Masukเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"ร้านไหนก็ทำไม่อร่อยเท่า น้าลิเดียเลย..คิดถึงลุงลีออง กับน้าลิเดียจังครับ""เรานี่น่า" ลิลิธหัวเราะเบา ๆ"…ลีออง? ..ใครอีกวะเนี่ย" ดราก้อนสบถออกมาเบา ๆ แต่ก็ไม่กล้าจะถามอะไรในตอนที่ลูกอยู่"แต่ว่าแม่ก็ทำอาหารอร่อยนะ พี่เฟอร์ชอบทุกอย่างที่แม่ทำให้หมดเลย" ลูซิเฟอร์พูดไปก็เดินจูงมือแม่ของเขาไป แม้แต่ตอ
"ไม่จริง..มันโกหก!" คุณหญิงยุวดีตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงของเธอแฝงไปด้วยความหวาดกลัวและปฏิเสธ เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก"ลูกเลิกกับมันไปตั้งนานแล้วนะดราก้อน..มันจะท้องกับลูกได้ยังไงกัน?" เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือของเธอที่กอดอกไว้แน่นเริ่มสั่นจนเห็นได้ชั
"แต่ตอนนี้ฉันต้องไปดูลูกก่อนนะ" เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปทางห้องพักของลูซิเฟอร์ในทันที ซึ่งดราก้อนก็ไม่ได้ปล่อยให้เธอเดินไปเพียงลำพัง เขาเดินตามเธอไปส่งถึงด้านหน้าห้องพัก"คืนนี้ฉันอาจจะกลับมาหาดึกหน่อยนะ""เพราะฉันหยุดงานมาหลายวันแล้วอะ..วันนี้คงจะต้องเข้าไปเคลียร์งานนิดหน่อย"ดรา
"ใช่..ฉันยอมทุกอย่าง เพื่อแลกกับโอกาสอีกสักครั้ง"ดราก้อนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง น้ำตาคลอในดวงตาคู่คม เขานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหน้า มองลิลิธด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น แต่ก็แฝงไปด้วยความเสียใจและเจ็บปวด เขาไม่ได้ละสายตาไปแม้แต่วินาทีเดียว ขณะที่ลิลิธเหลือบมองเขา ความทรงจำในอดีตเริ่มถาโถมกลับมา"ชี







