamış olabilirdi ki?

Bunun sadece bir yanlış anlaşılma olduğunu düşünüp üzerinde durmadım ve havaalanına doğru devam ettim.

Ancak gidiş kapılarına yaklaşırken onları gördüm: Ethan ve Sylvia.

Ethan oradaydı, Sylvia'nın çantasını rahat ve korumacı bir tavırla taşıyordu.

Özellikle yorucu geçen bir günde bir kez Ethan'dan çantamı benim için taşımasını istemiştim. Hiç tereddüt etmeden reddetmiş ve kendi eşyalarımı kendim taşımam gerektiğini söylemişti. Hatta çantamla dalga geçip bu hareketin onun "sert adam" imajına hiç uymadığını söylemişti.

Demek ki gerçekten değer verdiğin biri söz konusu olduğunda, o küçük şeyler hiç de rahatsız edici gelmiyordu.

Derin bir nefes alıp zihnimi ondan arındırmaya çalıştım.

Ava erkenden gelmiş, beni kapıda bekliyordu. Ethan'ın dikkatini çekmek istemediğim için mesafemi koruyarak onları uzaktan takip ettim.

Ethan'ın dikkati dağılmış gibiydi; sürekli telefonunu kontrol ediyor, sanki birini aramaya çalışıyor ama bir türlü başaramıyordu. Sylvia birkaç kez onunla konuştu ama Ethan düşüncelerine öylesine dalmıştı ki sanki onu duymuyordu bile.

Sonunda kendi kapıma giderken onlardan uzaklaştım.

Tam Ava'nın yanına geldiğim sırada telefonum çaldı. Bilmediğim bir numaraydı.

Bir an tereddüt ettim ama telefonu açtım.

"Cynthia." Ethan'ın sesi zar zor bastırdığı öfkeden dolayı gergindi. "Tamam, birkaç gün beni görmezden gelebilirsin ama beni engellemek de ne oluyor? Bu tavırlar da ne? Gerçekten haddini aştın. Beni engellemeye devam et de görelim, üniversitede yalnız kaldığında yardım için kime koşacaksın bakalım."

Sesi gittikçe yükseliyordu, bu tonu çok iyi biliyordum. Yaklaşan bir öfke patlamasının habercisiydi.

Yine de tek kelime etmedim. Üniversite planlarımı gizlice değiştirdiğimi ona söylemeye hiç niyetim yoktu.

"Şimdi uçağa biniyorum. Beni engel listesinden çıkar," diye tersledi. "Birkaç günlüğüne yurt dışına çıkıyorum, o yüzden benden haber almayı bekleme."

Dilimdeki küfrü tutup onu azarlama isteğime karşı koydum ve yalnızca telefonu kapattım.

Gözümün ucuyla Ethan'ı gördüm. Yüzü öfkeden buruşmuştu, telefonu sanki yere fırlatacakmış gibi sıkıca tutuyordu.

Ava'nın elini tuttum ve arkamı dönüp onlara bakmadan kapıya doğru yürümeye devam ettim.