LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
“ตอนโดนผัวเอา...ช่วยทำหน้าให้มันดี ๆ หน่อยสิ” เขาบีบคางของหญิงสาวให้หันมามองหน้าของเขา พร้อมกับป้ายน้ำกามใส่ใบหน้าสวยของเธอเพื่อความสะใจ หลังจากที่แอลฟ่าเสพสุขกับร่างกายเธอจนพอใจแล้ว แอลฟ่าก็จัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกของเขามาคลุมทับร่างเปลือยเปล่าของเม็ดทรายเอาไว้ ก่อนจะใช้อ้อมแขนหนาช้อนอุ้มเธอลงจากโต
สายตาคมคายจดจ้องใบหน้าสวยของเด็กสาว ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตามองลงต่ำ ราวกับกำลังเชยชมผลงานศิลปะชิ้นงาม มือหนายกแก้วเหล้าขึ้นจิบเป็นระยะ ๆ เม็ดทรายสีหน้าซีดเผือด เนื้อตัวสั่นเทาเพราะความกลัวระคนกังวลใจ เพราะไม่รู้ว่าแอลฟ่าจะทำอะไรต่อไป อีกทั้งเธอกลัวว่าจะมีพนักงานหรือใครเข้ามาเห็นเธอในสภาพทุเรศ ๆ แ
“ค่ะ” เด็กสาวพยักหน้าอย่างว่าง่าย ซึ่งในตอนที่เธอก้มลงไปใต้โต๊ะ อีกฝ่ายก็รูดซิปกางเกงออกต่อหน้าต่อตาของเธอ “คลานเข้ามา และเอามาคืนให้ฉันตอนนี้” เขากวักมือเรียกให้เธอคลานลงไปใต้โต๊ะ “แต่ว่า...” เม็ดทรายลังเลเล็กน้อย แต่พอมองไปรอบ ๆ เธอก็ไม่เห็นพนักงานเลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งไม่รู้เลยว่าพวกเขาหายไปตั้
“อ๊ะ ไม่...อย่า... เจ็บ... หนูเจ็บ อื้อส์...ไม่ไหว ๆ ๆ” ท่วงท่านี้ทำให้เม็ดทรายรีบใช้แขนกอดคล้องรอบลำคอแกร่งเอาไว้ พยายามเกร็งตัวเพราะกลัวจะตก อีกทั้งรู้สึกว่าแกนกายร้อนของแอลฟ่าจะเข้ามาลึกกว่าทุกครั้ง เธอซบใบหน้าลงบนบ่าแกร่งพลางกัดลงไปเพื่อหาที่ระบายความเจ็บปวดที่เกินจะบรรยายนี้ ขณะที่แอลฟ่าเองก็







