Kabanata VI

Natapos ang araw ko na mas marami pang flirty actions sakin si Mon kesa magtrabaho. Mabuti nalang at pauwi na ako ngayon pero —

Tahimik ako nakaupo sa frontseat ng sasakyan niya. He insisted to take me home. Ilang beses ko siyang tinanggihan pero talagang ayaw niyang magpapigil.

Naisip ko tuloy, it's really bad idea to work for him. Pero kasi hindi ko naman maitatanggi na kailangan ko ng pera. Kung magpapatuloy ako, it's a first step kung magtatrabaho ako.

"Sir—" basag ko sa katahimikan.

"Mon!" Sabat niya. Sandali siyang lumingon sa'kin pero agad din binalik ang tingin sa kalsada.

"Okay, Mon..." Daming arte ng lalaking 'to.

"Yes, what is it?" tanong nito.

"Look, you didn't have to do this." saad ko. Hindi ko inaalis ang tingin ko sa kan'ya kahit pa naka fucos lang siya sa pagmamaneho.

I saw him smiled, "I'm courting you, remember?" anito ang sandaling bumaling muli sa akin.

Napabuga ako ng hangin. Inalis ko nalang ang tingin sa kan'ya at umayos ng upo, "Hindi naman kita pinayagang manligaw."

"I didn't ask your permission."

"Mon, you didn't know anything about me. We just met weeks ago." I said. It is not reasonable for him to act like this.

"And I was so happy to met you that night." sagot nito, he's looking at me sa the rearview mirror na agad ko namang napansin. Sandaling nagtama ang mga mata namin kaya napangiti siya ulit.

Napabungtong hininga nalang ako at yumuko, "T-thank you..." lumabas ng kusa sa bibig ko.

"I was really planning to die that night." dugtong ko pa. Napansin ko ang pag-init ng mukha ko, nangingilid na rin ang mga luha ko. Naalala ko na naman.

"That's why destiny put me there." saad nito. Maya-maya ay naramdaman kong tumigil na ang sasakyan, pero hindi ko parin nagawang iangat ang ulo ko.

"I was there to save my future wife." anito, naramdaman kong nilapit niya ng bahagya ang ulo niya sa akin, "I told you, I'll give you enough reason to live. I'll make you want to continue living... for you... and for me!" mahinang bulong niya sa tainga ko.

"Mon kasi..." I wanted to open up. I wanted to let go of this burden na halos kalahating taon ko nang dala-dala.

"If that's about money. I'll shower you with it." anito.

Pero kasi. Hindi naman pera ang problema ko. Napabuntong hininga nalang ako, pinahid ang nangingilid kong luha at ngumiti ng mapakla.

"Thank you," saad ko sa kan'ya. Ngumiti lang siya bilang sagot at saka lumabas ng sasakyan para pagbuksan ako. Bumaba na din ako.

...

Kinabukasan ay maaga akong nagising, may kalayuan kasi ang apartment ko sa trabaho kaya kailangan kong bumangon ng maaga.

Kakalabas ko lang ng ban'yo. Dala ang toothbrush ay pumwesto ako sa lalabo para magsipilyo. Pagkatapos ay umangat para tignan ang repleksyon ng sarili sa salamin.

"Good Morning, Dana." halos mapatalon ako sa gulat ng may nagsalita sa likod ko.

It was Mon. Looking at me fiercely, mula ulo hanggang —

Sandali. Nakatapis lang ako.

"Hey! Anong ginagawa mo dito?" agad na tanong ko at niyakap ng mahigpit ang sarili kahit pa balot ako ng tuwalya.

He smirked, "Sinusundo ka."

"Sir—"

Hindi ko naituloy ang sasabihin ko ng nilapit niya ang mukha niya sa mukha ko. Itinukod niya pa ang isang kamay niya sa pader sa uluhan ko. Kaya ngayong kitang- kita ko ang mapupula niyang mga labi.

"Mon, Dana. Call me Mon." saad nito habang titig na titig sa mga mata ko.

Sobrang lapit gn pagitan nga mga mukha namin sa isa't isa. Ni hindi ko magawang umiwas ng tingin. Napapako ang mata ko sa magandang anyo na nasa harap ko. Again I felt something strange on my stomach. Butterflies. No. Hindi ko dapat maramdaman 'to.

"Your wear temptation like a second skin, Dana." Anito. Napalunok ako ng sunod-sunod dahil sa ginawa niya. Humugot narin ako ng malalim na paghinga bago bahagyang itinulak siya palayo sa akin.

"Pa'no ka nakapasok dito?" tanong ko.

"I got a duplicate key from your landlady." sagot niya naman na parang wala lang.

"What? Hey! Wala—"

"I paid your rent for a year, maybe I can have the previlige to have a duplicate key." sabat nito.

Napairap ako dahil doon, at mabilis na naglakad papasok sa kwarto. At inilock.

"It's trespassing!" sigaw ko muna sa loob.

"It's not, Dana." saad din nito. Malapit lang ang boses niya na para bang nasa tapat lang siya ng pinto ko. Napaatras tuloy ako.

"Umalis kana! Wala kang karapatan pumasok dito." sigaw kong muli.

"Okay fine, hihintayin kita sa labas."

"H'wag mo kong hintayin," saad ko na para bang pinapaalis na siya, "Mabagal ako mag-ayos." pagrarason ko. Baka sakaling hindi niya ako hintayin kapag babagal-bagal ako ng kilos.

"Then, I'll help you dress up." he's voice is calm but temping. Naiimagine ko tuloy ang itsura niya na nakasmirk na naman.

"Please, lumabas kana!"

Kung ganito lang din ka creepy at cringe ang boss ko parang gugustuhin ko nalang mag resign at maghanap ng ibang trabaho.