Home / Kanla Yazdığı İsim / Chapter 1 - Chapter 10

All Chapters of Kanla Yazdığı İsim: Chapter 1 - Chapter 10

10 Chapters

Bölüm 1

Mortlock Versta'yla kan ahdini imzalamam gereken güne geri dönmüştüm."Grace, Isabella beni bekliyor. Daha ne kadar uzatacaksın?"Mortlock'un sabırsız sesi tören sunağının önünde yankılandı.Eski taşlara, titreyen mum alevlerine baktım. Her şey önceki hayatımdaki gibiydi. O zamanlar adımı buraya sevgi ve umutla yazmış, aramızdaki bağın sonsuza dek sürecek aşkımızın kanıtı olacağına inanmıştım.Yanılmıştım.Kan ahdi bile Mortlock'un kalbinde Isabella'dan başkasına yer açmamıştı.Önceki hayatımda eş olarak geçireceğimiz ilk gecede bile beni onun için bırakıp gitmişti."Isabella iyi değil. Eski rahatsızlığı yine nüksetti," demişti; gözlerinde en ufak bir suçluluk yoktu. "Hayatımı kurtardı. Ona borçluyum.""Ama bugün bizim...""Grace, küçük şeyleri mesele etme. Isabella benim için kız kardeş gibi. Prensin eşi olacaksan biraz anlayış göstermelisin. Önümüzde bir ömür var; daha nice geceyi birlikte geçireceğiz, değil mi?"Kız kardeş gibiymiş.Güler misin, ağlar mısın?Her önemli d

Bölüm 2

Versta Kalesi'nin kapılarının önünde belirdim.Onun evinde bana ait birkaç eşyayı almam gerekiyordu.Eski, görkemli kaleye bakınca kendi ailem, Vance Hanesi aklıma geldi. Çöküşümüz babamın yaptığı seçimle başlamıştı. Bir zamanlar güçlü bir vampir soylusu ailesiydik. Sonra dünyamızı altüst eden siyasi mücadelede kaybeden tarafı destekledik. Mallarımıza el kondu, unvanlarımız alındı, ailemiz dağıldı.Önceki hayatımda Mortlock'la evlenmenin bizi kurtaracağına inanacak kadar saftım. Versta Hanesi'nin prensiyle kan ahdi yaparsam ailemizin adını ve itibarını geri kazanabileceğimizi sanmıştım.O gün ne kadar yanılmışım. Şimdi her şey apaçık ortadaydı.Ana kapıdan içeri adımımı attığımda Isabella'yı Mortlock'un kollarında gördüm. Bir şeyler mırıldanarak acınacak hâlini anlatıyor, Mortlock da sırtını okşuyordu.Önceki hayatımda onları böyle görmek içime bıçak saplanmış gibi acıtırdı. Kıskanır, öfkelenir, kahrolurdum.Şimdiyse hiçbir şey hissetmedim.Isabella'nın hıçkırıkları duyuldu. "T

Bölüm 3

Odama dönünce elbisemin içinden katlanmış bir parşömen çıkardım. Aethel Harabeleri'ne gitmek için yeni aldığım keşif izniydi.Efsanelere konu olan Aethel Harabeleri, kadim vampir hanedanlarının mezarlığıydı. Orada sayısız güç kristali gömülüydü. Vance Hanesi'nin adını kendi gücümle yeniden ayağa kaldırabileceksem ihtiyacım olan gücü ancak orada bulabilirdim.Önceki hayatımda bütün umudumu Mortlock'a bağlamış, kendime güvenmeyi hiç düşünmemiştim. Ne büyük aptallıktı. İzni açtım; tarih belliydi. Yedi gün sonra bu hapishaneden kurtulacaktım.Kapı üç kez çalındı."Grace, seninle konuşmam gerek." Mortlock'tu.İzni hemen sakladım. "Gir," dedim sakince."Grace, konuşmalıyız." Bana doğru yürüdü. "Bugün bir tuhaftın. Niye birdenbire bu kadar uzaklaştın?"Yüzüne baktım. İçimde acı bir alay yükseldi."Senin istediğin bu değil miydi?" dedim. "Kıskanmayan, tartışmayan, sana hiç sorun çıkarmayan bir eş?"Mortlock ağzını açtı ama tek kelime edemedi.Sonunda, "Ben..." diyebildi."Başka bir

Bölüm 4

Balo Ravencrest Kalesi'nde yapılıyordu. Vampir soyluları en gösterişli kıyafetleriyle büyük salonda dolaşıyor, zarif bir müzik eşliğinde dans ediyordu.Lacivert ipek elbisemle bir köşede tek başıma durmuş, çevremi soğuk bir gözle izliyordum.Herkesin gözü elbette Mortlock ile Isabella'daydı. Isabella'nın gümüş rengi elbisesi ışıkların altında parlıyordu. Mortlock'un kolundan ayrılmıyor, aralarındaki yakınlıkla etraftakileri kıskandırıyordu."Prens Mortlock küçük kurtarıcısına pek düşkün anlaşılan. Kendi eşini görmezden geliyor...""Demek söylentiler doğruymuş. Prens ile Grace gerçekten anlaşamıyor."Fısıltıları duyuyordum ama aldırmadım. Bir yudum kan içtim. Aklım yalnızca Aethel Harabeleri'ndeydi; oraya gitmeme artık altı gün kalmıştı."Grace Hanım." Yüzünde küçümseyen bir gülümsemeyle bir vampir yanıma geldi.Hafifçe gülümsedim. "Bu tür davetleri... sıkıcı buluyorum.""Anlıyorum," dedi, sesini alçaltarak. "Eşinizi başka bir kadınla görmek kolay olmasa gerek."Karşılık vermed

Bölüm 5

Üç gün sonra gözlerimi açtım.Vampirlerin iyileşme gücü gümüş zehrini bedenimden atmıştı ama yara hâlâ sızlıyordu. Kendi yatağımdaydım. Perdenin aralığından dışarıdaki koyu gece görünüyordu.Başucumda bekleyen hizmetçim Mira uyandığımı görünce hemen ayağa fırladı. "Hanım! Sonunda kendinize geldiniz! Gidip Prens'e haber vereyim!""Gitme," dedim kısık bir sesle. "Nerede o?""Prens bu üç gündür Hanım Isabella'nın yanında," dedi Mira dikkatle. "Çok korktu. O günden beri de yüksek ateşi var."Gözlerimi kapadım; ağzıma acı bir tat doldu.Tam da beklediğim gibi.Zehirlenmiş, ölümle burun buruna gelmiştim; yine de onun için önemli olan yalnızca Isabella'ydı."Biraz dinlenmek istiyorum," dedim.Mira başını salladı. Çıkmak üzereyken kapı çalındı."Grace?" Mortlock'tu. "Uyandığını duydum. İyi misin?"Mira kapıyı açmaya yeltendi, ama onu durdurdum.Cevap vermediğim hâlde Mortlock kızmadı. Yeniden konuştuğunda sesinden yorgunluk akıyordu. "Özür dilerim. O gün seni daha iyi korumalıydım.

Bölüm 6

Aethel Harabeleri'nin derinliklerinde kılıcımı son hayaletin içinden geçirdim. Etrafını saran soluk mavi alev havada dağılıp söndü.Bir ay boyunca böyle savaşmak beni yeniden yoğurmuştu.Gümüş zehrinin bıraktığı izler iyileşmiş, yerlerini daha önce tanımadığım bir güce bırakmıştı. Her mücadele, ölümle her burun buruna gelişim beni asıl benliğime yaklaştırmıştı.Harabelerin daha derinine girmek üzereydim ki arkamdan tanıdık bir ses yükseldi."Grace!"Olduğum yerde kaskatı kesildim.Yavaşça döndüm. Mortlock, harabelerin girişindeki gölgelerden çıkıyordu. Siyah pelerini gece rüzgârında savruluyordu. Yakışıklı yüzünde öfkeyle şaşkınlık birbirine karışmıştı."Bunu neden yaptın?" diye çıkıştı üzerime yürürken. Gözleri öfkeden yanıyordu. "Kan ahdi belgesine niye Isabella'nın adını yazdın? Bana neden yalan söyledin?""Sana yalan mı söyledim?" Acı bir kahkaha attım. "İstediğin bu değil miydi? Artık kan ahdiyle bağlandığın eş Isabella. Sonunda resmen birlikte olabilirsiniz.""Ben böyle

Bölüm 7

Aethel Harabeleri'nin kıyısında bulduklarımı ayıklıyordum. Aralarındaki nadir parşömenler, Vance Hanesi'ni yeniden ayağa kaldırmama yardım edecekti."Grace!"Yine Mortlock.Gitmeye hazırlanırken başımı bile kaldırmadım. "Kendimi yeterince açık anlattım sanıyordum, Mortlock. Konuşacak hiçbir şeyimiz yok.""Var." Sesindeki kararlılığın altında neredeyse saplantıya dönüşen bir telaş vardı. "Bugün yanıma birini aldım. Her şeyi sana kanıtlamama yardım edecek."Bu kez başımı kaldırdım.Mortlock az ötede duruyordu. Yanında başını öne eğmiş Isabella vardı. Yüzü ölüm gibi solgundu. Mortlock elini öyle sıkı kavramıştı ki Isabella'nın kasılmış duruşundan buraya zorla getirildiği anlaşılıyordu. Sanki onları da bu gösteriye tanık etmek istiyormuş gibi Versta Hanesi'nden birkaç genç üyeyi de getirmişti."Ne yapıyorsun?" diye sordum kaşlarımı çatarak.Isabella'yı peşinden çekiştirerek yanıma geldi. Isabella ayak uydurmaya çalışırken sendeledi; yüzünde aşağılanmanın çaresizliği vardı."Bak, G

Bölüm 8

Kış Gündönümü Şöleni, vampirlerin takvimindeki en önemli etkinlikti. Eski hayatımı geride bırakmış olsam da gelenek gereği tören için başkente dönmeliydim.Versta Kalesi'nin kapıları eskisi kadar görkemliydi. Ama tanıdık büyük salona adım atar atmaz bir terslik olduğunu anladım. Herkes alçak sesle konuşuyor, havada bir gerginlik dolaşıyordu."Grace Hanım." Tanıdık bir ses beni durdurdu.Kalenin yaşlı kâhyası Marcus'tu. Genellikle duygularını belli etmeyen yüzünde endişe vardı."Marcus, ne oldu?" diye sordum.İç çekti. "Isabella... Prens'e yasak bir iksir vermiş.""Ne?" Duyduğuma inanamadım."Ayın Kucaklayışı."En eski ve en tehlikeli yasak iksirlerden biriydi. Var olan kan ahdini zorla derinleştirip iki kişinin yaşamını geri dönülmez biçimde birbirine bağladığı söylenirdi. Bedeli ise korkunçtu."Altesleri'nin gücü tükeniyor," dedi Marcus kederle başını sallayarak. "Soyu da bozulmuş. İhtiyarlar Konseyi yönetme hakkını sorgulamaya başladı bile."İçimde uzak bir sızı hissettim.

Bölüm 9

Mortlock'un gözlerindeki umutsuz acıya sırtımı döndüm.Acısı da pişmanlığı da artık benim yüküm değildi.Kış Gündönümü Şöleni'nin sesleri arkamda kaldı. Versta Kalesi'nden çıkarken bu kez bir daha dönmeyeceğimi biliyordum.Eski Vance Kalesi'ne vardığımda vakit ilerlemişti. Aile hizmetkârlarını çoktan göndermiştim; artık burada tek başımaydım.Çalışma odasında Aethel Harabeleri'nden getirdiğim hazineleri önüme dizdim. Dünyanın neresinde yaşarsam yaşayayım rahat bir ömür sürmeme yetecek değerdeydiler. Yine de onlara bakarken içimde büyük bir boşluk hissettim.Servet, güç, bağımsızlık... Bir zamanlar özlediğim her şeye kavuşmuştum. Öyleyse neden hâlâ bu kadar yalnızdım?Babamın büyük koltuğuna oturup hem tanıdık hem de yabancı gelen odaya baktım.Düşüncelerime dalmışken kapı hafifçe tıklandı.Kapı açıldı, tanıdık biri içeri girdi."Kael?" Şaşkınlıkla ayağa kalktım. "Burada ne işin var?"Yorgun görünüyordu; pelerininin üzerinde kar taneleri vardı. Belli ki uzun yoldan gelmişti.

Bölüm 10

Bir akşam yemekten sonra Kael, kule tepesindeki bahçede yürüyüş yapmayı önerdi.Bahçe kalenin en yüksek kulesine kurulmuştu; babamın en sevdiği yerdi. Kışın bile soğuğa dayanıklı birkaç bitki orada yaşamayı sürdürüyordu.Yanağıma bir kar tanesi kondu. Kael elini uzatıp ıslaklığını nazikçe sildi. Hareketi öylesine doğal geldi ki sanki yıllardır kan ahdiyle birbirimize bağlıydık. Eli sıcacıktı; dokunuşuna doğru sokuldum."Kael..." Adını usulca söyledim.Gözlerinde derin bir duygu parladı, bana biraz daha yaklaştı. Aramıza tatlı bir heyecan doldu. Kendi kalbimin atışlarını duyabiliyordum.Tam o sırada bahçenin girişinden ayak sesleri geldi.Kael'le hemen birbirimizden uzaklaşıp döndük.Tanıdık silueti görünce içimdeki sıcaklık dağıldı."Mortlock," dedim buz gibi bir sesle.Solgun, zayıflamış, perişan hâldeydi."Grace. Sana söylemem gereken önemli bir şey var."Kael içgüdüsel olarak önüme geçti; eli belindeki silaha yaklaşmıştı."Seni görmek istemiyor," dedi Kael sertçe. "Git."

SCAN CODE TO READ ON APP