LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ดราก้อนมองใบหน้าของ ลิลิธ ที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา มือบางของเธอยังคงจับข้อมือของเขาแน่น แต่สายตาของเธอกลับมีแต่ความสับสน"มีอะไรรึเปล่า?" เสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความกังวลใจอย่างชัดเจน เพราะตลอดทางที่เดินมาด้วยกัน ลิลิธไม่พูดอะไรเลยแม้สักคำเดียว ลิลิธไม่ได้ตอบอะไรทันที เธอเพียงแค
ในทุก ๆ ฝีก้าวของเขาที่เขาพยายามช่วยเหลือและปกป้องผู้หญิงอีกคน ภาพเหตุการณ์ในวันเก่า ๆ ก็ย้อนกลับมาเตือนสติอีกครั้งทั้งเรื่องของ เตยหอม และ ฮันนี่...รวมถึงคนอื่น ๆ ที่เคยผ่านมา ที่ผ่านมาเขาเคยทอดทิ้งลิลิธเพื่อคนอื่นเสมอ เพราะเขาคิดว่าไม่ว่ายังไงหันมาเมื่อไหร่เธอก็จะไม่ไปไหน แต่ในวันนี้หน้าตาทางสัง
"แม่ครับ ถ้าน้องอรอยากฝึกงานจริง ๆ น้องก็ต้องทำงานเหมือนทุกคน ไม่ใช่แค่เดินไปเดินมาแล้วเรียกตัวเองว่าเป็นเลขาผู้บริหาร?""ดราก้อน! " คุณหญิงยุวดีเริ่มขึ้นเสียงเล็กน้อย แต่ดราก้อนไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้าน"ก็ถ้าแม่ไม่อยากให้น้องอรของแม่เขาเหนื่อยเพราะทำงานหนัก" สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าของแม่ตัวเองอย่าง
เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นทั่วทั้งงาน แขกหลายคนหันมองหน้ากันด้วยความตกใจ ขณะที่ลิลิธดูไม่ได้มีท่าทีตกใจ หรือแปลกใจอะไรเลยกับคำถามและตรรกะสุดเพี้ยนของแม่ดราก้อนเลยสักนิดเธอนึกขำด้วยซ้ำ เพราะคำถามโง่ ๆ นี้แหละจะเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของคุณหญิงประสาทแดกคนนี้เข้าสักวันทาสแท้ที่ว่าคุณหญิง ไม่ใช่คนใจบุญ







