Masukเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ดราก้อนระบายยิ้ม อดที่จะยื่นหน้าไปจุมพิตหน้าผากของเธอไม่ได้"ฉันยังจำวันแรกที่เราเจอกันได้อยู่เลยนะ""ฉันปณิธานไว้ตลอดว่า อยากให้ผู้หญิงคนนี้ได้มาเป็นเจ้าสาวของฉันสักวัน" ทันทีที่เขาพูดจบ เธอได้แต่พยักหน้ายิ้ม น้ำตาแห่งความสุขเอ่อคลอเบา ๆ ก่อนทั้งสองจะมอบจูบหวานให้แก่กัน สะท้อนภาพเจ้าบ่าวเจ้าสาวในกร
"โอเค ๆ ก็ได้ ถ้าว่าที่เจ้าบ่าวอยากให้ฉันดีไซน์ขนาดนั้น ฉันจะลองดูสักครั้งก็แล้วกัน…" เธอรับปากไปก่อนจะนั่งออกแบบงานอื่น ๆ ต่ออย่างไม่ได้คิดอะไรมาก แม้ว่าลิลิธจะแอบสงสัยในออเดอร์นี้มาก ๆ แต่ก็อาจจะเป็นไปได้ที่จะเป็นลูกค้าที่ชื่นชอบในการตัดชุด ของเธอจริง ๆ เพราะในไทยตอนนี้ก็มีผู้ชายหลายคนที่ติดต่อเข
สามเดือนต่อมา ณ โรงพยาบาลทางโรงประสาทแห่งหนึ่ง คุณหญิงยุวดี หรือแม่ของดราก้อนในตอนนี้ย้ายมารักษาตัวกับโรงพยาบาลประสาทตามการวินิจฉัยของแพทย์เฉพาะทาง สมองของเธอถูกวางยามาเป็นเวลานานมาก ทำให้ไม่สามารถที่จะรักษาให้หายได้ และคงจะต้องรักษาอยู่ที่ไปตลอดชีวิตของเธอ รถครอบครัวแล่นเข้ามาจอดที่ลานจอดของโรงพ
เช้าวันต่อมา แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในห้อง เป็นสัญญาณบอกว่าคืนแสนโรแมนติกใต้แสงดาวได้สิ้นสุดลงแล้ว ลิลิธค่อย ๆ งัวเงียลืมตาตื่น ก่อนจะหันไปมองด้านข้างแล้วพบว่าที่นอนข้าง ๆ ว่างเปล่า เสียงน้ำไหลเบา ๆ จากห้องน้ำบอกให้เธอรู้ว่าดราก้อนกำลังอาบน้ำอยู่ กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยเข้ามาจา







