Bölüm 4

Balo Ravencrest Kalesi'nde yapılıyordu. Vampir soyluları en gösterişli kıyafetleriyle büyük salonda dolaşıyor, zarif bir müzik eşliğinde dans ediyordu.

Lacivert ipek elbisemle bir köşede tek başıma durmuş, çevremi soğuk bir gözle izliyordum.

Herkesin gözü elbette Mortlock ile Isabella'daydı. Isabella'nın gümüş rengi elbisesi ışıkların altında parlıyordu. Mortlock'un kolundan ayrılmıyor, aralarındaki yakınlıkla etraftakileri kıskandırıyordu.

"Prens Mortlock küçük kurtarıcısına pek düşkün anlaşılan. Kendi eşini görmezden geliyor..."

"Demek söylentiler doğruymuş. Prens ile Grace gerçekten anlaşamıyor."

Fısıltıları duyuyordum ama aldırmadım. Bir yudum kan içtim. Aklım yalnızca Aethel Harabeleri'ndeydi; oraya gitmeme artık altı gün kalmıştı.

"Grace Hanım." Yüzünde küçümseyen bir gülümsemeyle bir vampir yanıma geldi.

Hafifçe gülümsedim. "Bu tür davetleri... sıkıcı buluyorum."

"Anlıyorum," dedi, sesini alçaltarak. "Eşinizi başka bir kadınla görmek kolay olmasa gerek."

Karşılık vermeden kanımı içmeye devam ettim. Adam bir şey daha söyleyecekti ki Mortlock çıkageldi. Isabella yine yanındaydı.

Mortlock bakışlarını ona dikti. "Eşime ne söylüyordun?" diye sordu buz gibi bir sesle. "Bana da anlat bakalım."

Vampir, küçük bir soylu hanedendendi. Prensin öfkesinden ürküp aceleyle eğildi ve yanımızdan uzaklaştı.

Mortlock'un beni sahiplenişine bakarken içimde eski duygular kımıldadı. Önceki hayatımda da hep böyleydi. Tercihini daima Isabella'dan yana kullanır, yine de beni kimseyle paylaşmaya tahammül edemezdi. Beni asıl yaralayan bu çelişkiydi.

"Grace, bu arada..." Kulağıma eğildi; sesinde bir parça suçluluk vardı. "Senden bir ricam olacak."

"Nedir?"

"Prensin eşine ayrılan odalar..." diye başladı, huzursuz görünüyordu. "Oraya taşınmak için biraz daha bekler misin? Isabella şu anda orada kalıyor. Birden odasını değiştirmek ona zor gelir. Anlayış göstereceğini umuyorum."

Prensin eşine ayrılan odalar. Eğer kan ahdini kendi adıma imzalasaydım benim olacak odalarda şimdi Isabella kalıyordu. Mortlock ise hâlâ eşi olduğumu sanıyor, "kurtarıcısı" için o odalardan vazgeçmemi istiyordu.

"Elbette," dedim hafifçe gülümseyerek. "Sorun değil."

Mortlock'un yüzü aydınlandı. "Anlayacağını biliyordum."

İçimde ona karşı kalan son duygu kırıntısı da sönerken havada keskin bir ıslık duyuldu.

"Dikkat edin!"

Yüksek bir pencereden fırlayan gümüş uçlu bir arbalet oku doğrudan Isabella'ya yönelmişti. Gümüş bizim türümüz için ölümcül bir zehirdi. Doğrudan isabet eden bir ok ağır yaralayabilir, hatta öldürebilirdi.

Mortlock bir anda tepki verdi. Isabella'yı arkasına itip ona siper oldu. Ok omzunu sıyırdıktan sonra karşı duvara saplandı.

Ama saldırı bitmemişti.

İkinci ve üçüncü oklar da gelince salon karıştı. Soylular çığlık atıp kaçışmaya başladı. İtiş kakışta biri beni sertçe itti; dengemi kaybedip geriye doğru sendeledim.

Tam o anda yandan gelen bir ok sol omzuma saplandı.

"Ah!"

Yakıcı bir acı bütün bedenime yayıldı. Gümüş etime işlemiş, dokunduğu yeri yakıyordu. Gözlerim karardı; acıdan neredeyse bayılacaktım. Yarama bastırdım, ama kan parmaklarımın arasından sızıp mavi elbisemi kırmızıya boyadı.

Kalabalığın arasından Mortlock'u gördüm. Isabella'yı tutmuş, kulağına bir şeyler fısıldayarak onu sakinleştirmeye çalışıyordu.

"Geçti, geçti. Yanındayım," dedi yüreğimi burkan bir şefkatle.

Yerde yattığımı henüz fark etmemişti bile.

Bir dük telaşla bağırana kadar: "Grace Hanım! Size ok isabet etmiş!"

Ancak o zaman Mortlock bana baktı. Tam o sırada acıya dayanamadım ve kendimden geçtim.