บททั้งหมดของ Kalpsiz Alfa'nın Biricik Luna'sı: บทที่ 1 - บทที่ 10

Avery’nin Bakış AçısıSürgün kurtlardan biri arkasında kimin durduğuna bile bakmadan küçümseyerek homurdandı. “Çekil yolumuzdan delikanlı. Git kendine başka bir kız bul—”“Bekle. O… o değil…” diye kekeledi bir başkası.Bütün sürgün kurtlar dikkatlerini arkalarındaki adama çevirdi.Tamamen siyahlara bürünmüş bir adam gördüm. Olduğu yerde dimdik duruyordu. Uzun boyu ve geniş omuzları güçle otorite yayıyordu.Ryan zaten güçlü bir Alfa’ydı ama bu adam ondan bile daha güçlü görünüyordu. Yine de karanlık yüzünü görmeme izin vermiyordu.“Sana onu rahat bırak dedim. Bunu bana üçüncü kez söyletmeyin,” diye uyardı adam sürgün kurtları tekrar.“Kahretsin, gidelim…” Sürgün kurtlar geri sendeledi. Küfrederek hızla oradan uzaklaştılar.Ve ardından sessizlik çöktü.Artık onunla yalnız kalmıştım.Buradan bile onun da çiftleşme dürtüsüne girdiğini hissedebiliyordum. Ateşe çekilen bir pervane gibi ona doğru çekiliyordum.Bir anlığına zihnimde alarm çanları çaldı. Acaba bir yırtıcı sürüsünden

Avery’nin Bakış AçısıBirkaç gün sonra aynanın karşısında duruyordum. Geceliğimin yakasını omzumla boynumun birleştiği yerden aşağı çektim.Isırık izim çoktan iyileşmişti.Üstelik inanılmaz hızlı iyileşmişti.Şaşkınlık içinde parmaklarımı pürüzsüz tenimin üzerinde gezdirdim.Çiftleşme Ayı’nın altında yaşananlardan geriye görünür hiçbir iz kalmamıştı. İşaretin hâlâ orada olduğunu biliyordum ama artık derimin altına mühürlenmişti. Kimse göremezdi.Keşke bana dokunan adamı bulabilseydim… Ama kurdum hâlâ uykuda olduğu için bağımız üzerinden kader eşimi hissedemiyordum.Onu bulmanın da onunla iletişim kurmanın da hiçbir yolu yoktu. Nasıl göründüğünü bile bilmiyordum.Bugün Nightwolf Alfa’sı’nın eşini seçeceği Çiftleşme Balosu vardı.Günün sonunda beni kabul edecek birini bulmak zorundaydım. Yoksa babam itibarını kurtarmak için beni öldürürdü.Bu neredeyse imkânsız görünüyordu.Aşağıdan bir anda gürültü yükseldi. Başımı dizlerimin arasından kaldırıp dinlemeye başladım.“Alfa Gide

Yakışıklı Alfa bana doğru yaklaştı ve boynumun yanında durdu.Bakışları tenime saplanan keskin bıçaklar gibiydi. Beni tek bakışıyla olduğum yere çivilerken etrafındaki hava bile baskıyla titreşiyordu.“Lanet olsun…”İçgüdülerim bana kaçmam için bağırıyordu. Bu tehlikeli Alfa’nın dikkatini daha fazla çekmemeliydim.Kendimi avcının önüne bırakılmış savunmasız bir av gibi hissediyordum.Yırtılmış yakayı boynuma doğru çekmeye çalıştım. Kopmuş boncuklar yere dökülüp taşların üzerinde yuvarlandı.Yırtılan ipek kumaş uyuşmuş parmaklarımın arasından kayıp giderken yakam açıldı ve boynum tamamen ortaya çıktı.“Göster.”Bu bir soru değildi.Alfa’nın sesi emre alışık bir adamın tonunu taşıyordu.Bir anda bana iyice yaklaşmıştı. Aramızda sadece birkaç santim vardı.“Hiçbir şey yok!” diye itiraz ettim. Ondan uzaklaşmaya çalışırken açılan kısmı elimle kapattım.“Elini indir ve kanıtla.”Gideon’ın sesi tenimde kırbaç gibi şakladı.Ne olduğunu anlamadan elim aşağı düştü.Gücü hem etkile

Avery’nin Bakış AçısıLeon anlaşmanın bana düşen kısmını yerine getirmediğime karar verip anneme zarar vermeden önce bu adamla mümkün olduğunca çabuk evlenmem gerekiyordu.“Düğün… hemen mi olacak?” diye sordum, sesimi sakin tutmaya çalışarak.Gideon yüzünü bana çevirdi.Sessizce bana baktı. O okunması imkânsız bakışları insanı diken üstünde bırakıyordu.“Sadece… eğer yakın zamandaysa…” dedim tereddütle.“Annemin benimle gelip gelemeyeceğini sormam gerekiyor. Kaçışımı planlayabilmem için onu Silvermoon Sürüsü’nün elinden çıkarmam lazım.”Gideon kaşlarını çatınca sorum boğazımda düğümlendi.Kısa ve sert bir hareketle başını salladı.“Düğün için daha çok erken,” dedi buz gibi bir sesle.“Bundan bir saat önce benimle evlenmeyi reddettin. Haddini bil.”Başımı eğip kucağımdaki ellerime baktım.Benim hâlâ ona karşı çıktığımı düşünürse ondan yardım istemek zor olacaktı. Biraz daha sabretmeli ve önce gözüne girmeye çalışmalıydım.Gerçi onun gerçekten iyi bir tarafı var mıydı?Şimdiy

Avery’nin Bakış Açısı“Belki de hiç karşılaşmamamız daha iyidir,” diye düşündüm kendi kendime.Ama görünüşe göre bu konuda endişelenmeme gerek yokmuş.Birkaç gün boyunca Gideon’ı hiç görmedim. Çoğu zaman kendi hâlime bırakıldım.Açıkçası Gideon’ın ailesini sevmiştim. Oğulları tanıdığım en korkutucu adam olsa bile onlar oldukça normal ve kendi ailemden çok daha iyi insanlardı.Yeni gelen biri olarak biraz yabancı hissetsem de hayatımdaki en rahat haftayı geçiriyordum.Yeterince yemek yiyordum.Her gün sıcak banyo yapabiliyordum.Kimse bana en ağır işleri vermiyordu.Silvermoon’daki statümün bana sunduğu hayattan tamamen farklıydı burası.Sadece rahat yaşam değildi mesele.İnsanların birbirine davranış şekli bile farklıydı.Özellikle de Alfa’ları bu kadar sert biriyken sürü üyelerinin birbirine karşı rahat ve sıcak davranması beni şaşırtıyordu.Gideon beni tamamen görmezden gelmeye başlamış gibiydi. Bu yüzden zamanımı daha faydalı geçirmek gerektiğine karar verdim.Belki be