Kanla Yazdığı İsim

Mortlock Versta'yla kan ahdini imzalamam gereken güne geri dönmüştüm.

"Grace, Isabella beni bekliyor. Daha ne kadar uzatacaksın?"

Mortlock'un sabırsız sesi tören sunağının önünde yankılandı.

Eski taşlara, titreyen mum alevlerine baktım. Her şey önceki hayatımdaki gibiydi. O zamanlar adımı buraya sevgi ve umutla yazmış, aramızdaki bağın sonsuza dek sürecek aşkımızın kanıtı olacağına inanmıştım.

Yanılmıştım.

Kan ahdi bile Mortlock'un kalbinde Isabella'dan başkasına yer açmamıştı.

Önceki hayatımda eş olarak geçireceğimiz ilk gecede bile beni onun için bırakıp gitmişti.

"Isabella iyi değil. Eski rahatsızlığı yine nüksetti," demişti; gözlerinde en ufak bir suçluluk yoktu. "Hayatımı kurtardı. Ona borçluyum."

"Ama bugün bizim..."

"Grace, küçük şeyleri mesele etme. Isabella benim için kız kardeş gibi. Prensin eşi olacaksan biraz anlayış göstermelisin. Önümüzde bir ömür var; daha nice geceyi birlikte geçireceğiz, değil mi?"

Kız kardeş gibiymiş.

Güler misin, ağlar mısın?

Her önemli davete onun kolunda giden bu "kız kardeş"ti. Prensin asıl eşi olan ben ise tek başıma katılır, güzel bir süs eşyasıymışım gibi alaya alınırdım.

Mortlock'un odasının bitişiğindeki, prensin eşine ayrılan odada da bu "kız kardeş" kalırdı. Bana misafir odası düşmüştü.

***

Onun uğruna defalarca geri çekildim. Ta ki avcılarla yaptığımız savaşta Mortlock, Isabella'yı korurken beni kurtarma fırsatını kaçırana dek.

Gümüş kazık kalbime saplandığında Mortlock, korkudan titreyen Isabella'yı kollarına almış teselli ediyordu.

Ölmeden hemen önce bana döndüğünü gördüm. Yüzündeki dehşetle sendeleyerek yanıma geldi; gözleri sanki yaşlarla doluydu.

Ama artık çok geçti.

"Grace!" Mortlock'un sesi beni o güne geri çekti. "İhtiyarlar bekliyor. Aklın nerede senin?"

Başımı kaldırıp hayatımı mahvetmek üzere olan adama baktım.

"Bir şey yok."

"Başka işin varsa gidebilirsin," dedim.

Mortlock'un dudaklarında rahatlamış bir gülümseme belirdi; bakışları yumuşadı. "Sonunda Isabella'yı kıskanmamaya başlamana sevindim."

"Merak etme," diye ekledi. "Bu akşam kaybettiğimiz zamanı telafi ederiz."

Beni öpmek için eğildi. Başımı istemsizce çevirdim; dudakları yanağıma değdi.

Fark etmemiş gibiydi. Hemen arkasını dönüp aceleyle gitti.

Kan ahdi belgesinde adımın yazılı olduğu yere baktım: Grace Vance.

Önceki hayatımda adımı oraya atıp kaderimi Mortlock'a teslim etmiştim.

Bir daha asla.

Parmağımı delip mürekkebin üzerine kan sürdüm; harfler dağıldı.

Sonra ağır ağır başka bir isim yazdım.

Isabella.

Gümüş tüy kalem parşömenin üzerinde kayarken her harfle içimdeki bir düğüm daha çözülüyordu.

"Bitti," dedim ve belgeyi töreni yöneten İhtiyar'a verdim.

Kadim vampir belgeyi alıp büyü sözlerini okumaya başladı. Parşömenden altın rengi bir ışık yükseldi; kan kırmızısı yazılar parladı.

Kan ahdi mühürlenmişti.

İhtiyar bana belgenin bir kopyasını uzattı.

Ay ışığında ışıldayan 'Isabella' adına bakarken daha önce hiç tatmadığım bir özgürlük duygusu içimi kapladı.

Bu kez onların aşk hikâyesinde kurban edilen kişi ben olmayacaktım.

Bu kez kendim için yaşayacaktım.