LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ทางด้านของดราก้อน เมื่อชายวัยกลางคนที่ยืนตรงหน้าลูกชายถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารที่หนาเตอะลงบนโต๊ะตรงหน้าของเขา เสียงปกแฟ้มกระทบกับโต๊ะไม้ทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งขึ้นไปอีก"นี่คือหลักฐานทั้งหมดที่ลูกต้องการทั้งหมด...ซึ่งในทีแรกพ่อตั้งใจที่จะเก็บมันไว้ เหยียบให้มิดและตายไปกับความลับพวก
เมื่อเธอพาลูกชายเข้าไปในห้องตรวจ แพทย์ประจำตัวของลูซิเฟอร์ก็ยิ้มให้กับพวกเขาอย่างเป็นมิตร"แม่ฮับ ผมขอไปทักทายพี่ ๆ พยาบาลก่อนนะ" ลูซิเฟอร์ที่เอ่ยทักทายหมอเสร็จก็วิ่งไปหาทางกลุ่มของพยาบาลต่อทันที เพราะเขาเคยมารักษาตัวที่นี่อยู่นาน เลยค่อนข้างจะสนิทกับทุก ๆ คน"อย่าไปไกลนะ" ลิลิธลูบหัวของลูกชายเบา ๆ
"จะงัดกับเราให้ได้ใช่ไหม? ถ้าบริษัทเราล้ม คุณเองก็ล้ม แทบแม่คุณคงจะอายจนแทบไม่มีแผ่นดินอยู่เลยด้วย จะแลกกันจริง ๆ ใช่ไหม?" ชายวัยกลางคนที่ดูมีอำนาจที่สุดขยับตัวเล็กน้อย เสียงของเขาเริ่มสั่นเครือ"ล้มงั้นเหรอ??" ดราก้อนกระตุกยิ้มมุมปาก"ผมน่ะอาจจะเสียชื่อเสียงเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่คุณน่ะเรียกว่ากำลังขุดหล
ดราก้อนเดินออกจากห้องทำงานของตัวเองอย่างมั่นคง ก่อนจะเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้บริหารใหญ่จากทางสมาคมสื่อที่ยืนรอเขาอยู่ด้านนอก เลขาหน้าห้องของเขามีสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาสั่นไหวเมื่อมองไปยังชายชุดสูทสองสามคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังกลุ่มผู้บริหารระดับสูงของทีมสมาคมนักข่าวที่เพิ่งโดนดราก้อนฟ้องไปมาด ๆ เมื







