เจ็ดปีที่ไร้รัก หย่าแล้วถูกผู้ทรงอิทธิพลตามเอาใจ

“สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าใช่คุณนายเจียงหรือเปล่าคะ? ดิฉันเสี่ยวจางจากบริษัทรับจัดงานแต่งค่ะ มีรายละเอียดบางอย่างเกี่ยวกับลำดับพิธีในวันแต่งงาน อยากขอรบกวนยืนยันกับคุณหน่อยค่ะ”

มือที่กำลังคนซุปของอันโย่วเหอชะงักค้าง วันนี้เธออารมณ์ดี จึงยิ้มตอบอีกฝ่ายว่า “ฉันเป็นคุณนายเจียงจริงค่ะ แต่ฉันแต่งงานกับคุณเจียงมาเจ็ดปีแล้ว ช่วงนี้พวกเรายังไม่มีแผนจะจัดงานแต่งนะคะ”

อีกฝ่ายนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามย้ำว่า “หรือว่าฉันโทรผิดคะ? ขอถามหน่อยนะคะ คุณคือคุณซูจิ่นเยี่ยน ภรรยาของคุณเจียงซวี่เหิงใช่ไหมคะ?”

เคร้ง...

ช้อนในมือของอันโย่วเหอหล่นกระแทกพื้น คำพูดของอีกฝ่ายทำให้หูของเธออื้ออึงไปหมด

“ฮัลโหล? ยังได้ยินอยู่ไหมคะ? ขอถามอีกครั้งนะคะ คุณคือคุณซูจิ่นเยี่ยนใช่ไหมคะ?”

ใบหน้าของอันโย่วเหอซีดเผือด “ฉะ...ฉัน...ไม่ใช่...”

“ขอโทษด้วยนะคะ สงสัยว่าฉันโทรผิด” อีกฝ่ายกล่าวขอโทษก่อนวางสายทันที

แต่อันโย่วเหอกลับไม่อาจสงบใจลงได้ เพราะสามีของเธอชื่อเจียงซวี่เหิง

เธอแต่งงานกับเจียงซวี่เหิงตั้งแต่อายุยี่สิบเอ็ด จดทะเบียนสมรสมาเจ็ดปี และมีลูกชายวัยหกขวบหนึ่งคน

ส่วนชื่อซูจิ่นเยี่ยน เธอเองก็ไม่ได้รู้สึกแปลกหู เพราะอีกฝ่ายเคยเป็นลูกศิษย์ของเจียงซวี่เหิง และตอนนี้กำลังทำงานอยู่ในห้องปฏิบัติการของบริษัทเขา

เธอเคยได้ยินเจียงซวี่เหิงเอ่ยถึงชื่อซูจิ่นเยี่ยนหลายครั้ง และทุกครั้งเขาก็ล้วนเอ่ยชมเธอ

อันโย่วเหอไม่เชื่อว่าโทรศัพท์สายนี้จะโทรมาหาเธอโดยไม่มีเหตุผล อีกทั้งทันทีที่อีกฝ่ายเปิดปาก ก็เรียกชื่อเจียงซวี่เหิงกับซูจิ่นเยี่ยนได้อย่างถูกต้อง

สี่ทุ่มแล้ว ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง มีเพียงอันโย่วเหอนั่งอยู่บนโซฟาเพียงลำพัง เธอกำลังรอเจียงซวี่เหิง ระหว่างนั้นเธอโทรหาเขาหลายสาย แต่ไม่มีสายไหนได้รับการตอบรับ

ในที่สุด เมื่อใกล้ห้าทุ่ม เธอก็ได้รับสายที่เจียงซวี่เหิงโทรกลับมา

ยังไม่ทันที่อันโย่วเหอจะได้พูด เสียงทุ้มเย็นชาที่แฝงความรำคาญอย่างชัดเจนของเจียงซวี่เหิงก็ดังมาจากปลายสาย “ผมยุ่งมาก คุณช่วยรู้จักดูสถานการณ์หน่อยได้ไหม!”

อันโย่วเหอรู้สึกแน่นหน้าอก เธอเองก็ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไร ถึงได้กลายเป็นภรรยาที่ “ไม่รู้จักแยกแยะ” ในสายตาของสามี

“คืนนี้คุณจะกลับบ้านไหม?” เธอถามเสียงแผ่ว

“ไม่กลับ สุดสัปดาห์นี้ผมต้องเดินทางไปทำงาน คืนนี้จะนอนที่บริษัท”

“ต้องการให้ฉัน...”

อันโย่วเหอกำลังจะถามว่าเขาต้องการให้เธอจัดของใช้จำเป็นแล้วเอาไปส่งที่บริษัทหรือเปล่า แต่ในตอนนั้นเอง เสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแทรกเข้ามาจากปลายสาย ไม่เบาไม่ดังนัก

“อาจารย์คะ เร็วหน่อยค่ะ ทางบริษัทรับจัดงานแต่ง...”

“แค่นี้ก่อนนะ ช่วงนี้ผมยุ่งมาก อย่าเอาเรื่องที่บ้านมากวนผม”

ยังไม่ทันที่อันโย่วเหอจะได้ฟังผู้หญิงคนนั้นพูดจนจบ เจียงซวี่เหิงก็วางสายไปเสียแล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังได้ยินคำว่า “บริษัทรับจัดงานแต่ง” อย่างชัดเจน

ความเย็นเยียบแผ่ซ่านจากก้นบึ้งของหัวใจ ก่อนจะลุกลามไปทั่วทั้งร่าง

พอฟ้าสว่างเต็มที่ อันโย่วเหอก็นั่งอยู่บนรถที่กำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองข้างเคียงแล้ว

เธอไม่ได้นอนทั้งคืน ดวงตาบวมแดง ใบหน้าดูอิดโรย จิตใจว้าวุ่นขณะเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง

หลังจากคิดฟุ้งซ่านอยู่ทั้งคืน สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจมาพิสูจน์ด้วยตาตัวเองว่า งานแต่งครั้งนี้เป็นเรื่องจริงหรือไม่

เธอได้ที่อยู่มาด้วยการใช้เบอร์โทรอีกหมายเลขโทรกลับไปหาบริษัทรับจัดงานแต่ง โดยอ้างว่าต้องการสอบถามรายละเอียดงาน อีกฝ่ายไม่ได้เอะใจ จึงบอกที่อยู่ให้เธอทันที

ขณะที่กำลังเหม่ออยู่ โทรศัพท์สายหนึ่งจากคนที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานก็ดังเข้ามา

อันโย่วเหอมองชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอ นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับสาย

“รุ่นพี่...” เสียงของเธอแหบพร่า ลำคอแห้งผากจนแทบเอ่ยคำไม่ออก

“เสี่ยวเหอ ดีจริง ๆ ที่เธอยอมรับสายฉัน” อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงดีใจอย่างเห็นได้ชัด “เธอน่าจะรู้ว่าฉันโทรมาทำไม เพราะงั้นฉันจะไม่อ้อมค้อมแล้ว ตอนนี้สถาบันวิจัยต้องการเธอจริง ๆ ขอแค่เธอกลับมา ฉันจะให้เธอรับตำแหน่งผู้อำนวยการศูนย์วิจัยและพัฒนา เป็นไง?”

อันโย่วเหอดูไม่มีชีวิตชีวา แม้แต่น้ำเสียงก็เรียบเฉย “รุ่นพี่ ที่สถาบันมีทั้งพี่กับอาจารย์อยู่แล้ว ฉันจะกลับไปหรือไม่กลับไป ก็คงไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรหรอกค่ะ”

คนปลายสายเริ่มร้อนใจ “จะไม่ได้มีความหมายได้ยังไง ห้องปฏิบัติการวิจัยควอนตัมคริสตัลออสซิลเลเตอร์ก่อตั้งขึ้นด้วยมือของเธอเอง เธอก็รู้ดีว่างานวิจัยนี้มีความสำคัญต่อวงการแค่ไหน อีกอย่าง ตำแหน่งผู้อำนวยการเดิมทีก็เป็นของเธออยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อเจ็ดปีก่อน... เฮ้อ ฉันก็แค่รักษาการแทนให้เธอเท่านั้น หรือจะให้ฉันรักษาการแทนไปตลอดชีวิตเลยหรือไง?”

ตอนนี้อันโย่วเหอจิตใจว้าวุ่น ความคิดสับสนจนตีกันยุ่งเหยิง การไม่ได้นอนมาทั้งคืนทำให้เธอไม่มีทางคิดหรือตอบเรื่องอะไรได้เลย “รุ่นพี่ ขอฉันคิดดูก่อน แล้วค่อยให้คำตอบพี่นะคะ”

เมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตนัก อันโย่วเหอจึงหาโรงแรมที่ใช้จัดงานแต่งพบอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นโรงแรมหรูเพียงแห่งเดียวในเมืองเล็กแห่งนี้

ภายในล็อบบี้ของโรงแรม มีภาพถ่ายแต่งงานของเจ้าบ่าวเจ้าสาวตั้งเด่นอยู่

ในภาพ เจ้าสาวมีใบหน้าหวาน รอยยิ้มสดใส เพียงมองก็รู้ว่าเธอมีความสุข และรักเจ้าบ่าวของเธอมาก

สายตาของอันโย่วเหอเลื่อนจากเจ้าสาวไปหยุดที่เจ้าบ่าว ใบหน้าหล่อเหลาที่เหมือนกับสามีของเธอ เจียงซวี่เหิงทุกกระเบียดนิ้ว ทำให้ดวงตาของเธอปวดร้าวจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

“คุณเป็นใคร?” คู่สามีภรรยาวัยกลางคนคู่หนึ่งเดินเข้ามา ชายวัยกลางคนมองอันโย่วเหอด้วยสายตาระแวดระวัง “ยืนดูรูปแต่งงานของลูกสาวกับลูกเขยฉันอยู่นานขนาดนี้ มาร่วมงานแต่งหรือเปล่า?”

ลูกสาว...ลูกเขย?

ที่แท้ทั้งคู่ก็คือพ่อแม่ของซูจิ่นเยี่ยน

“ฉันมาหาเจียงซวี่เหิง ฉันคือ...”

“อ้อ คุณเป็นญาติทางฝั่งครอบครัวของซวี่เหิงนี่เอง!”

อันโย่วเหอยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกพ่อของซูจิ่นเยี่ยนขัดขึ้นเสียก่อน อีกฝ่ายเข้าใจผิดคิดว่าเธอเป็นญาติฝ่ายเจ้าบ่าว

แต่ที่เขาพูดก็ไม่ผิด เธอถือว่าเป็นคนทางฝั่งนั้นจริง เพียงแต่ไม่ใช่ญาติห่าง ๆ หากแต่เป็นภรรยาที่จดทะเบียนสมรสอย่างถูกต้องตามกฎหมายของเจียงซวี่เหิง

“ค่ะ” อันโย่วเหอพยักหน้า

พ่อซูกับแม่ซูพอได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มกว้างทันที แม่ซูยิ่งตรงเข้ามาคล้องแขนอันโย่วเหออย่างสนิทสนม “มาช้าจัง รีบเข้าไปกันเถอะ งานแต่งกำลังจะเริ่มแล้ว”

พูดจบ อันโย่วเหอก็ปล่อยให้พ่อซูกับแม่ซูพาเธอเดินไปทางห้องจัดเลี้ยง

ระหว่างทาง แม่ซูพูดไม่หยุด “จะบอกอะไรให้นะ พวกเราชอบลูกเขยคนนี้มาก ทั้งหล่อ การศึกษาก็ดี พื้นฐานครอบครัวก็ดี เรียกว่าหาข้อเสียไม่ได้เลยสักอย่าง ลูกสาวของฉันได้แต่งงานกับเขา ฉันพอใจที่สุด”

อันโย่วเหอมองรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบนใบหน้าของแม่ซูอย่างเหม่อลอย เธอดูออกว่าอีกฝ่ายมีความสุขจากใจจริง “เจียงซวี่เหิงดีกับซูจิ่นเยี่ยนไหมคะ?”

“ดีสิ! ไม่ใช่แค่ดีกับจิ่นเยี่ยน แต่ยังดีกับทั้งครอบครัวของเราด้วย” คราวนี้พ่อซูเป็นคนตอบ น้ำเสียงปิดความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด “เมื่อไม่นานมานี้เขาเพิ่งช่วยน้องชายของจิ่นเยี่ยนหางานทำ บ้านของพวกเราก็เป็นซวี่เหิงที่ช่วยสร้าง แม้แต่เฟอร์นิเจอร์ข้างในก็เป็นซวี่เหิงที่ซื้อให้ทั้งหมด ล้วนเป็นของนำเข้าทั้งนั้น”

“เดือนก่อนฉันปวดท้องเพราะโรคกระเพาะ จิ่นเยี่ยนไม่ไว้ใจโรงพยาบาลในอำเภอ ซวี่เหิงก็เลยช่วยติดต่อโรงพยาบาลใหญ่ในเมืองเอกของมณฑลให้ เขาคอยวิ่งวุ่นดูแลจิ่นเยี่ยนตลอด ทั้งจัดห้องพัก VIP ทั้งติดต่อผู้อำนวยการฝ่ายการแพทย์มารักษาฉัน” แม่ซูเล่าต่อ

“คุณยังจะพูดอีกนะ สุดท้ายก็แค่กินของผิดสำแดงเอง เล่นเอาแตกตื่นกันไปหมด” พ่อซูบ่นภรรยาด้วยความไม่พอใจ แต่สีหน้ากลับปิดความภาคภูมิใจไว้ไม่มิด

แขนที่แม่ซูคล้องไว้ของอันโย่วเหอแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย

เธอนึกถึงเมื่อเดือนก่อน ตอนที่เข้ารับการผ่าตัดตัดก้อนเนื้อที่ต่อมไทรอยด์ออก ซึ่งจำเป็นต้องมีญาติสายตรงเซ็นยินยอมและมาด้วย เธอบอกเจียงซวี่เหิงล่วงหน้าแล้ว และเขาก็รับปากว่าจะจัดเวลาให้

แต่พอถึงวันผ่าตัดจริง เขากลับไม่ยอมมาเสียที โทรไปก็ไม่รับสาย ไม่ก็ติดต่อไม่ได้

สุดท้ายอันโย่วเหอก็เซ็นเอกสารเอง หลังผ่าตัดต้องนอนโรงพยาบาลสามวัน ได้แต่พึ่งผู้ดูแลชั่วคราวที่โรงพยาบาลจัดหาให้

หลังจากนั้นเธอถามเจียงซวี่เหิงว่าทำไมถึงไม่มาโรงพยาบาล คำตอบที่เจียงซวี่เหิงให้คือ วันนั้นเขาต้องไปอยู่เป็นเพื่อนผู้ใหญ่ที่สำคัญมากคนหนึ่งเพื่อรักษาตัว

เมื่อเธอถามต่อ เขาก็เริ่มหมดความอดทน “อันโย่วเหอ คุณช่วยรู้จักแยกแยะหน่อยได้ไหม! ก็แค่ผ่าตัดต่อมไทรอยด์ ไม่ได้จะตายสักหน่อย! คุณไม่รู้หรือไงว่าผมงานยุ่งแค่ไหน? อีกอย่าง ผมก็ไม่ได้ไม่ให้เงินคุณไว้จ้างผู้ดูแลนี่!”

มองดูพ่อซูกับแม่ซูที่มีสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข หัวใจของอันโย่วเหอก็ปวดร้าวขึ้นมาเป็นระลอก

ที่แท้ ผู้ใหญ่คนสำคัญที่เจียงซวี่เหิงพูดถึงในวันนั้น ก็คือแม่ของซูจิ่นเยี่ยนนี่เอง...

พ่อซูกับแม่ซูยังอยากพูดอะไรต่อ แต่พนักงานของบริษัทรับจัดงานแต่งเดินเข้ามาตามพอดี พร้อมเร่งให้พวกเขารีบเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง เพราะพิธีแต่งงานกำลังจะเริ่มแล้ว