Bölüm 3

Tezimi aldıktan sonra Laila'nın onu akademi forumunda sergilediği ortaya çıktı.

Ne yazık ki tez danışmanım paylaşımı görmüştü.

Benden her zaman çok şey beklemişti. Daha önce tezimi gözden geçirip düzeltmeme yardım etmeyi bile teklif etmişti. Bu yüzden Laila onu internete yüklediği anda bir terslik olduğunu anlamıştı.

Tezin ayrıntıları hakkında ona sorular sordu, ama Laila tek bir soruya bile cevap veremedi.

İnternetteki insanlar hemen bir sorun olduğunu fark etti.

İnsan kendi tezine ilişkin soruların hiçbirini nasıl cevaplayamazdı?

İntihal suçlamaları yağmur gibi yağmaya başladı.

"Laila o kadar perişan oldu ki ağlamaktan birkaç kez bayıldı," diye gürledi Simon. "Zora, o senin kız kardeşin. Ona bunu nasıl yapabildin? Hemen ondan özür dile!"

Ne kadar solgun göründüğüme aldırmadan beni yataktan kaldırdı ve Laila'nın önüne itti.

Düşüncelerim geçmişe kaydı.

O neden Laila'ya bu kadar yakınlaşmıştı?

Beş yıl önce, ailem beni evlatlıktan reddettikten sonra bardaktan boşanırcasına yağan yağmurun altında, sırılsıklam hâlde sokaklarda yürümüştüm.

Sonra Simon karşıma çıkmıştı.

Onu gördüğüm anda yaralı kurt ruhumun içinde yeniden bir umut kıpırdanmıştı. Onun kaderimdeki eşim olduğunu hissedebiliyordum.

Beni evine götürmüş, temiz kıyafetler vermiş, önüme dumanı tüten bir fincan kahve koymuştu. Ben de içimde biriken bütün acıyı anlatırken yanımda oturmuştu.

Bana acımış ve hayatının geri kalanında bana iyi davranacağına yemin etmişti.

O zamanlar Laila'dan nefret ediyordu.

Onunla hiç tanışmamıştı, ama beni inciten herkesten nefret ediyordu.

Peki işler ne zaman değişmeye başlamıştı?

Laila onun çevresinde dolanmaya, sevgilisiymiş gibi tatlı davranmaya başladığında mı?

Randevularımız sırasında Simon'a yapıştığında mı?

Yoksa ikisi telefonda saatlerce mesajlaşmaya başladığında mı?

Eşim, en çok nefret ettiğim kişinin şövalyesine dönüşmüştü.

Bu acıya dayanabileceğimi sanmıştım, ama yine de canım yanıyordu.

Nasıl olsa ölüyordum.

Bırak istedikleri her şeyi alsınlardı.

"Seni bu duruma soktuğum için suçlu benim. Herkese senin çalışmanı intihal eden kişinin ben olduğumu söyleyip adını temize çıkaracağım," dedim.

Özür dilediğim anda hepsi şaşkına döndü.

Bu kadar itaatkâr davranacağımı hiç beklememişlerdi.

"Sonunda kız kardeşini gerçekten önemsemeye başladın," dedi annem. Bakışları karmaşık bir hâl almıştı. "İkinizin sonunda birbirinize sahip çıkmaya başlamanıza sevindim."

"Zora, sonunda olgunlaştın," diye araya girdi babam. "Böyle devam edersen annenle ben de seni el üstünde tutarız!"

Simon'ın gözlerinde bir anlığına suçluluk belirdi.

"Sen benim eşimsin. Elbette seninle ilgileneceğim," dedi beni teselli etmeye çalışarak. "Kurt Adam Akademisi'ndeki eğitimine devam edemesen bile rahat bir hayat yaşayabilirsin."

Solgun yüzümde gülümsemeye çalıştım.

Ama Simon'ın sözünü ettiği gelecek artık benim için yoktu.

Bu noktadan sonra onların sevgisi ve şefkati, benim artık karşılayamayacağım lükslerdi.

Laila kamerayı açıp kayda başladı.

"Bu tezi evde kendim yazdım…" diye hıçkırdı. "Kız kardeşimin onu kendi eseriymiş gibi sahiplenmesini hiç beklemiyordum."

Konuşurken kamerayı bana çevirdi.

Babam, annem ve Simon, sanki en ufak bir yanlış yapmamdan korkuyormuş gibi beni dikkatle izliyordu.

Gülümsemeye zorlanarak şöyle dedim: "Laila haklı. Onun çalışmasını ben intihal yaptım ve tez danışmanıma bunun bana ait olduğunu söyledim. Özür dilerim."

Herkes rahat bir nefes aldı.

Laila videoyu hızla akademi forumuna yükledi.

Kısa süre sonra üzerime dalga dalga eleştiri ve hakaret yağmaya başladı.

Asil biriymiş gibi davranarak tam zamanında araya girdi ve beni savundu:

"Arkadaşlar, yeter artık. Ne olursa olsun o benim kız kardeşim. Ben onu çoktan affettim."

Kimse bakmıyorken bana döndü. Soğuk ve zafer kazanmış bakışlarla yüzüme baktı, ardından dişlerinin arasından fısıldadı:

"Benimle rekabet etmeye hakkın yok. Annem, babam, hatta Simon bile benim. Hiçbirinin seni sevmesine layık değilsin."