로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
แก้วเดินเข้ามาภายในห้องทำงานของแอลฟ่าพลางก้มหน้างุด เธอรู้ดีว่าจะถูกแอลฟ่าลงโทษ เธอจึงแสร้งบีบน้ำตาร้องไห้ แล้วเดินเข้าไปหาแอลฟ่าทันที ไม่ลืมจะปลดสายเดี่ยวของเสื้อที่สวมอยู่ลงเล็กน้อย หวังจะยั่วยวนให้แอลฟ่าเกิดอารมณ์จนลืมความโกรธเรื่องเมื่อครู่ “นายคะ แก้วผิดไปแล้ว แต่ที่แก้วทำไปก็เพราะว่ารักและหวง
“ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่า ถ้าฉันตบหน้าแกให้แหก คืนนี้นายยังจะเอาแกลงอยู่ไหม?” แก้วตะโกนก่อนจะยกมือฟาดหน้าเม็ดทรายอย่างแรง จนเธอล้มลงกับพื้น แรงตบทำให้ใบหน้าสวยเป็นรอยแดงขึ้นมาอย่างชัดเจน เพียะ!! “อะ...โอ๊ย!” เม็ดทรายร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่นั่นก็ไม่ทำให้แก้วหยุด เธอเดินเข้ามากระชากผมของเม็ดทรายและ
“นี่เขาทำกับเธอขนาดนี้เลยเหรอดาว?” เม็ดทรายมองดาวด้วยความสงสาร ก่อนที่ดาวจะหันมามองเม็ดทรายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ฉันชินแล้วละ ไม่เป็นไรจ้ะ” ดาวตอบน้ำเสียงเบาบาง เม็ดทรายจึงรีบลุกเดินไปหาเสื้อผ้ามาให้ดาว “ขอบคุณมากนะเม็ดทราย” ดาวเอ่ยบอกเม็ดทรายพร้อมกับพยายามฝืนยิ้มกลับมาให้ เธอจึงพยักหน้าให้น้อย
ใบหน้าสวยแย้มยิ้มออกมาได้บ้างเมื่อลมทะเลพัดปะทะเข้าใบหน้าพาให้รู้สึกสดชื่น แม้จะไม่มีแสงไฟ แต่เพราะเป็นคืนพระจันทร์เต็มดวง ทำให้ท้องฟ้ายามนี้สว่างมากจนเธอสามารถมองเห็นชายหาดได้อย่างเต็มตา แต่ทว่า... สวบ ตับ ๆ ๆ ๆ “อ่า...ซี้ด...อ๊ะ ๆ ๆ อื้อ...นะ นาย...นายขา อื้อส์” เสียงร้องครางดังแว่วมาตามลมในข







