로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
เสียงร้องแหลมเล็กของทารกก็ดังกังวานก้องห้องคลอด น้ำตาแห่งความยินดีไหลท่วมแก้มลิลิธ ดราก้อนเองก็สั่นไปทั้งตัว เพิ่งเคยสัมผัสอารมณ์ของการได้เป็นพ่ออย่างเต็มเปี่ยมอีกครั้ง เพราะเขาเคยพลาดไปเมื่อตอนลูซิเฟอร์เกิดไป"เด็กผู้ชาย… แข็งแรงดีครับ" หมออุ้มเด็กน้อยตัวแดงให้ลิลิธได้แนบอก เธอหัวใจพองฟู ดราก้อนก็ค
"อืม…" เธอครางตอบพลางยกมือกดขมับเล็กน้อย ยังตึง ๆ จากความอ่อนล้า"เมื่อคืน…นายบอกจะให้ฉันนอนพัก แต่สุดท้ายเล่นซะ…" เธอพูดได้ไม่จบประโยคก็ต้องหลุบตาด้วยความเขิน"ก็ถือว่าทำชดเชยช่วงเวลาห้าปีที่เราไม่ได้เจอกันไง" ดราก้อนหัวเราะเบา"ว่าแต่…ตอนนี้โอเคขึ้นไหม..ระบมมากรึเปล่า?"เขาโน้มใบหน้ามาหอมแก้มเธอฟอด
"พอเลย..เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นเข้าหรอก ..ฝนซาหมดแล้ว..รีบไปกันเถอะ" ลิลิธเอ่ยบอกกับเขาแต่มือของเธอก็ยังคงบีบเจ้าก้อนนุ่มนิ่มตรงหว่างขาของดราก้อนไม่ยอมหยุดค่ำคืนในเพนต์เฮาส์ หลังฝนซาลงเล็กน้อย ดราก้อนขับพาลิลิธฝ่าพายุไปยังเพนต์เฮาส์สุดหรูของพวกเขา และเป็นสถานที่ที่ค่อนข้างโรแมนติกดีสำหรับการอยู่ด้วยกัน
".โคตรน่าฟังเลยจริง ๆ นะ" เสียงดราก้อนตอบต่ำ พลางกดสวิตช์เลื่อนเบาะถอยหลังให้มีที่ว่างมากขึ้น แล้วกระชากคนตัวเล็กลอยข้ามมานั่งทับลงบนตักของเขากึ่ง ๆ คร่อมตัว สายฝนข้างนอกยังไม่มีทีท่าจะหยุดง่าย ๆ แถมพัดเป็นระลอกกระแทกกระจกจนแทบไม่ได้ยินอะไรจากภายนอกรถเลย สวบ..ตับ!!! ลิลิธค่อย ๆ ทิ้งตัวนั่งทับลงบนแ



![พิศวาสรักลูกหนี้ (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


![เจ้าสาวใคร่ราคะ [NC30+] + [PWP]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)
