Se connecterElara’s POV
May mga araw na nakakalimutan ko na kung ano ‘yung pakiramdam ng kalayaan.At may mga gabi namang napapaisip ako—gusto ko pa ba talaga itong mabawi?Ang palasyo, parang kulungan na gawa sa ginto. Tahimik. Malambot. Maganda. Pero nakakulong pa rin ako.Ang pinakamasakit?Minsan, hindi na siya pakiramdam ng bilangguan.Minsan… parang tahanan na siya.---That morning, nagising ako sa sinag ng araw na sumisilip sa mabibigat na kurtina.Gising na si Damian. Nasa gilid siya ng kama, walang suot na pang-itaas, nakatingin sa lungsod sa labas ng bintana.Yung likod niya—puno ng pilat at tensyon. Mga kwento na hindi na kailangang sabihin.“Another meeting?” mahina kong tanong.Hindi siya agad sumagot.Tapos, bigla niyang sabi, “May tinatago ka sa’kin, Elara.”Napatigil ako. “Anong ibig mong sabihin?”Dahan-dahan siyang tumingin sa akin — kalmado pero delikado.Yung klElara’s POVHindi nila ako kinadena nang ipatawag nila ako.Doon ko agad nalaman—hindi ito tungkol sa hustisya.Kung may tanikala, magiging biktima ako.Pero ito?Ito ang klase ng trial na gusto kang paliitin. Tahimik. Maayos. Nakangiti.Nagtipon ang High Tribunal sa madaling-araw, sa Sanctum Hall—yung lugar na dapat mas mabigat ang batas kaysa dugo, at ang mga korona, marunong yumuko sa papel. Nakabitin ang mga bandila ng empire—itim at ginto, puno ng mga siglong pagsunod.Puno ang bawat upuan.Mga maharlikang takot sa akin.Mga pari na hindi ako makontrol.Mga councilor na sinubukan akong baliin—at nabigo.At sa dulo ng bulwagan, sa mataas na dais na puting bato, naroon si Damian.Hindi sa tabi ko.Hindi sa likod ko.Sa itaas.Hari. General. Apoy.Hindi niya ako tinitingnan nang pumasok ako. Hindi na kailangan. Ramdam ko pa rin ang bigat niya sa likod ko—pamilyar, masakit, hindi pa tapos.Hindi ito kagagawan niya.Pero hindi niya rin pinigilan.Mas masakit iyon kaysa kahit anong sug
Elara’s POV Hindi naghihiwalay ang mga empire sa isang sigaw.Naghihiwalay sila sa isang desisyon.Tahimik ang simula—sobrang tahimik na karamihan ay hindi namamalayan na may linya nang iginuhit… at tinawid. Isang utos na sinusunod. Isang utos na binabalewala. Isang bandilang itinaas nang kalahating segundo nang huli. Isang mensaherong unang yumuyuko sa akin—bago pa kay Damian.O minsan, hindi na siya yumuyuko kay Damian at all.Pagdating ng katapusan ng linggo, hindi na nagpapanggap ang capital.Nakatayo pa rin ang citadel—itim na bato, matigas ang loob—pero sa loob, iba na ang hangin. Hindi kaguluhan ang nararamdaman.Tension.Direksyon.Hindi takot—kundi layunin.Dalawa pa rin ang may hawak ng iisang pangalan ng korona.Pero alam na ng empire ang totoo.May dalawang apoy na ngayon.Si Damian, naghahari mula sa war council chamber—napapalibutan ng mga heneral, bakal, at disiplina. Mas madilim ang mga bandila niya ngayon—itim na may hibla ng pula. Kapag nagsalita siya, sumusunod ang
Elara’s POVNauna ang bagyo bago dumating si Damian.Nagtipon ang maiitim na ulap sa ibabaw ng kabisera, parang pigil na hininga. Mabigat ang hangin, may lasa ng bakal at ulan. Humahampas ang mga banner sa battlements, sumisigaw sa lakas ng hangin, parang alam ng imperyo ang paparating.Ako rin.Nakatayo ako sa pinakamataas na balkonahe ng citadel, mahigpit ang balabal sa balikat ko, nakatingin sa northern road na humihiwa sa lambak sa ibaba. May mga sulo sa kahabaan nito—isang parating na konstelasyon ng apoy.Bumalik na ang Black Legion.Mabilis kumalat ang balita. Tumunog ang mga kampana. Nagkagulo ang mga courtier na parang mga ibong nagulat. Pabulong ang mga lingkod, tumuwid ang mga guwardya, at biglang naalala ng council kung paano ngumiti ulit.Umuuwi na ang hari.Kumuyom ang mga daliri ko sa batong rehas.Hindi ako nakaramdam ng ginhawa.Naramdaman ko ang banggaan—parang dalawang alon na magtatagpo at magwawasak ng baybayin.Pagpasok ni Damian sa tarangkahan, umalingawngaw ang
Elara’s POVHindi dumarating ang katotohanan na parang kulog.Dumarating ito nang tahimik.Matiyaga.Parang patalim na dahan-dahang sumisingit sa pagitan ng mga tadyang—kapag tumigil ka na sa pagtingin kung saan ito manggagaling.Ang unang hibla lumitaw sa archives.Hindi ko man lang hinahanap.Ganoon nagsisimula ang lahat ng totoong pagtataksil.Sa ilalim ng citadel, humihinga ang archives ng lamig at alikabok—parang baga ng lupa na puno ng bakal, lumang papel, at mga multo ng imperyong naniwalang panghabang-buhay sila. Ang mga estante ay nakatayo na parang mga lapida; bawat scroll, isang pangakong minsang isinumpa at kalauna’y binasag. Naglalakad ako sa makikitid na pasilyo na may disiplina ng isang iskolar, nire-review ang mga border treaty bago ang panahon ni Damian, naghahanap ng pang-pressure sa mga northern lords na nagsusuot ng loyalty na parang hiniram lang.Focus ako.Kontrolado.Hanggang sa hindi na.Luma ang ledger—bitak-bitak ang leather spine, kupas ang tinta na naging m
Elara’s POVNawala si Damian pagsikat ng araw.Walang paalam.Walang away.Walang huling halik na sana’y nakabasag ng loob ko at hinila ako pabalik sa bigat ng presensya niya.Wala.Pag-angat pa lang ng araw sa eastern towers, wala na ang mga banner niya sa city walls. Umalis na ang Black Legion—pa-north, papunta sa borderlands, hinahabol ang digmaang wala pang pangalan. Ramdam lang. Parang pressure sa ilalim ng balat. Alam ng council ang nangyari kasabay ng buong imperyo—sa pamamagitan ng bakanteng iniwan niya.Mas malaki ang pakiramdam ng throne room nang wala siya.Hindi is more empty.Mas malawak.Parang espada na tuluyang hinugot sa kaluban—lantad, delikado, at handang gamitin.Mag-isa akong nakaupo sa pagitan ng dalawang trono. Ang puwesto sa tabi ko, sadya kong hindi ginagalaw. Kaya ko naman ipatanggal. Isang utos lang. Pero hindi ko ginawa.Mas malakas ang kawalan kapag sinadya.Kumakalat ang bulungan sa korte parang mga insektong gumagapang sa marmol at seda.“Mag-isa na siya
Elara’s POVTahimik ang city—yung klaseng katahimikan na parang napagdesisyunan na ng mundo na wala na talagang pag-asa.Dumadaan ako sa abandoned passage sa ilalim ng eastern tower, hoodie pulled tight, bawat hakbang kabisado ng katawan ko kahit hindi ng mata. Ginawa ang daanang ’to para sa mga babaeng kailangang maglaho—mga asawa, mga reyna, mga lider na kailangang manahimik para mabuhay.Ngayong gabi, kanlungan siya ng multo ng kung ano kami dati ni Damian.May isang ilaw sa dulo ng hallway.Nandun na siya.Nakatayo si Damian sa pagitan ng dilim at ilaw, parang hinati ng apoy at alaala. Hindi siya lumingon nang marinig niya ako. Hindi niya kailangan.Kabisado niya ang tunog ng mga paa ko.“Dumating ka,” sabi niya.Mababa ang boses niya. Hindi malamig. Pagod.“Sabi ko darating ako,” sagot ko. “Hindi pa rin ako marunong bumali ng pangako.”May lumabas na tunog mula sa kanya—hindi tawa, hindi buntong-hininga.“Ganun din ako,” sabi niya. “Kahit minsan, may kapalit.”Huminto ako ilang h







